Ύμνος εις την ελευθερίαν του καπνιστού (Σολωμού)

Σε γνωρίζω από την καύτρα

του τσιγάρου την καυτή.

Σε γνωρίζω από τη στάχτη

που με βια σκορπάει στη γη.

Απ' τα bar στα καφενεία

των Ελλήνων τα ιερά,

στα τασάκια σβήνουν γόπες

καπνισμένη λευτεριά. (δις)

_

Πάμε Ζωγράφου!

Είχα στα σκαριά ένα κείμενο για την περίπτωση Ζωγράφου, όπου ο Δήμαρχος έχει θέσει ως σκοπό της ζωής του να μετατρέψει τις λιγοστές πλατείες της περιοχής σε ένα απέραντο parking.

Σε μία περίοδο που προσπαθούμε με κάθε δυνατό τρόπο να κρατήσουμε ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής, κάποιοι αμετανόητοι, με δανεικό όχημα την όποια εξουσία φέρουν, επιμένουν στην συστηματική τσιμεντοποίηση και λαμαρινοποίηση της καθημερινότητάς μας.

Ως πρώην κάτοικος του Ζωγράφου, επιφυλάσσομαι να γράψω μια πιο προσωπική άποψη συντόμως, προς το παρόν αναδημοσιεύω το κείμενο των Δημοτών Ζωγράφου με το οποίο συμφωνώ απόλυτα. Αύριο Πέμπτη, όσο περισσότεροι βρίσκονται στον αποκλεισμό του Δημαρχείου τόσο καλύτερα (για όλους).

Ακολουθεί το κείμενο όπως το copypasteαρα από το facebook:

Την Τρίτη 6 Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία ο αποκλεισμός του δημαρχείου από 7 επιτροπές κατοίκων και 9 συλλόγους της περιοχής μας. Η διαδικασία δημοπράτησης 5 πλατειών του δήμου μας (Μερκάτη, Πλαστήρα, Ελευθερίας, Άνοιξης και Νεκροταφείου) για τη μετατροπή τους σε υπόγεια πάρκινγκ αναβλήθηκε, αναγκάζοντας τη δημοτική αρχή να επαναπροκηρύξει το διαγωνισμό για τις 15 Οκτωβρίου. Η επίθεση της δημοτικής αρχής και του ΥΠΕΧΩΔΕ στην ποιότητα ζωής μας είναι συνολική. Από τους Νέους αυτοκινητόδρομους στον Υμηττό, τη Βίλα Ζωγράφου και τα 17 στρέμματα στο νέο τέρμα μέχρι τη μη θεσμοθέτηση του μητροπολιτκού πάρκου στο Γουδί, το αίτημα είναι κοινό:

ΖΩΗ! ΟΧΙ ΤΣΙΜΕΝΤΟ!

Από τις 7 το πρωί περισσότεροι από 300 κάτοικοι είχαν αποκλείσει ως τις 11 και τις δύο εισόδους του Δημαρχείου δυναμικά και ειρηνικά, κόβοντας την όρεξη σε δήμαρχο και εργολάβους. Παρά την έκκληση του δημάρχου στους "υγιείς πολίτες" να "περιφρουρήσουν" τη διαδικασία της δημοπράτησης. Οι μόνοι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αυτό ήταν γνωστοί τοπικοί παράγοντες, όπως ο γραμματέας της τοπικής Ν.Δ. και δημοτικός σύμβουλος της ΔΑΔΑ κ. Θώδας, οι οποίοι θύμισαν άλλες εποχές προσπαθώντας με τραμπουκισμούς και βρισιές να σπάσουν τον αποκλεισμό. Όταν έγινε αντιληπτό ότι αυτό δε θα γινόταν, ο κ. Καζάκος έφτασε στο σημείο να χαστουκίσει φοιτητή.

Αποδείξαμε πως, όταν ο αγώνας περνά στα χέρια των κατοίκων, φέρνει αποτελέσματα.

Η προσωρινή έστω νίκη μάς δίνει ελπίδες και θάρρος να συνεχίσουμε ώστε να αποτρέψουμε την παραπέρα τσιμεντοποίηση της πόλης μας. Βάζει τις βάσεις για ένα τοπικό κίνημα που θα κάνει τους δημοτικούς άρχοντες να παίρνουν πλέον σοβαρά υπόψη την άποψη της τοπικής κοινωνίας στους σχεδιασμούς τους και να επιφέρει ακόμη πιο σημαντικές νίκες. Μα πάνω απ' όλα δείχνει πως τίποτα δεν είναι αδύνατο, αρκεί να το θέλουμε και να παλέψουμε γι' αυτό.

Αποκλείουμε ξανά το δημαρχείο στις 15 Οκτώβρη από τις 7 μέχρι τις 10 το πρωί!

Υπερασπιζόμαστε τους ελεύθερους χώρους πρασίνου της γειτονιάς.

Στηρίζουν οι επιτροπές κατοίκων για τις πλατείες Μερκάτη, Ελευθερίας, Πλαστήρα, τα 17 στρέμματα, τη Βίλα Ζωγράφου, την οδό Διοχάρους

οι Σύλλογοι: Εργαζομένων Δήμου Ζωγράφου, Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ζωγράφου, Αιτωλοακαρνάνων Ζωγράφου, Φίλων Ηλυσιακού, Ανέγερσης Ι.Ν. Αγίου Ραφαήλ η Κοινωνική Παρέμβαση Δημοκρατικών Πολιτών Ζωγράφου και ο "Ιλισός"

και οι Φοιτητικοί Σύλλογοι: οικοτρόφων φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιατρικής, Πολιτικών, Μηχανολόγων, Ηλεκτρολόγων, Ναυπηγών, Μεταλλειολόγων και Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ.

Μπαίνοντας στο μυαλό του ψηφοφόρου

Το παρακάτω κείμενό μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κρητική Επιθεώρηση" σήμερα, 30/9, το αναδημοσιεύω και εδώ...

Από τα προεκλογικά μπαλκόνια στα ντιμπέητ.

Θυμάμαι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 όταν, όντας πιτσιρίκι και από απλή περιέργεια ακολούθησα ένα παιδικό φίλο σε μια μεγάλη κομματική συγκέντρωση πρωτοκλασάτου πολιτικού της εποχής. Το κλίμα ήταν ισχυρά φορτισμένο, και το κοινό απίστευτα ενθουσιώδες. Νομίζω ότι δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία τι ακριβώς έλεγε ο πολιτικός, αλλά αυτά που έλεγε φαινόταν ότι αφορούν όλους τους εκστασιασμένους παρευρισκόμενους, αφού δεν έχαναν την ευκαιρία να υπογραμμίζουν, δυναμικά και συνεχώς, τα λεγόμενά του με συνθήματα. Ανάλογο κλίμα, καταλυτικά νοτισμένο από την ψυχολογία της μάζας βίωσα ξανά, αρκετά χρόνια αργότερα, μόνο σε μεγάλες ροκ συναυλίες.

Ξέρω ότι πολλοί αναγνώστες άνω των σαράντα έχουν βιώσει ανάλογο προεκλογικό κλίμα, κάτι που σίγουρα δεν έχουν ζήσει οι νεότερες γενιές των εικοσάρηδων αφού πλέον διανύουμε άλλες εποχές και άλλα (προεκλογικά) ήθη. Και στις μέρες μας γίνονται προεκλογικές συγκεντρώσεις αλλά σίγουρα δεν τους αφορούν όλους όπως παλιότερα, αντίθετα, αφορούν λιγότερους οπαδούς που είναι περισσότερο ενταγμένοι στο εκάστοτε στενό κομματικό πλαίσιο, και φαίνεται σήμερα λείπει εκείνο το συστατικό που έκανε τόσο μαζικές και δυναμικές τις προεκλογικές συγκεντρώσεις στο παρελθόν.

Σίγουρα αυτό που δημιουργούσε αυτό το φορτισμένο κλίμα στο, όχι και τόσο μακρινό, παρελθόν ήταν οι χαρισματικοί ηγέτες ως φορείς ιδεολογιών αλλά πολύ περισσότερο το όραμα που πρέσβευαν οι ιδεολογίες. Αυτό το ουτοπικό όραμα σφυρηλατούσε τη, σχεδόν μεταφυσική, σχέση του πολίτη με τον ηγέτη. Αυτό το όραμα μπορούσε να κινητοποιήσει τις μάζες, να βγάλει τον κόσμο από τα σπίτια να του παρέχει μια, απόλυτη σαν πραγματική θρησκεία, ιδεολογική πληρότητα, τροφοδοτώντας τον, ενίοτε, με πλασματικές υποσχέσεις και ψεύτικες ελπίδες.

Αν από την δυναμική εικόνα της δεκαετίας του '80 μεταφερθούμε στο περιβάλλον των πρόσφατων πολιτικών ντιμπέητ, θα διαπιστώσουμε ότι πάρα πολλά έχουν αλλάξει. Μπορεί να έχουν περάσει ήδη σχεδόν 50 ολόκληρα χρόνια από το πρώτο, περίφημο ντιμπέητ μεταξύ των Νίξον και Κέννεντυ στις Η.Π.Α., αλλά εδώ, οι τηλεαναμετρήσεις των πολιτικών αρχηγών μάλλον δεν έχουν βρει ακόμα το δρόμο τους, αφού μοιάζουν να πελαγοδρομούν σε βαρετούς, παράλληλους μονολόγους και σε αφόρητα κλισέ που δε φαίνεται να οδηγούν σε συμπεράσματα. Και αυτές οι βαρετές και προβλέψιμες στερεότυπες φράσεις όχι μόνο δε μπορούν να εμπνεύσουν, αλλά αδυνατούν ακόμα και να πείσουν. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι προτίμησαν να κάνουν άλλα πράγματα αντί να παρακολουθήσουν τηλεόραση τα δύο βράδια των ντιμπέητ. Και το παράδοξο είναι ότι αυτούς που επέλεξαν να μην το παρακολουθήσουν δε μπορεί κανένας να τους καταλογίσει αδιαφορία ή ανευθυνότητα, επειδή στη συνείδηση του καθενός από εμάς “νομιμοποιείται” πλέον ηθικά η απαξίωση των πολιτικών θεσμών. Ίσως επειδή, η αμαρτωλή πολιτική πραγματικότητα των τελευταίων ετών μας έχει προκαλέσει ένα είδος “ανοσίας”.

Οι ηθικά μεμπτές συμπεριφορές των πολιτικών, η αλαζονεία της εξουσίας, ο εύκολος πλουτισμός των πολιτικών καριέρας, η ελληνική πατέντα των “ενδιάμεσων” και των μιζών, οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, και η ιδιόμορφη νομική “ασυλία” των πολιτικών προσώπων δημιούργησαν στο κοινό αίσθημα κάτι περισσότερο από επιφυλακτικότητα.
Και το μέγιστο σημείο πολιτικοκοινωνικού εκφυλισμού ήταν όταν κυριαρχούσα αξία για καθένα από τους φαινομενικά οργισμένους πολίτες ήταν η χρησιμοποίηση κάθε δυνατού μέσου ανόδου ώστε να καταφέρει κάποιος να κάνει αυτά που κατηγορούσε, αποκομίζοντας το μέγιστο δυνατό όφελος με τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Και σε αυτό το φαύλο κύκλο που δεν υπήρχε νικητής, ηττημένοι ήταν οι καταρρακωμένοι θεσμοί και η σκουριασμένη, υπερφορτωμένη και δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση. Όταν όλα λειτουργούν παράτυπα, ο ουσιαστικός χαμένος είναι ο ίδιος ο πολίτης. Σε αυτό ακριβώς το κομβικό σημείο δημιουργήθηκε και γιγαντώθηκε η απαξίωση και η αδιαφορία. Όταν η πολιτική ταυτίζεται με τη διαπλοκή και τη διαφθορά, τότε τα οράματα και οι ουτοπίες μπαίνουν αναπόφευκτα στην κατάψυξη.

Τη δεκαετία του '90 ήταν πολύ της μόδας η φράση “είμαι πολιτικοποιημένος, όχι κομματικοποιημένος” τώρα πλέον στο 2009, οι περισσότεροι αποποιούνται ακόμα και την “πολιτικοποίηση”. Με την πολιτικοποίηση δεν πληρώνεις τους λογαριασμούς σου, δεν θα λύσεις τα πρακτικά σου καθημερινά προβλήματα. Αν παλιά λέγαμε “ζητείται ελπίς” σήμερα λέμε “ζητείται λύσις”. Τα δύσκολα προβλήματα χρειάζονται απόλυτες λύσεις, και αφού η αναζήτηση του “οράματος” ευτυχώς ή δυστυχώς απέτυχε, αυτό που μας χρειάζεται είναι η απλή λογική. Το όραμα είναι σαν την ποίηση, δίνει τροφή στο συναίσθημα, για να βρεις όμως λύση χρειάζεσαι μαθηματικά 1+1=2.

Όσο για το πάθος των “ροκ” προεκλογικών συγκεντρώσεων του παρελθόντος... μάλλον θα πρέπει να αφήσουμε το ροκ στους ρόκερς, την πολιτική στους πραγματικούς πολιτικούς και την οικονομία στους οικονομολόγους. Τη ρουσφετολογική τακτική, την παραπολιτική, τα βολέματα “ημετέρων”, τις τακτικές “κατόπιν ενεργειών μου...”, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και τις πελατειακές σχέσεις ας τα πετάξουμε επιτέλους εκτός πλαισίου, γιατί αυτές οι νοοτροπίες μας έφεραν εδώ και αν δεν εκλείψουν το συντομότερο δυνατόν, δυστυχώς σύντομα δε θα έχουμε πλέον αρκετή απόσταση προς τα κάτω για να διανύσουμε...

Καλή σας ημέρα!

Το ξέρω ότι το έχω εγκαταλείψει εντελώς το σπορ. Έχω καιρό να γράψω κάτι στο mushroom head και η αλήθεια είναι ότι μου έχει λείψει.

In fact, τους τελευταίους Χ μήνες με έπιασε ένα περίεργο σύνδρομο αποχής από οποιουδήποτε είδους δημόσιο λόγο. Και όταν λέω "δημόσιο λόγο", εννοώ γενικότερα, δημόσιες δράσεις. Ούτε FotoTherapy, ούτε εκθέσεις, ούτε κόμικς, ούτε συγγραφή kinky λογοτεχνημάτων, ούτε αρθρογραφία, ούτε αισθησιακό striptease στα nightclubs (το αγαπημένο μου). Δεν ήταν συμπτώματα κατάθλιψης, δεν ήταν μελαγχολία, ήταν απλά μια φάση...

Καλώς ή κακώς αυτό το διάστημα δε διάβαζα blogs παρά ελάχιστες φορές, ιστολόγια ελάχιστων ανθρώπων που, χωρίς να το ξέρουν, με συντονίζουν με τις συχνότητες ενός δικού μου παράλληλου σύμπαντος (whatever). Όσο για comments και αμφίδρομη επικοινωνία... ούτε λόγος!

Μετά, όταν άρχισαν να περνούν τα συμπτώματα της πλήρους αδράνειας, μεταφέρθηκα προσωρινά στο www.sifis.biz, απ΄όπου αποφάσισα να σχολιάζω λακωνικότατα την επικαιρότητα για κάμποσο καιρό.

Ο Σήφης, ώς alter ego μου θα συνεχίσει για δύο-τρεις μήνες ακόμα να λέει έμμετρα και λακωνικά τα δικά του από το sifis.biz... αφού τον έχει πιάσει οίστρος γιατί να του το χαλάσω;

Επειδή βαρέθηκα την blogoαποχή, και τώρα που το blogging είναι (επιτέλους) passé, νομίζω ότι είναι το κατάλληλο timing για να bloggάρω ξανά.

Ε, τι σκατά βετεράνοι είμεθα...;

Παει ο tattooλης, έφυγε, πάει ο tattooλης πάει!

Have your tattoo(λης) removed.

There are a lot of reasons for possibly wanting a tattooλης removed – the positive element of tattooλης removal is that you are no longer burdened with a tattooλης you seriously regret. If a tattooλης is holding you back from getting a job you want or keeps you from attaining goals you have set for yourself, a little pain and scarring may be worth it to you. If you have a gang-related tattooλης and are no longer associating yourself with that gang or any gang (good for you!), it would be in your best interests to have it removed. If you have a tattooλης that symbolizes hate or prejudice, I hope that you will decide that it is time to let it go.
If you have a tattooλης that you wish to have partially or completely removed, you should first consider your options and decide which method might be best for you.

*Οι πληροφορίες είναι από το about.com

My name is Teodor Siemens

Απαγορεύεται από την ελληνική νομοθεσία να λάβει ένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου περισσότερα από 15.οοο ευρώ ως δωρεά-στήριξη από μια ιδιωτική εταιρία. Ο πολιτικός κόσμος όμως μας δουλεύει κανονικά εμάς τους απλούς πολίτες που προσπαθούμε να είμαστε ειλικρινείς στις φορολογικές μας δηλώσεις και να καταβάλλουμε κανονικά τα χρέη μας προς το κράτος.

Όχι μόνο παίρνουν τα κόμματα μεγάλα ποσά από ιδιωτικές εταιρίες (όπως το 1 εκ. μάρκα της siemens), αλλά επιπρόσθετα, αποκρύπτουν αυτά τα ποσά, που φυσικά δε φαίνονται γραμμένα σε κανένα λογιστικό βιβλίο.Πως να φαίνονται άλλωστε; θα ήταν σα να παραδεχόταν ότι παρανομούν.
Τα πολιτικά κόμματα λοιπόν, τα λεγόμενα και "προπύργια της δημοκρατίας¨ είναι Σ.Δ.Α.
Σχολές Διδασκαλίας Απάτης, και με την επίσημη επικύρωση του Ελληνικού Δημοσίου. Ακολουθούν λοιπόν τη γνωστή (και στους εγχώριους συνδικαλιστές) μέθοδο της ααφαλούς αλληλοσυγκάλυψης. Δε μιλάω, δε μιλάς, δε μιλάει, δε μιλάμε, δε μιλάτε, δεν καταλαβαίνουν. Αυτά μέχρι να βγει στη φόρα το πρώτο σκάνδαλο. Τότε τρέχουν όλοι μαζί για να προλάβει ο ένας να θάψει πρώτος τον άλλο.

Να λοιπόν γιατί πρέπει ο πολίτης να είναι νομοταγής και συνεπής στις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος! Έχει οδηγούς και ακλόνητους φανοστάτες τέτοια λαμπρά υποδείγματα εντιμότητας!

(Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι το γεγονός της ενορχηστρωμένης απόκρυψης τέτοιων "χρηματοδοτήσεων" (παλιά το έλεγαν "μίζα") δεν φαίνεται να εκπλήσσει κανένα.
"Έλα μωρέ τώρα, μας είπανε τίποτα καινούριο;"
Οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν είναι κατασκευασμένοι καθ εικόνα και ομοίωση των πολιτών αλλά αποτελούν εικόνα και ομοίωση των πιο διεστραμμένων σκέψεων του μέσου πολίτη.

Πιο virtual reality κατάσταση δηλαδή.

Το blogging πέθανε, ζήτω το blogging!

Διάβαζα προχτές στο "2" του Βήματος μια συνέντευξη του γνωστού δημοσιογράφου Pierre Assouline, που έχει φτιάξει το La Republique Des Livres, ίσως το πιο επιτυχημένο γαλλόφωνο blog ever. O Assouline, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρει στο ότι "Τα blogs είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας" διευκρινίζοντας παράλληλα ότι το ιστολόγιό του είναι ένα "επαγγελματικό" blog, αφού μέσω αυτού ασκεί κανονικότατα το επάγγελμά του. Γενικά επισημαίνει ότι όσο πιο πολλά blogs δημιουργούνται, πληθαίνουν και αυτοί που λένε ότι τους κατέβει.
Υποθέτω ότι δεν είναι υποχρεωτικά κακό να πληθαίνουν αυτοί που λένε ότι τους κατέβει, αλλά αν η συνθήκη "γράφω ότι μου κατέβει χωρίς να διασταυρώνω την πληροφορία μου" γίνει κανόνας, τότε συνεπώς, μέσα σε αυτό τον κυκεώνα υπερπληροφόρησης θα δημιουργηθεί αυτόματα η ανάγκη σταθερών σημείων αναφοράς.

Μάλλον κάτι τέτοιο συνέβη και με το "δικό μας" ελληνόφωνο blogging. Ξεκίνησε ειδυλλιακά, πέρασε όλες τις παιδικές αρρώστιες πολύ νωρίς και τώρα, σέρνοντας τα πόδια του μοιάζει πρόωρα γερασμένο. Και τα γερατειά έχουν ως σύμπτωμα τις εντυπωσιακές μεγαλόφωνες αποχωρήσεις γνωστών bloggers της "παλαιάς φρουράς", τις όχι και τόσο μεγαλόφωνες επιστροφές κάποιων από αυτούς (so fuckin' boring), και γενικότερα μια φάση στασιμότητας. Μάλλον η κατάσταση έχει χάσει το αρχικό ενδιαφέρον της και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί μάλλον κάπου αλλού θα οδηγήσει. Πιθανότατα σε ένα πανblogικό union εναλλακτικής πληροφόρησης που θα αποτελέσει τομή και θα φέρει τα πάνω κάτω στο δύσμοιρο πεδίο της ενημέρωσης εδώ στο Ελλαδιστάν.

Πάντως προσωπικά, από τη μια με στεναχωρεί το γεγονός που βλέπω ταλαντούχους καλούς φίλους, που τους διάβαζα με τρομερό ενδιαφέρον (ακούτε Παναγιώτη, Μιχάλη, Πολυχρόνη κ.α.;) να αποσύρονται διαδοχικά από την ενεργό δράση (για λίγο ή για πολύ), και από την άλλη είναι ευχάριστο που τα καλά concept blogs, (όπως της αγαπητής candy ή του πάντα αφοπλιστικού pitsirikos άσχετα με το αν συμφωνείς μαζί του ή όχι) επιβιώνουν και εξελίσσονται σαν το παλιό κρασί.

Όπως και να' χει το πράγμα, το blogging αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επανάσταση των τελευταίων ετών. Με τις ηλιθιότητες του (ρυθμιστικού) πλαισίου που θέλει να επιβάλλει η (απορυθμισμένη) κυβέρνηση το μόνο που θα καταφέρει είναι να προκαλέσει δικαιολογημένες αντιδράσεις από παντού και, παράλληλα, περισσότερη ροή trash πληροφοριών.
Αυτό που μπορούν να κάνουν οι bloggers και θα είναι μεγάλη μαγκιά αν το κάνουν, είναι ένα πραγματικά πρωτοποριακό δίκτυο εναλλακτικής ενημέρωσης, πριν οι δημοσιογράφοι παλαιάς κοπής και παμπάλαιας νοοτροπίας τύπου zougla.gr οικειοποιηθούν ένα μεγάλο κομμάτι μιας πίτας που όχι μόνο δεν τους ανήκει, αλλά δεν θα προχωρήσει ούτε ένα βήμα μπροστά την εναλλακτική πληροφόρηση. Επιστρέφοντας στα λόγια του Assouline δεν είναι κακό να δουν κάποιοι πιο "επαγγελματικά" τη blogging φάση... δεν είναι θέμα ευρώ, αλλά είναι θέμα ποιότητας, μορφολογίας και περιεχομένου.

Και δε λέω... καλό είναι το κοντό και μακρύ του καθενός αλλά δεν είμαι σίγουρος αν μόνο με το κοντό και το μακρύ μπορείς να πας αρκετά μακριά.

After all, επειδή πρωτίστως είναι θέμα προσωπικής έκφρασης ένα είναι το βασικό:
Keep on blogging...