Bye Gabo!
Friday, April 18, 2014
Adios Gabo
Bye Gabo!
Friday, October 26, 2012
Tweet_Stories, 371 Μικροδιηγήματα από το OPENBOOK
Η πρώτη επαφή που είχα με το ιδιαίτερο λογοτεχνικό genre των Very Short Stories ήταν φυσικά το μνημειώδες "For sale: baby shoes, never worn." του Ernest Hemingway. Ο Hemingway, επινόησε αυτό το νέο λογοτεχνικό είδος όταν μέσα σε ελάχιστες λέξεις δημιούργησε ένα μυθοπλαστικό πλαίσιο που γίνεται αφορμή για πολλές νοητικές λειτουργίες. Σε αντίθεση με το μυθιστόρημα, ή τη νουβέλα, που συνήθως πλάθει πιο αναλυτικά το background της αφηγηματικής δράσης, μία Very Short Story, μέσα σε ελάχιστες λέξεις προσπαθεί να δώσει απλά μία κατεύθυνση για να πλάσει ο αναγνώστης την ιστορία μέσα στο δικό του μυαλό. Γι΄αυτό η κάθε μία λέξη έχει το δικό της ξεχωριστό ειδικό βάρος. Κάθε μοναδική λέξη αποτελεί αναπόσπαστο δομικό στοιχείο της αφήγησης. Και αυτή η ακρίβεια χρήσης του λόγου, παραπέμπει συνειρμικά στους ρεπόρτερς παλαιάς κοπής, σαν την καλή μου φίλη, που όφειλαν να είναι απόλυτα ακριβείς σε πολύ συγκεκριμένη έκταση κειμένου, για να αποδώσουν το βαθύτερο νόημα της είδησης σε μία εποχή που η πληροφόρηση μέσω των εφημερίδων ήταν μονόδρομος, ο πλουραλισμός ήταν ανύπαρκτος και η ευθύνη του δημοσιογράφου απέναντι στον αναγνώστη ήταν πολύ μεγάλη.
Βέβαια, σήμερα στο μικρόκοσμο του twitter, οι λέξεις αποκτούν ξανά το μεγάλο ειδικό βάρος που είχαν χάσει με την φλυαρία των ηλεκτρονικών μέσων. Η ρήση "Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν” έχει γίνει ξανά μέρος της καθημερινότητας μας μέσα από την προσπάθεια καταγραφής της κάθε σκέψης μας, στο ασφυκτικό πλαίσιο των 140 χαρακτήρων του status line. Και εκεί, ανάμεσα στην αναπόφευκτη λεκτική σαβούρα, μπορεί να ανακαλύψει κανείς διαμαντάκια, περιεκτικότατους αφορισμούς, λακωνικά ρεπορτάζ δρόμου και αφοπλιστικά αποστάγματα καθημερινής σοφίας.
Όταν, κάπου μέσα στο καλοκαίρι διάβασα για την πρωτοβουλία του OpenBook.gr να συλλέξει μικρές ιστορίες 140 χαρακτήρων για να εκδώσει το ηλεκτρονικό βιβλίο "Tweet_Stories", χάρηκα ιδιαίτερα, και σκέφτηκα αυθόρμητα να στείλω τη δικιά μου πολύ μικρή ιστορία (δε θα τη γράψω εδώ, θα τη βρείτε μέσα στο βιβλίο).
Χάρηκα ιδιαίτερα και με την πρόταση που μου έκανε ο Γιάννης Φαρσάρης, από τα πιο ανήσυχα πνεύματα του σύγχρονου λογοτεχνικού γίγνεσθαι, συγγραφέας και εμπνευστής του OpenBook.gr, να σχεδιάσω το εξώφυλλο του Tweet_Stories. Ήταν για εμένα μία πάρα πολύ ευχάριστη πρόκληση.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2012, σε επιμέλεια του Γιάννη Φαρσάρη και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Έξυπνα μικροδιηγήματα, εναλλακτικές αποτυπώσεις της πραγματικότητας, μία γερή δόση προβληματισμού και γόνιμου λογοτεχνικού πειραματισμού. Ετερόκλητες ιστορίες που δημιουργούν ένα συνεκτικό συνολικό αποτέλεσμα.
Το Tweet_Stories περιέχει 371 Μικροδιηγήματα. Το καθένα από αυτά αποτελείται από 140 τυπογραφικούς χαρακτήρες.
Οι εκδόσεις του OpenBook.gr διατίθενται δωρεάν μέσα από την ιστοσελίδα www.openbook.gr, που αποτελεί μια όαση, ένα εναλλακτικό μέσο διάδοσης βιβλίων πολλών ελλήνων συγγραφέων και παράλληλα μία χρησιμότατη κοινωνική προσφορά αυτές τις δύσκολες οικονομικά εποχές.
Μπορείτε, μαζί με δεκάδες τίτλους σύγχρονων συγγραφέων, να κατεβάσετε και το Tweet_Stories, εντελώς δωρεάν, από την παρακάτω διεύθυνση:
http://www.openbook.gr/2012/03/tweet-stories.html
Καλή ανάγνωση!
Monday, June 25, 2012
Κρητική Εστία, ένας θεσμός σε κίνδυνο
Παραθέτω λοιπόν, αυτούσιο το δικό τους κείμενο:
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ: Πνευματικό Ίδρυμα Ή Επιχείρηση?
Παραλογισμός.. Απόλυτος και απροκάλυπτος. Όσοι από εσάς γνωρίζατε από προσωπική πείρα την Κρητική Εστία, ξεχάστε όσα ξέρατε. Όσοι την έχετε ακουστά από τρίτους, ανακαλύψτε πόσο έξω πέσατε. Όσοι δε ζείτε ακόμα εκεί, κουνήστε απογοητευμένοι το κεφάλι διαβάζοντας, εσείς ξέρετε καλύτερα από όλους για τι μιλάω.
Όταν ακούσαμε πρώτη φορά για την Κρητική μας φάνηκε ένας επίγειος παράδεισος! Τόσες παροχές με τόσο μικρό κόστος! Διαμονή σε υπερλούξ δωμάτιο, πλήρης διατροφή, θυρωροί, ασφάλεια, καθαρίστριες, θέρμανση, βιβλιοθήκες, αναγνωστήρια, κουζίνες, πλυντήρια και εξοπλισμός, internet, τραπεζαρίες, χώροι εκδηλώσεων, παιδιά από κάθε άκρη της Κρήτης, ένα διοικητικό συμβούλιο σαν γονείς. Κοντολογίς, μία μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια…! Οι γονείς μας πανευτυχείς, επιτέλους ένα μέρος να στείλουν το βλαστάρι τους στη μεγάλη κακή πρωτεύουσα, να μη νιώθει μόνο του, αλλά αντιθέτως ασφαλές και ευτυχισμένο..!
Και μετά, το χάος..Πέρασαν οι μέρες, καταφθάσαμε στο ειδυλλιακό αυτό μέρος, περιμένοντας επιτέλους αυτή τη φοιτητική ζωή που όλο ακούγαμε μικροί και όλο δε ζούσαμε. Στην αρχή ήταν καλά. Όχι όπως φανταζόμασταν, αλλά ικανοποιητικά. Τα δωμάτια δίκλινα, καθόλου προσωπικός χώρος. Και μετά άρχισαν τις μειώσεις. Πρώτα υποβάθμιση του internet. Μετά κλείνουν οι κουζίνες στους ορόφους. Τα πλυντήρια χαλάνε. Το πρωινό μειώνεται. Οι πρώτες ύλες του μεσημεριανού και του βραδινού υποβαθμίζονται. Οι επισκέπτες απαγορεύονται μετά τις 11. Οι φιλοξενίες σταματάνε, ακόμα και για τους ίδιους μας τους γονείς. Οι ώρες θέρμανσης και κλιματισμού μειώνονται. Οι κατσαρόλες κατάσχονται! Φτάνουμε στην εστία μετά τις διακοπές και αν δεν πληρώσουμε, μένουμε στο δρόμο! Το καλό και ευγενικό διοικητικό γίνεται απότομο και ειρωνικό. Ασυνεννοησία παντού. Τα παιδιά χωρίζονται, διχάζονται. Το κλίμα οικογένειας χάνεται για πάντα. Μόνο η παρέα σώζει κάπως την κατάσταση.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Φοιτητές από άπορες οικογένειες. Έτσι χαρακτηριζόμαστε έξω, αυτό ξέρουν οι πολλοί. Να βοηθήσουμε τα καημένα τα παιδιά. Και να οι Μαραθώνιοι, και οι εκδηλώσεις στήριξης. Δεν ξέρω για σας, αλλά εμείς δεν γνωρίζουμε ΚΑΝΕΝΑΝ άπορο που να καταβάλει μηνιαίως 220 ευρώ, πόσο μάλλον τώρα που μας ζητάνε και 250! Μέσα σε όλα αυτά, να λέγεται και έξω ότι μένουμε και τσάμπα! Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν δικαιούμαστε και επίδομα ενοικίου, γιατί δεν πληρώνουμε ενοίκιο. Είναι μία απλή «συμμετοχή στα έξοδα της εστίας»…
Εκεί πλέον αρχίζει να αχνοφαίνεται ο παραλογισμός. Διότι ποιος δεν είναι παράλογος, όταν πληρώνει 500 ευρώ (2x250=500) το δωμάτιο σε μία εστία και δεν βγαίνει έξω να ενοικιάσει με 300 ευρώ? Σε μία εστία που ενώ μειώνει συνεχώς τις παροχές της, αυξάνει συνεχώς το κόστος διαβίωσης? Σε μία εστία που η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός γίνεται σαρκασμός και απρόσωπες σχέσεις, πελατειακές? Και μετά όταν λέμε ότι καταλήξαμε ξενοδοχείο, μας λένε παράλογους.
Τώρα που είδατε μέσα από τα μάτια των οικοτρόφων, μήπως καταλαβαίνετε? Ένα έργο τόσο μοναδικό όπως αυτό το Ίδρυμα, πρέπει να επανέλθει στις παλιές του δόξες. Θέλουμε την εστία μας πίσω. Την Εστία που αγαπήσαμε, που πονέσαμε, που μας βοήθησε να σταθούμε στα πόδια μας, να σπουδάσουμε, να μάθουμε να ζούμε ανεξάρτητοι, που μας έκανε περήφανους να λεγόμαστε Κρητικοί.
Θέλουμε πίσω την Κρητική Εστία που θα χαιρόμασταν να παραδώσουμε στα παιδιά μας!
Οι οικότροφοι της Κρητικής Εστίας.
Sunday, May 27, 2012
Οικονομικός Ανταρτοπόλεμος;
27/05/2012
Thursday, May 03, 2012
Η Πύρρειος Νίκη του προεκλογικού μας καρναβαλιού.
Tuesday, January 24, 2012
Thursday, January 12, 2012
To Soundtrack του δικού μου '11
Tuesday, September 13, 2011
Γ@mώ την κοινωνία (της πληροφορίας) μου.
Friday, July 01, 2011
...και η αγανάκτηση γίνεται θεσμός...

Tuesday, June 28, 2011
Πρακτικά Μαθήματα Πολιτικής Αμετροέπειας

Στη θεατρική σκηνή της σύγχρονης πολιτικής (γιατί σε αυτή τη χώρα η πολιτική μπορεί να θεωρηθεί και θέατρο) έχουν διαπρέψει κατά καιρούς πολλοί αξέχαστοι κωμικοί. Το θέμα είναι ότι η αξία του εκάστοτε πολιτικού προσώπου κρίνεται σχεδόν πάντα εκ των υστέρων.
Διαβάζω τις δηλώσεις του Πάγκαλου, που από καιρό έχουν πάψει να λειτουργούν ως κυματοθράυστης μίας άρρυθμης, άτολμης και αποτρόπαια σκληρής πολιτικής και ως έμμεσο εργαλείο εκτόνωσης του κοινού αισθήματος όπως θα ήλπιζε η κυβέρνηση και πιθανώς ο ίδιος. Eκείνα τα επώδυνα ψήγματα αλήθειας που μπορεί να κρύβονται πίσω από τα λόγια του πολιτικού ανδρός μοιάζουν να ασφυκτιούν κάτω από το βάρος δεκάδων άστοχων δηλώσεων που τοποθετούν τον πολίτη απέναντι, σε ένα άδικο αλλά και εντελώς άστοχο λεκτικό εκτελεστικό απόσπασμα. Έχω την αίσθηση ότι αυτές οι δηλώσεις ξεκινούν να ασελγούν συστηματικά στο πολιτικά νεκρό ευτραφές κουφάρι του ίδιου του Πάγκαλου.
Και, ώ! τι flashback, θυμάμαι έναν έτερο, παλιό υπουργό του ΠΑΣΟΚ που δε βρίσκεται πια στη ζωή, που μετά από κάποια ηλικία, και αφού είχε ταυτίσει στο μυαλό του και στο συλλογικό υποσυνείδητο τα μπουζουκοπόπ σκυλάδικα με τα κέντρα πολιτισμού, επιδόθηκε σε ένα καταιγισμό ακατανόητα αλλόκοτων δηλώσεων που δυστυχώς αποτέλεσαν το κύκνειο άσμα που σφράγισε την πολιτική του πορεία και καταρράκωσαν την υστεροφημία του.
Αναρωτιέμαι, θα μείνει άραγε ο Βύρων Πολύδωρας στην ιστορία για το υποτιθέμενο πολιτικό του έργο ή θα μας μείνει αξέχαστος για τις διάσημες αμετροεπείς, kitsch λόγιο-φανείς μπαρούφες που εκτόξευε σε κάθε ευκαιρία; Ή μήπως ο Κεφαλογιάννης της τοπικής ρεθεμνιώτικης πολιτικής παραγωγής δεν άφησε ως κύκνειο άσμα την πολιτική του σφραγίδα στρεφόμενος κατά των δικαστικών αρχών σε μια υπόθεση που τον έκρινε οριστικά ένοχο και στην αίθουσα του δικαστηρίου αλλά και στη συνείδηση πολλών σκεπτόμενων πολιτών.
Τώρα, κάτω από τις ασφυκτικές αναθυμιάσεις του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου της τρόικας, παρατηρώντας την αυτοκαταστροφική και βασανιστικά αργή πολιτική αυτοκτονία του Πάγκαλου, σκέφτομαι ότι ακόμα κι αν οι ιστορικοί βάλουν μπόλικο αλάτι και πιπέρι για να νοστιμίσουν το φαγητό δε θα καταφέρουν με τίποτα να απαλείψουν τη μπόχα της παγκάλειας αμετροέπειας. Αν είσαι πολιτικός θα πρέπει να γνωρίζεις ότι το deal με τη φαυλότητα έχει κάποιο κόστος και ο λογαριασμός θα σε περιμένει στο ταμείο...
Εκτός κι αν οι ψηφοφόροι σου είναι πιο φαύλοι και αμετροεπείς από εσένα. Τότε αλλάζει το πράγμα.
-
Friday, June 17, 2011
H Σιδερωμένη ποιήτρια
Friday, April 22, 2011
Friday, March 11, 2011
Norm69 vs Cityscape
Είναι όμορφα όταν βραδιάζει। Είναι cliché αλλά τι να πω... είναι όμορφα. Όσο πιεσμένα, όσο αγχωτικά κι αν φαίνονται όλα τριγύρω, αυτή η αίσθηση την ώρα που βραδιάζει είναι σα να πατάς το restart. Είναι απλή ομορφιά, ρεαλισμός χωρίς ξόμπλια, δεν είναι προϊόν ποιητικής αδείας, έτσι κι αλλιώς η ποίηση είναι νεκρή. Ίσως όχι εντελώς νεκρή... έχει βουτήξει σε ένα λάκκο με κόπρανα περιμένοντας να ανέβει η στάθμη, περιμένοντας το μοιραίο... το αναπόφευκτο. Χθες, οδηγούσα στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης. Πίσω από το τζάμι του αυτοκινήτου, μέσα στο αφόρητο κρύο, λίγο πριν το σούρουπο, είδα μια μητέρα, πιασμένη χέρι χέρι με το παιδί της (θά 'ταν περίπου επτά-οκτώ χρονών) να τρέχουν χοροπηδώντας και τραγουδώντας στο πεζοδρόμιο. Σα να ήταν σκηνή από μια άλλη ζωή, όχι εδώ, αλλά κάπου αλλού. Από κείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν. Ξέχασα για λίγο τις εκκρεμότητες, τους λογαριασμούς, τα έξοδα, τα αδιέξοδα, τη φασαρία της παγωμένης πόλης.
Αξίζει να προσπαθήσει κανείς. Και δε δίνω ούτε μισό σέντς αν αυτό το απρόσμενο κύμα αισιοδοξίας θυμίζει λίγο τα ηλίθια chain mail που σαπίζουν στον κάδο απορριμάτων ή τις braindead φιλοσοφίες του Coelho. Αξίζει να προσπαθήσει κανείς κόντρα στον καιρό, κόντρα στα αδιέξοδα, κόντρα στον ίδιο του τον εαυτό. Επαναπροσδιορίσου! Ίσως να μην αισθάνεσαι πια δυνατός ώστε να αλλάξεις τον κόσμο, όμως μπορείς ακόμα να αλλάξεις τον εαυτό σου... και, που ξέρεις...;
-
Monday, February 28, 2011
5 χρόνια (και κάτι μέρες) Mushroom Head

Friday, January 07, 2011
time...
Tuesday, December 28, 2010
2011 Happy new year card!

Thursday, December 23, 2010
Saturday, November 27, 2010
PopPorn Microgallery!
Tuesday, November 09, 2010
Ο κλέψας του κλέψαντος! (Περί internetικής δεοντολογίας)
Monday, November 01, 2010
Προεκλογικό trash!










