Ύμνος εις την ελευθερίαν του καπνιστού (Σολωμού)

Σε γνωρίζω από την καύτρα

του τσιγάρου την καυτή.

Σε γνωρίζω από τη στάχτη

που με βια σκορπάει στη γη.

Απ' τα bar στα καφενεία

των Ελλήνων τα ιερά,

στα τασάκια σβήνουν γόπες

καπνισμένη λευτεριά. (δις)

_

Grand Performance από το λαό που επινόησε το θέατρο.

Προχτές το μεσημέρι καθόμουν σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη για χαλάρωση και περισυλλογή, στην τελευταία, ψηλότερη σειρά του Αρχαίου Θεάτρου στην Επίδαυρο. Εκεί που μπορείς να σκεφτείς καθαρότερα, χωρίς εξωτερικές παρεμβολές από τον ενοχλητικό τραχύ ήχο της (κάθε) πόλης… Εκεί, μπορείς να ταξιδέψεις σε απευθείας σύνδεση με το υποσυνείδητο.

Εκεί, από το πιο ψηλό σημείο, παρατηρείς τα πάντα… μέχρι και την παραμικρή κίνηση, το άνοιγμα του φερμουάρ στην τσάντα ενός Γάλλου τουρίστα, το ρυθμικό περπάτημα της λιλιπούτειας τετράχρονης γαλλιδούλας με τα κοτσιδάκια. Ο κάθε ήχος, πεντακάθαρος μηδενίζει την απόσταση και φέρνει μπροστά σου λεπτομέρειες που το μάτι δε μπορεί να διακρίνει.

Στο χώρο του θεάτρου βρισκόταν καμιά πενηνταριά άτομα, ήταν όλοι ξένοι τουρίστες.

Μια καλλίφωνη Γερμανίδα για ένα δεκάλεπτο, ερμήνευε άριες, στημένη στο κέντρο της κυκλικής σκηνής και ο ήχος διαχεόταν με αυτό το μοναδικό φυσικό τρόπο που κάνει το Αρχαίο Θέατρο τόσο εκπληκτικά ιδιαίτερο. Κάμποσοι Γερμανοί και αρκετοί Γάλλοι, περιφέρονταν στο χώρο με καθαρά βλέμματα σεβασμού, για το θαυμαστό χώρο που αγκάλιασε ζεστά την τέχνη της υποκριτικής στα πρώτα βήματα της δραματικής τέχνης.


Όμως το πραγματικό δράμα άρχισε όταν ένα γκρουπ συμπατριωτών μας με folklore accent εισέβαλε στο χώρο του Θεάτρου. Η παιδεία της περήφανης φυλής μας ξεδιπλώθηκε σαρωτικά. Τέσσερις ευτραφείς έφηβοι έκαναν την εμφάνισή τους φωνασκώντας και από την κινησιολογία τους έκαναν απόλυτα σαφές ότι προέρχονται από κάποια πρωτόγονη φυλή που καμία σχέση δεν έχει με τους δημιουργούς του θεάτρου. Ακολούθησαν οι πατεράδες, που προφανώς συνέχιζαν μια συζήτηση για αγοραπωλησίες, γιατί μιλούσαν για x χιλιάδες ευρώ και για y χιλιάδες ευρώ. Μάλλον αντιμετώπιζαν την επίσκεψη στο χώρο του Θεάτρου σαν αναγκαίο κακό γιατί δεν πολυέδωσαν σημασία στο περιβάλλον. Ακολούθησε η επέλαση των τροφαντών μανάδων, που (όπως συνηθίζουν οι ελληνίδες μητέρες) φώναζαν στα βλαστάρια τους «ελ’ δω», «κατσ’ κάτου», «πετ’ κάτου εν’ ιβρώ να κούσου» και λοιπές παρόμοιες σύντομες εκφράσεις υψηλών ντεσιμπέλ.

Οι ξένοι, μάλλον δεν άντεξαν την οχλοβοή και εγκατέλειψαν σταδιακά το χώρο. Ένα μεσήλικο ζευγάρι Γάλλων έμεινε στις πίσω σειρές κοιτάζοντας τριγύρω με σαστισμένο βλέμμα απορίας.


Μετά από ένα δεκάλεπτο, οι φασαριόζοι συμπατριώτες μας, εμφανώς βαριεστημένοι συγκεντρώθηκαν όλοι στις πρώτες σειρές (πρώτο τραπέζι πίστα). Μέσα στην ηχορύπανση της οχλαγωγίας ξεχώρισα τη φράση «παμ’ να φύγουμι απου’ δω καν’ ζέστη κι βαρέθκα».

Αναχώρησαν, υποθέτω, για κάποιο κοντινό ταβερνείο όπου θα αφοσιωθούν στην κατάνυξη της μπριζόλας που σίγουρα τους ταιριάζει περισσότερο.


Το Θέατρο επανήλθε στην αρχική του ηρεμία, σκέφτηκα για τη δικιά μας κουλτούρα. Την κουλτούρα του νεοέλληνα. Εκτός από τις θετικές εντυπώσεις που άφησε και φέτος το φεστιβάλ της Επιδαύρου, άφησε και ένα τσουβάλι τσίχλες (!) που ξεκόλλησαν από τις πρώτες σειρές καθισμάτων των επισήμων οι καθαριστές του Θεάτρου. Τις τσίχλες που κόλλησαν κάποια «σημαίνοντα» πρόσωπα. Κάποιοι από αυτούς είναι οι εκάστοτε οικονομικοί μεγαλοπαράγοντες, κουμπάροι, μπατζανάκηδες και κυβερνώντες που εκλέγουμε.


Αλλά σύμφωνα με μια ρήση του Άγγλου συγγραφέα Gilbert Keith Chesterton, η αριστοκρατία δεν είναι μια μειονότητα σοφών, κάθε αριστοκρατία που έχει υπάρξει, συμπεριφέρεται όπως ένας μικρός όχλος. Τελικά, αυτό που δεν ήθελα να πιστέψω, μάλλον ισχύει, κάθε αριστοκρατία είναι ο καθρέφτης της ευρύτερης κοινωνικής μάζας. Συμπληρώνοντας, μετά από το προχθεσινό περιστατικό με τους συμπατριώτες μας στην Επίδαυρο, θα έλεγα ότι με την σημερινή μας κουλτούρα εμείς οι (νεο)έλληνες έχουμε ακριβώς την «αριστοκρατία» που μας ταιριάζει.

Σιδηροδομος στην Κρήτη;

Δε νομίζω ότι υπάρχουν ιδέες που μπορούν να αποκαλούνται "ρομαντικές". Ο όρος "ρομαντική ιδέα" χρησιμοποιείται από αυτούς που τους αρέσουν τα λόγια αλλά βαριούνται να στρωθούν για να υλοποιήσουν και προσθέτουν αυθαίρετα την βολική παράμετρο του "ναι μεν, αλλά...". Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν "ρομαντικές ιδέες" αλλά καλές ή άσχημες ιδέες. (Η "άσχημη" ιδέα, για εμένα προκύπτει από την ετυμολογία του "α-σχημος", με "α" στερητικό, εκείνου που δεν έχει σχήμα, άρα είναι ασαφές, δεν έχει καμία δομημένη τεκμηρίωση)

Η ιδέα για την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής στην Κρήτη δεν είναι καθόλου καινούρια, αλλά υπάρχει από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Δε μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι η Κρήτη έχει ένα τρισάθλιο οδικό δίκτυο. Οι μέχρι τώρα βουλευτές και τοπικοί παράγοντες στάθηκαν παντελώς ανίκανοι να κατασκευάσουν ένα κύριο οδικό άξονα της προκοπής, με αποτέλεσμα να διαθέτουμε, μακράν τη χειρότερη κεντρική οδική αρτηρία (αυτό που αποκαλούμε "εθνική οδό") της Ευρώπης. Κάθε μήνα το πληρώνουμε με ένα πολύ βαρύ φόρο αίματος. Και επειδή οι καθημερινές μετακινήσεις μεταξύ των πόλεων είναι αναγκαίες για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του νησιού, μια ομάδα πολιτών, μεταξύ των οποίων και ο υποφαινόμενος, σκέφτηκε ότι η επαναφορά της ιδέας του σιδηροδρόμου στο προσκήνιο αποτελεί μια ρεαλιστική αναγκαιότητα και όχι μια "ρομαντική ιδέα".

Μέχρι τώρα, η ανταπόκριση ήταν θετικότατη. Προσωπικά χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω σε μια τέτοια κίνηση. Τα μέτωπα δημιουργικής συζήτησης γίνονται περισσότερα, και ελπίζουμε, προσπαθώντας να μη μένουμε μόνο με την ελπίδα...

Στο blog cretanrail.wordpress.com υπάρχει ο βασικός σκελετός της ιδέας, έτσι όπως κατατέθηκε στις τοπικές αρχές. Βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη προσπάθειες εκπόνησης συγκεκριμένης μελέτης που ελπίζω να μη μπλοκάρουν στα γρανάζια της γραφειοκρατίας.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν πρόκειται απλά για μια "ρομαντική ιδέα" αλλά για μία πάρα πολύ καλή ιδέα...

«Ο Τσίπρας είναι μια trendy επιλογή σε ένα emo κόμμα»

Η παραπάνω εμπνευσμένη ρήση είναι της Λιάνας Κανέλλη, η οποία έχει μια παροιμιώδη ευκολία στη δημιουργική χρήση της τρέχουσας επικαιρότητας όταν της καρφωθεί στο μυαλό να ξεστομίσει μια εύστοχη ατάκα.
Θεωρώντας δεδομένο ότι το ΚΚΕ είναι πολύ περισσότερο emo από το Συνασπισμό, εγώ θα έλεγα ότι.
"Η Κανέλη είναι μια emo βουλευτής σε ένα emo κόμμα."
Έδεσε το γλυκό δηλαδή...
(Άσε που είναι η μοναδική περίπτωση παγκοσμίως που όσο περισσότερο φλερτάρει με το trendy τόσο πιο emo γίνεται.)


Y.Γ.
Πλάκα πλάκα είχα καιρό τώρα σκοπό να γράψω ένα κείμενο για την emo κουλτούρα (και να τα ψάλλω σε μερικούς συνομήλικούς μου τριαντάρηδες που το παίζουν ειρωνικά υπεράνω) αλλά αφού άκουσα ότι ασχολήθηκε ο Τέρενς και ο Παπαδάκης με αυτό το θέμα, εμένα πια δε μου πέφτει λόγος...

Το ασπρόμαυρο Πασόκ

Τώρα που τέλειωσαν οι εκλογές, μπορώ να κάνω μια μικρή οπτική επισήμανση χωρίς να θεωρηθεί πολιτικό σχόλιο με υπονοούμενα. Στο κάτω κάτω σε όλους αρέσει ο παλιός καλός κινηματογράφος.

It sucks!

Για ένα πράγμα μπορεί να είναι κανείς σίγουρος στην πολιτική.
Ότι εκείνοι που ισχυρίζονται πιο μεγαλόφωνα ότι έχουν τις λύσεις για όλα τα προβλήματα, είναι εκείνοι που μακροπρόθεσμα αφήνουν στον κόσμο τις περισσότερες απορίες.

Ακολουθεί πολιτικό- αναπτυξιακό σχόλιο.

Τελικά είμαι κι εγώ από εκείνους που πιστεύουν ότι το Αριστερό, Σουηδικό Μοντέλο είναι σαφώς προτιμότερο από το Δεξιό, Ιρλανδικό Μοντέλο.

Υποσημείωση:
(Τώρα τελευταία κάποιοι βάζουν στη συζήτηση και το Ισπανικό Μοντέλο αλλά εγώ συνεχίζω να υποστηρίζω την ανωτερότητα του Σουηδικού)

Groundhog Day*

*Ελληνιστί: Η Μέρα της Μορμότας
Στο ίδιο έργο θεατές
ή αλλιώς: Πάλι τα ίδια!

My name is Poll... Exit Poll!

Τα exit poll είναι άλλο ένα υπέροχο εύρημα για να μετατρέπεται το βράδυ των εκλογών σε βραζιλιάνικη σαπουνόπερα και για να εισπράττουν τα ευρώ και την προσοχή όλων οι εταιρίες δημοσκόπησης.
Μια καταπληκτική πρωτοβουλία που θα τρελάνει τους δείχτες του κάθε exit poll ξεκινάει από το blog "screwexitpoll.blogspot.com".
Επειδή έχω βαρεθεί τις εκλογές τύπου βραζιλιάνικη σαπουνόπερα, σκέφτομαι αν τύχει στο διάβα μου exitpollική ομάδα να πράξω όπως περιγράφεται στην επίμαχη ιστοσελίδα. Επισκεφτείτε την οπωσδήποτε και καλά exit polls.

Ακολουθεί Πολιτική Διαφήμιση

Σε μια πρόσφατη συνέλευση της συντονιστικής επιτροπής, και σε εποχές που η αριστερά περνάει κρίση, η δεξιά εμπλέκεται σε εθνοφασιστικές νοοτροπίες και το κέντρο αλληθωρίζει, ο Πολύ Γενικός Γραμματέας και φίλος Κώστας Γ. έδωσε την παραπάνω απόλυτη απάντηση στο φετινό δίλημμα των εκλογών.

-

Dark ages!

Η ηλιθιότητα επιστρέφει δυναμικά. Μετά από υποθέσεις που μας υπενθυμίζουν πόσο σκοταδιστές είμαστε ως "κράτος" απέναντι στην τέχνη και στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών, αλλα ένα κρούσμα έρχεται να μας το υπενθυμίσει, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.
Είναι νωπες ακόμα οι μνήμες της απομάκρυνσης του έργου του Thierry de Cordier από τους εκθεσιακούς χώρους της Outlook, είναι νωπές και οι μνήμες της προσαγωγής του Δημήτρη Φωτίου, επειδή το σώμα δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος δεν είχε τη στοιχειώδη κατάρτιση να ξεχωρίσει μία απάτη από μια ένα Online σχόλιο στη διαπλοκή και στη σαθρότητα του πολιτικού κόσμου.
Το πιο νέο "επιτευγμα" των αρχών είναι η προσαγωγή στον εισαγγελέα την Κυριακή του υπεύθυνου και γενικού διευθυντή της Έκθεσης σύγχρονης Τέχνης Art Athina, επειδή ένα από τα έργα της έκθεσης θεωρήθηκε ότι παραβιάζει το νόμο περί ασέμνων και προσβάλλει σύμβολα του ελληνικού κράτους.

Ξέρω ότι αυτή τη φορά η ηλιθιότητα δε θα περάσει. Το έργο θα ξαναπαρουσιαστεί με πολύ περισσότερους αποδέκτες αυτή τη φορά. Και όλοι αυτοί που έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως "αστυνομία της τέχνης" αλλά και τα όργανα της "τάξης" και της "δικαιοσύνης" θα πρέπει να σκεφτούν σοβαρά ότι η φίμωση και οι τακτικές "ku kux klan ισμού" που αρέσκονται να ακολουθούν μακροπρόθεσμα δεν εξυπηρετούν ούτε αυτούς τους ίδιους, ούτε αυτά που ισχυρίζονται ότι πρεσβεύουν.
Επίσης, η δράση φέρνει αντίδραση και όπως πολύ σωστά λένε αυτοί που ξέρουν "dont mess with artists".

Διάβασε επίσης αυτό (βλεμμα) και αυτό (Ροϊδη εμμονές)

Blogme

Οι bloggers αναγνώστες φυσικά γνωρίζετε καλά την υπόθεση του Blogme και της άδικης παραπομπής στη δικαιοσύνη του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Εδώ, υπάρχει ένα σοβαρό θέμα χαλιναγώγησης και περιορισμού βασικών ελευθεριών που δεν πρέπει να αφήνει κανένα αδιάφορο. Μπορείτε να ενημερωθείτε για το θέμα και να στηρίξετε με την υπογραφή σας εδώ. Όσο περισσότεροι τόσο καλύτερα.

We are the winners of eurovision (we are we are)

Δεν είμαι καθόλου fan του θεσμού αλλά αφιερώνω αυτό το post στο πιο μεγαλειώδες τραγούδι που έχω ακούσει ποτέ σε τελικό διαγωνισμού Eurovision. Αναφέρομαι στο περσινό αριστούργημα "We are the winners of Eurovision" του supergroup από τη Λιθουανία LT United.
Μία μπάντα βετεράνων ρόκερς, τρελός χαβαλές, αυτοσαρκασμός, ανοιχτή κοροϊδία σε ένα κιτς θεσμό, outrageous αισθητική και το πιο παρανοϊκό headbanging ever αποτέλεσαν τα πιο βασικά συστατικά της συνταγής
Διαγωνίστηκαν το 2006. Δε θυμάμαι καθόλου τι θέση πήραν.
"We Are The Winners Of Eurovision". They've won over the Eurovision Song Contest in general and there will be no more winners ever again" έγραψαν στην ιστοσελίδα τους και δεν έχω κανένα λόγο να τους αμφισβητήσω...

Merry Melodies

Μεγάλο μπάχαλο στα εγχώρια μουσικά πράγματα καθώς και στο ταραγμένο μυαλό των δισκογραφικών μαγαζιών. Στέρεψαν, λέει τα μεγάλα ελαφρολαϊκά σουξέ, καινούρια δε βγαίνουν για να αναπληρώσουν το κενό και έτσι, έχει δημιουργηθεί μείζον πρόβλημα στα τοπικά μουσικά πράγματα. Λέτε να γυρίσουμε στο αδικοχαμένο έντεχνο; Στροφή στην χαμένη ποιότητα (;)…Ποσώς με απασχολεί προσωπικά…

Και το παρόν πρόβλημα διαχέεται παντού στο ελαφρολαϊκό σύμπαν. Τα μπουζουκομαγαζάκια δε δουλεύουν πια όσο παλιότερα. Οι δίσκοι δεν πουλάνε και οι lifestyle στυλίστες κομμωτές και λοιποί παρατρεχάμενοι ετοιμάζονται για εποχές ένδειας. Οι φανατικοί των «αναλώσιμων» μπουζουκοpop, προτιμούν πλέον να κατεβάζουν τα CDs από το internet ή να τα αγοράζουν πειρατικά CDs με προϊόντα «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από…». Γιατί να δώσεις 20ευρώ για να αγοράσεις κάτι που σε ένα μήνα θα το πετάξεις στα σκουπίδια;

Και ενώ το μπουζουκοpop πνέει τα λοίσθια, βγαίνουν και τα διάφορα εντεχνoids και σαββοπουλοids σε έντυπα και MME για να εκφράσουν τη βαρύνουσα άποψή τους λίγο προτού γράψουν τις καινούριες «έντεχνες» συνθέσεις τους για μουσική τίτλων γνωστών καθημερινών ή εβδομαδιαίων τηλεοπτικών σαπουν-οπερέτων. Το παίζουν λίγο θλιμμένοι, λίγο δικαιωμένοι και λίγο παντογνώστες θεοί υπερασπιστές του γνήσιου ελληνορθόδοξου αριστερού πολιτισμού και κάνουν τα PR τους ως γνήσιοι καιροσκόποι ειδήμονες.

Η ουσία βρίσκεται σε μία-δυο βασικές διαπιστώσεις. Η μουσική στην όμορφη χώρα μας ήταν πάντα σαν το ποδόσφαιρο, βασιζόταν στην παρόρμηση της εκάστοτε περιόδου, στις τάσεις της εποχής, ενώ - κατηγορηματικά - δε βασίστηκε ΠΟΤΕ στην ουσία και στην παιδεία. Από τα sixties και μετά ελάχιστα αυθεντικά πράγματα έχουν κυκλοφορήσει εκεί έξω. Η συντριπτική πλειονότητα πιπιλούσε χωρίς ενδοιασμό την καραμέλα της (εκάστοτε) εποχής. Τα επαναστατικά των 70s και το νέο κύμα ήταν η εκτόνωση της ανερχόμενης μεσαίας τάξης μετά από την καταπίεση της χούντας. Το «έντεχνο των 80s ήταν στην πλειονότητά του μια καλοστημένη φάρσα με στίχους του κιλού, ανάλογους με τους αντίστοιχους πολλών μεταγενέστερων «σκυλάδικων». Η rock επανάσταση των 90s δεν ήταν παρά ένα κατασκεύασμα των εταιριών που είδαν φράγκα στον ορίζοντα και αντιμετώπισαν πολλές μετριότατες μπάντες σαν λεμονόκουπες κατάλληλες για ξεζούμισμα. Θυμάμαι, γύρω στο 1998, ως (πιτσιρικάς) αρθρογράφος σε ένθετο μεγάλης εφημερίδας μίλησα με τέσσερα βασικά μέλη (τρεις τραγουδιστές και ένα μουσικό) ισάριθμων εγχώριων rock groups που μεσουρανούσαν εκείνη την περίοδο. Μου έκανε τρομερή εντύπωση τότε, που όλοι δήλωσαν απροκάλυπτα την πεποίθησή τους πως η μεγάλη φήμη που είχαν αποκτήσει ήταν φήμη με ημερομηνία λήξης που οφειλόταν στην πρόσκαιρη στρατηγική των δισκογραφικών εταιριών. Είχαν πλήρη συναίσθηση τι ακριβώς συνέβαινε και κανένας δε διατηρούσε αυταπάτες.

Όσο για τα 00s, το pop σκυλάδικο αποτέλεσε την απόλυτη χρηματομηχανή χωρίς κανένα ποιοτικό πρόσχημα πια.

Σε κάθε περίπτωση, οι μουσικοί που ήταν ανέκαθεν συνεπείς με τις πεποιθήσεις τους και καλλιεργούσαν μεθοδικά την μουσική τους υπόσταση και όχι τα PR τους, ποτέ δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα. Πάντα γέμιζαν τους χώρους που εμφανιζόταν και πάντα πουλούσαν σταθερά δίσκους, χωρίς υπερβολές προς τα πάνω ή βουτιές προς τα κάτω.

Όλοι οι υπόλοιποι, οι δήθεν εντεχνάκηδες, τα αναλώσιμα reality τυπάκια και οι μοδάτοι pop σκυλάδες θα υποστούν δικαίως τις συνέπειες. Το ίδιο και οι δισκογραφικές, που πάντα έχουν την αίσθηση ότι προωθούν τα συμφέροντα και την τσέπη τους, αλλά ουσιαστικά, πάντα σκέφτονται το βραχυπρόθεσμο και καθόλου το μακροπρόθεσμο κέρδος. Φυσικά το τελευταίο που έχουν στο μυαλό τους είναι η καλή μουσική. Απευθύνονται σε μια κυρίαρχη μάζα ακροατών-καταναλωτών που δεν έχουν παιδεία. Οι ίδιες οι δισκογραφικές δεν κάνουν τίποτα για να διαμορφώσουν μουσική παιδεία. Αν είχαν κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση τα πράγματα θα ήταν καλύτερα… και για τα οικονομικά τους και για τους ακροατές. Αν μπω όμως στη δικιά τους λογική, το καλύτερο που μπορώ να ευχηθώ είναι να ανακαλύψουν σύντομα την καινούρια pop καραμέλα με ημερομηνία λήξης μήπως φέρουν λίγο ρευστό στα πολύπαθα ταμεία τους. Στο μεταξύ, οι μισοί από τους ακροατές θα εκτοπίζουν σταδιακά τη μουσική από την καθημερινότητά τους και οι υπόλοιποι θα αναζητούν μουσικές οάσεις σε εκτός συνόρων παραγωγές ή σε δοκιμασμένες παλιές συνταγές.

Regarding the Pain of Others

Με την αυγή του 2007
Εικόνες ντροπής
Ο Πινοσέτ, ένας κοινός εγκληματίας, με τις ευχές των μεγάλων δυνάμεων έφυγε "εν ειρήνη" από τη ζωή χωρίς να πληρώσει ποτέ το τίμημα για όσα έκανε. Την ίδια στιγμή η σιδηρά κυρία Μάργκαρετ Θάτσερ εκφράζει τη μεγάλη λύπη της στα Βρετανικά ΜΜΕ.
Ο Τζόρτζ Μπούς τζούνιορ δεν θα δικαστεί ποτέ ως υπεύθυνος για το θάνατο χιλιάδων Αφγανών και Ιρακινών αμάχων.
Ο Σαντάμ, θανατώνεται σε κοινή θέα με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο και ερήμην του γίνεται το πρώτο μεγάλο σόου στην αυγή του 2007
Η νεκροφιλία των ΜΜΕ ανατέλλει ξανά σε όλο της το μεγαλείο.
Οι ισχυροί γίνονται θεοί εκδικητές αφαιρώντας ζωές κατά βούληση.Πιστοι στο "οφθαλμόν αντί οφθαλμού εκδικούνται αφανίζοντας εκείνους που τους βολεύει.
Ας θυμηθούμε λίγο το βιβλίο της Susan Sontag "Regarding the Pain of Others" και ίσως καταλάβουμε κάτι περισσότερο για τη σκοτεινή ανθρωποφαγική μας υπόσταση.
Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι η εκπνοή του 2006 να πάρει μαζί της όλα τα άσχημα.
Ας βάλουμε και εμείς οι bloggers το χεράκι μας, τώρα που αποτελούμε μια εναλλακτική πηγή πληροφόρησης με ολοένα αυξανόμενη επιρροή. Ας το παλέψουμε και κάτι καλό μπορεί να βγει.

Stop Death Penalty Now

Υ.Γ. Το παραπάνω banner μπορεί (και εύχομαι) να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα από κάθε ενδιαφερόμενο...

Dark Ages - Dark Cages

Τελικά τα βασικά, εμείς τα θεωρούμε είδος πολυτελείας. Το in.gr γράφει:
«Λουκέτο» σε 28 παιδικές βιβλιοθήκες λόγω οικονομικών προβλημάτων
Ντροπή!
Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=754645&lngDtrID=253

Keep Culture Alive

Μία τεράστια ήττα για την εγχώρια διαδικτυακή κοινότητα και για τον πολιτισμό μας είναι η κατάργηση από το υπουργείο πολιτισμού του CultureGuide.gr για αδιευκρίνιστους λόγους. Ένα ζωντανό κύτταρο ενημέρωσης καταστρέφεται. Κρίμα και ντροπή. Για διαμαρτυρίες, επισκεφτείτε οπωσδήποτε το culturedied.blogspot.com

All in prison?

Tελικά μια νέα μορφή σατιρικού ακτιβισμού είναι το ΓκούγκλΜπόμπινγκ, Για να δει κανείς δείγματα αυτής της νέας τακτικής αρκεί να πληκτρολογήσει στο google «Κατσίκα» και να πατήσει το «I Feel Lucky» (οι περισσότεροι το ξέρετε, παλιό). Ή με τον ίδιο τρόπο να πληκτρολογήσει τη λέξη «ψεύτες» ή τη λέξη «κλέφτες» και να μείνει έκπληκτος με τα αποτελέσματα.
(Μετά τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα με το www.blogme.gr λέτε να συλληφθούν και οι υπεύθυνοι του google για εξύβριση;)

Υ.Γ. Η εικονογράφηση είναι δικιά μου, για ένα άρθρο μου που δεν έχει δημοσιευτεί ακόμα αλλά ταίριαζε και είπα να τη χρησιμοποιήσω κι εδώ…