Οι Ντορίτος

Προχτές το βράδυ, κατά τη διάρκεια ενός σύντομου διαλείμματος για καφέ στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου, πέρασε από δίπλα μας η Ντόρα συνοδευόμενη από ένα μικρό στρατό κοστουμαρισμένους ντορίτος.

Σκέφτηκα ότι, τελικά, η πιο διαχρονική, σταθερή και αποδοτική δουλειά στην Ελλάδα είναι εκείνη του επαγγελματία παρατρεχάμενου.

•

...φίλε νεοέλληνα...

...με τις υγείες μας!

Πνεύμα και ηθική (;)

Πριν να μπω στο ψητό, πρέπει να διευκρινίσω ότι αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ βρίσκομαι στην Κρήτη, κατά πολλούς λεβεντογέννα και κατά τα διεθνή ειδησιογραφικά πρακτορεία, το τελευταίο διήμερο, δεύτερη Κολομβία (που τον τελευταίο καιρό παλεύει για την πρωτιά).

Το γεγονός ότι βρίσκομαι στο Ρέθυμνο, στον πυρήνα των τελευταίων γεγονότων με την υπόθεση Κεφαλογιάννη, με αναγκάζει να ακούω dolby surround από πρώτο χέρι όλες τις πληροφορίες αλλά και την παραφιλολογία σχετικά με το θέμα της καταδίκης του πρώην πρωθυπουργικού συμβούλου. Αναμφισβήτητα υπάρχει θέμα εγκληματικής αναρχίας και χρόνιας πολιτικής συγκάλυψης στο Ρέθυμνο. Αν δεν υπήρχε, δε θα είχε γιγαντωθεί το φαινόμενο στα (μέχρι πρόσφατα απάτητα) χωριά στα highlands του Ψηλορείτη.

Ο κόσμος εδώ είναι ξεκάθαρο ότι ασφυκτιά και θέλει να μπει ένα τέλος σε όλη αυτή την ιστορία, από την άλλη μεριά όμως, οι πολιτικοί κώδικες στην ελληνική επαρχία χρειάζονται επειγόντως update. Οι πελατειακές σχέσεις είναι κομμάτι από τη σάρκα της πολιτικής ζωής στην περιφέρεια. Αυτό το κακό απομεινάρι του παρελθόντος έχει μια θρησκευτική προέκταση. στη σχέση του πολίτη με τον πολιτικό. Ο πολιτικός είναι ο τοπικός "άγιος" διαμεσολαβητής του πολίτη με το "θεό"-αρχηγό του κράτους. Είναι μία σχέση πάρε-δώσε, αν δεν έχει "πάρε" δεν έχει και "δώσε". Για να ξεριζωθεί αυτή η αναχρονιστική τακτική χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη.

Η υπόθεση δεν έχει κλείσει οριστικά, θα επανεξεταστεί δευτεροβάθμια. Όμως, ακόμα κι αν αφαιρέσουμε εντελώς την ποινική διάσταση της υπόθεσης, μένει το εξ' ίσου σημαντικό ηθικό μέρος.
Πολλοί συμπολίτες μου μέσα από αυτή τη διαδικασία διέκριναν δύο ηθικά παραπτώματα.

To πρώτο ήταν ότι ο πρώην βουλευτής δε σεβάστηκε τη δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της αφού εξαπέλυσε δημόσια αρνητικούς χαρακτηρισμούς για τον εισαγγελέα και για τη δικαστική διαδικασία. Αυτή η απαξίωση της δικαιοσύνης δεν είναι το καλύτερο παράδειγμα που μπορεί να δώσει ένας πολιτικός με 50ετή πορεία ο οποίος, παρεμπιπτόντως, τη στιγμή των δηλώσεων ήταν και σύμβουλος του πρωθυπουργού.

Το δεύτερο, ήταν η επιστολή που κοινοποίησαν το Μάιο 9 δήμαρχοι από το Νομό Ρεθύμνου, όπου δήλωναν τη στήριξή τους στον υπόδικο πρώην βουλευτή, μιλώντας για συκοφαντική επίθεση εναντίον του. Η επιστολή αυτή, ουσιαστικά, προκαταβάλλοντας το αποτέλεσμα μιας δίκης ήταν δεοντολογικά άκυρη και χρονικά άκαιρη, και, εκτός από αυτό, εννοείται ότι δεν ήταν καθόλου συμβατή με τις θεσμικές αρμοδιότητες των 9 δημάρχων.

Αν προσθέσουμε σε αυτά και ένα τρίτο ηθικό ζήτημα, αυτό των πελατειακών σχέσεων που έμμεσα παραδέχτηκε ο κατηγορούμενος. Ενδιαφέρθηκε προσωπικά ως βουλευτής για τη νομική υπόθεση του ψηφοφόρου του χωρίς να έχει καμία θεσμική αρμοδιότητα να πράξει κάτι τέτοιο.

Όπως προανέφερα υπόθεση θα επανεξεταστεί αφού ο κατηγορούμενος πρώην βουλευτής άσκησε έφεση. Ακόμα κι αν αθωωθεί, νομίζω ότι αυτή η ιστορία θα έχει αφήσει ένα συμβολικό αντίκτυπο στην τοπική κοινωνία του Ρεθύμνου και το θετικό στοιχείο είναι πως αυτή η υπόθεση θα γίνει αφορμή για να επανεξεταστεί η σχέση του πολίτη με τον πολιτικό.
Και θα ήταν ευχής έργο αυτή η σχέση να ανακαθοριστεί πάνω σε πιο σύγχρονα, θα έλεγα ευρωπαϊκά, δεδομένα.

Οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν έχουμε πολυτέλεια για περιττούς αναχρονισμούς.

Grand Performance από το λαό που επινόησε το θέατρο.

Προχτές το μεσημέρι καθόμουν σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη για χαλάρωση και περισυλλογή, στην τελευταία, ψηλότερη σειρά του Αρχαίου Θεάτρου στην Επίδαυρο. Εκεί που μπορείς να σκεφτείς καθαρότερα, χωρίς εξωτερικές παρεμβολές από τον ενοχλητικό τραχύ ήχο της (κάθε) πόλης… Εκεί, μπορείς να ταξιδέψεις σε απευθείας σύνδεση με το υποσυνείδητο.

Εκεί, από το πιο ψηλό σημείο, παρατηρείς τα πάντα… μέχρι και την παραμικρή κίνηση, το άνοιγμα του φερμουάρ στην τσάντα ενός Γάλλου τουρίστα, το ρυθμικό περπάτημα της λιλιπούτειας τετράχρονης γαλλιδούλας με τα κοτσιδάκια. Ο κάθε ήχος, πεντακάθαρος μηδενίζει την απόσταση και φέρνει μπροστά σου λεπτομέρειες που το μάτι δε μπορεί να διακρίνει.

Στο χώρο του θεάτρου βρισκόταν καμιά πενηνταριά άτομα, ήταν όλοι ξένοι τουρίστες.

Μια καλλίφωνη Γερμανίδα για ένα δεκάλεπτο, ερμήνευε άριες, στημένη στο κέντρο της κυκλικής σκηνής και ο ήχος διαχεόταν με αυτό το μοναδικό φυσικό τρόπο που κάνει το Αρχαίο Θέατρο τόσο εκπληκτικά ιδιαίτερο. Κάμποσοι Γερμανοί και αρκετοί Γάλλοι, περιφέρονταν στο χώρο με καθαρά βλέμματα σεβασμού, για το θαυμαστό χώρο που αγκάλιασε ζεστά την τέχνη της υποκριτικής στα πρώτα βήματα της δραματικής τέχνης.


Όμως το πραγματικό δράμα άρχισε όταν ένα γκρουπ συμπατριωτών μας με folklore accent εισέβαλε στο χώρο του Θεάτρου. Η παιδεία της περήφανης φυλής μας ξεδιπλώθηκε σαρωτικά. Τέσσερις ευτραφείς έφηβοι έκαναν την εμφάνισή τους φωνασκώντας και από την κινησιολογία τους έκαναν απόλυτα σαφές ότι προέρχονται από κάποια πρωτόγονη φυλή που καμία σχέση δεν έχει με τους δημιουργούς του θεάτρου. Ακολούθησαν οι πατεράδες, που προφανώς συνέχιζαν μια συζήτηση για αγοραπωλησίες, γιατί μιλούσαν για x χιλιάδες ευρώ και για y χιλιάδες ευρώ. Μάλλον αντιμετώπιζαν την επίσκεψη στο χώρο του Θεάτρου σαν αναγκαίο κακό γιατί δεν πολυέδωσαν σημασία στο περιβάλλον. Ακολούθησε η επέλαση των τροφαντών μανάδων, που (όπως συνηθίζουν οι ελληνίδες μητέρες) φώναζαν στα βλαστάρια τους «ελ’ δω», «κατσ’ κάτου», «πετ’ κάτου εν’ ιβρώ να κούσου» και λοιπές παρόμοιες σύντομες εκφράσεις υψηλών ντεσιμπέλ.

Οι ξένοι, μάλλον δεν άντεξαν την οχλοβοή και εγκατέλειψαν σταδιακά το χώρο. Ένα μεσήλικο ζευγάρι Γάλλων έμεινε στις πίσω σειρές κοιτάζοντας τριγύρω με σαστισμένο βλέμμα απορίας.


Μετά από ένα δεκάλεπτο, οι φασαριόζοι συμπατριώτες μας, εμφανώς βαριεστημένοι συγκεντρώθηκαν όλοι στις πρώτες σειρές (πρώτο τραπέζι πίστα). Μέσα στην ηχορύπανση της οχλαγωγίας ξεχώρισα τη φράση «παμ’ να φύγουμι απου’ δω καν’ ζέστη κι βαρέθκα».

Αναχώρησαν, υποθέτω, για κάποιο κοντινό ταβερνείο όπου θα αφοσιωθούν στην κατάνυξη της μπριζόλας που σίγουρα τους ταιριάζει περισσότερο.


Το Θέατρο επανήλθε στην αρχική του ηρεμία, σκέφτηκα για τη δικιά μας κουλτούρα. Την κουλτούρα του νεοέλληνα. Εκτός από τις θετικές εντυπώσεις που άφησε και φέτος το φεστιβάλ της Επιδαύρου, άφησε και ένα τσουβάλι τσίχλες (!) που ξεκόλλησαν από τις πρώτες σειρές καθισμάτων των επισήμων οι καθαριστές του Θεάτρου. Τις τσίχλες που κόλλησαν κάποια «σημαίνοντα» πρόσωπα. Κάποιοι από αυτούς είναι οι εκάστοτε οικονομικοί μεγαλοπαράγοντες, κουμπάροι, μπατζανάκηδες και κυβερνώντες που εκλέγουμε.


Αλλά σύμφωνα με μια ρήση του Άγγλου συγγραφέα Gilbert Keith Chesterton, η αριστοκρατία δεν είναι μια μειονότητα σοφών, κάθε αριστοκρατία που έχει υπάρξει, συμπεριφέρεται όπως ένας μικρός όχλος. Τελικά, αυτό που δεν ήθελα να πιστέψω, μάλλον ισχύει, κάθε αριστοκρατία είναι ο καθρέφτης της ευρύτερης κοινωνικής μάζας. Συμπληρώνοντας, μετά από το προχθεσινό περιστατικό με τους συμπατριώτες μας στην Επίδαυρο, θα έλεγα ότι με την σημερινή μας κουλτούρα εμείς οι (νεο)έλληνες έχουμε ακριβώς την «αριστοκρατία» που μας ταιριάζει.

My name is Teodor Siemens

Απαγορεύεται από την ελληνική νομοθεσία να λάβει ένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου περισσότερα από 15.οοο ευρώ ως δωρεά-στήριξη από μια ιδιωτική εταιρία. Ο πολιτικός κόσμος όμως μας δουλεύει κανονικά εμάς τους απλούς πολίτες που προσπαθούμε να είμαστε ειλικρινείς στις φορολογικές μας δηλώσεις και να καταβάλλουμε κανονικά τα χρέη μας προς το κράτος.

Όχι μόνο παίρνουν τα κόμματα μεγάλα ποσά από ιδιωτικές εταιρίες (όπως το 1 εκ. μάρκα της siemens), αλλά επιπρόσθετα, αποκρύπτουν αυτά τα ποσά, που φυσικά δε φαίνονται γραμμένα σε κανένα λογιστικό βιβλίο.Πως να φαίνονται άλλωστε; θα ήταν σα να παραδεχόταν ότι παρανομούν.
Τα πολιτικά κόμματα λοιπόν, τα λεγόμενα και "προπύργια της δημοκρατίας¨ είναι Σ.Δ.Α.
Σχολές Διδασκαλίας Απάτης, και με την επίσημη επικύρωση του Ελληνικού Δημοσίου. Ακολουθούν λοιπόν τη γνωστή (και στους εγχώριους συνδικαλιστές) μέθοδο της ααφαλούς αλληλοσυγκάλυψης. Δε μιλάω, δε μιλάς, δε μιλάει, δε μιλάμε, δε μιλάτε, δεν καταλαβαίνουν. Αυτά μέχρι να βγει στη φόρα το πρώτο σκάνδαλο. Τότε τρέχουν όλοι μαζί για να προλάβει ο ένας να θάψει πρώτος τον άλλο.

Να λοιπόν γιατί πρέπει ο πολίτης να είναι νομοταγής και συνεπής στις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος! Έχει οδηγούς και ακλόνητους φανοστάτες τέτοια λαμπρά υποδείγματα εντιμότητας!

(Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι το γεγονός της ενορχηστρωμένης απόκρυψης τέτοιων "χρηματοδοτήσεων" (παλιά το έλεγαν "μίζα") δεν φαίνεται να εκπλήσσει κανένα.
"Έλα μωρέ τώρα, μας είπανε τίποτα καινούριο;"
Οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν είναι κατασκευασμένοι καθ εικόνα και ομοίωση των πολιτών αλλά αποτελούν εικόνα και ομοίωση των πιο διεστραμμένων σκέψεων του μέσου πολίτη.

Πιο virtual reality κατάσταση δηλαδή.

Αναβάθμιση μονάδων εντατικής θεραπείας

Γίνεται από την Ελληνική Εταιρία Εντατικής Θεραπείας μια προσπάθεια για την αναβάθμιση των Μονάδων εντατικής θεραπείας των νοσοκομείων, που δυστυχώς υπολειτουργούν, όπως και όλα τα υπόλοιπα σε αυτή την Ευρωπαϊκή χώρα* που ζούμε.
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας διεξάγουν ένα voting στήριξης της λειτουργίας των μονάδων εντατικής θεραπείας. Αυτό δεν είναι ένα απλό voting στήριξης σαν πολλά άλλα που κυκλοφορούν εκεί έξω, αλλά έχει ένα ιδιαίτερο βάρος γιατί διεξάγεται από τον ίδιο το φορέα και μας αφορά όλους άμεσα.

Το παραθέτω και εύχομαι να έχει την απαιτούμενη συμμετοχή μήπως ξεκινήσει επιτέλους κανένας σκουριασμένος μηχανισμός και αποκτήσουμε τα βασικά που δικαιούμαστε.
Voila, διαβάστε, υπογράψτε και πείτε το κι αλλού:

http://www.icu.gr/support/polls/vote.php

*(Γιατί πρέπει να παλεύουμε καθημερινά ακόμα και για τα βασικά;).

«Ο Τσίπρας είναι μια trendy επιλογή σε ένα emo κόμμα»

Η παραπάνω εμπνευσμένη ρήση είναι της Λιάνας Κανέλλη, η οποία έχει μια παροιμιώδη ευκολία στη δημιουργική χρήση της τρέχουσας επικαιρότητας όταν της καρφωθεί στο μυαλό να ξεστομίσει μια εύστοχη ατάκα.
Θεωρώντας δεδομένο ότι το ΚΚΕ είναι πολύ περισσότερο emo από το Συνασπισμό, εγώ θα έλεγα ότι.
"Η Κανέλη είναι μια emo βουλευτής σε ένα emo κόμμα."
Έδεσε το γλυκό δηλαδή...
(Άσε που είναι η μοναδική περίπτωση παγκοσμίως που όσο περισσότερο φλερτάρει με το trendy τόσο πιο emo γίνεται.)


Y.Γ.
Πλάκα πλάκα είχα καιρό τώρα σκοπό να γράψω ένα κείμενο για την emo κουλτούρα (και να τα ψάλλω σε μερικούς συνομήλικούς μου τριαντάρηδες που το παίζουν ειρωνικά υπεράνω) αλλά αφού άκουσα ότι ασχολήθηκε ο Τέρενς και ο Παπαδάκης με αυτό το θέμα, εμένα πια δε μου πέφτει λόγος...

Μήπως να αρχίσουν οι απολύσεις;

Την επόμενη φορά που θα πας να ψηφίσεις έχε κατά νου αυτό:


Σκέψου, λοιπόν, ότι πληρώνεις αδρά ένα υπάλληλο για να κάνει τη δουλειά του όσο γίνεται καλύτερα. Υπέθεσε ότι ο υπάλληλός σου έχει πολύ μεγαλύτερες απολαβές από εσένα που είσαι το αφεντικό. Θα πρέπει να είναι πολύ καλός για να τα αξίζει!
Αν ο υπάλληλός σου αρχίσει να σε κοροϊδεύει και να ζει εις βάρος σου, τότε σίγουρα θα είσαι ηλίθιος αν συνεχίσεις να τον πληρώνεις αδρά για να καααάθεται, και θα πρέπει οπωσδήποτε να βρεις έναν άλλο περισσότερο αποτελεσματικό. Αλλιώς είσαι ένας χαζός εργοδότης, άξιος της μοίρας του!

Τόσο απλά είναι τα πράγματα κι όμως, αν κρίνω από τη βουλή σήμερα, δε λέμε να τα καταλάβουμε!

Το ασπρόμαυρο Πασόκ

Τώρα που τέλειωσαν οι εκλογές, μπορώ να κάνω μια μικρή οπτική επισήμανση χωρίς να θεωρηθεί πολιτικό σχόλιο με υπονοούμενα. Στο κάτω κάτω σε όλους αρέσει ο παλιός καλός κινηματογράφος.

Cretan Cretins

Το άφησα σε σχόλιο στο blog "Εντός Εκτός Εναλλάξ" αλλά θα το επαναλάβω κι εδώ γιατί το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό.
Ως Κρητικός πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια σε κάποια χωριά της Κρήτης. Καμία λογική κοινωνιολογική αιτιολόγηση που να βασίζεται στις έννοιες "υπερηφάνεια" και "λεβεντιά" δεν μπορεί να ερμηνεύσει ή απλά να εξηγήσει τα έκτροπα που γίνονται εδώ. Πρόκειται για κοινή περίπτωση εγκληματικότητας με οικονομικά κίνητρα. Κοινή εγκληματικότητα και, μάλιστα, με προφανή πολιτική στήριξη.

Οποιαδήποτε κοινωνιολογική ή ψυχολογική προσέγγιση, οποιοδήποτε φιλοσοφικό υπόβαθρο κι αν αναζητηθεί, απλά μας απομακρύνει από το πραγματικό πρόβλημα.

Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή. Οι τύποι αυτοί δεν είναι επαναστάτες, είναι στυγνοί επιχειρηματίες που επιδίδονται σε παράνομες δραστηριότητες στηριζόμενοι σε κώδικες σιωπής και σε πολιτικές πλάτες.

Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.

It sucks!

Για ένα πράγμα μπορεί να είναι κανείς σίγουρος στην πολιτική.
Ότι εκείνοι που ισχυρίζονται πιο μεγαλόφωνα ότι έχουν τις λύσεις για όλα τα προβλήματα, είναι εκείνοι που μακροπρόθεσμα αφήνουν στον κόσμο τις περισσότερες απορίες.

Ακολουθεί πολιτικό- αναπτυξιακό σχόλιο.

Τελικά είμαι κι εγώ από εκείνους που πιστεύουν ότι το Αριστερό, Σουηδικό Μοντέλο είναι σαφώς προτιμότερο από το Δεξιό, Ιρλανδικό Μοντέλο.

Υποσημείωση:
(Τώρα τελευταία κάποιοι βάζουν στη συζήτηση και το Ισπανικό Μοντέλο αλλά εγώ συνεχίζω να υποστηρίζω την ανωτερότητα του Σουηδικού)

Groundhog Day*

*Ελληνιστί: Η Μέρα της Μορμότας
Στο ίδιο έργο θεατές
ή αλλιώς: Πάλι τα ίδια!

My name is Poll... Exit Poll!

Τα exit poll είναι άλλο ένα υπέροχο εύρημα για να μετατρέπεται το βράδυ των εκλογών σε βραζιλιάνικη σαπουνόπερα και για να εισπράττουν τα ευρώ και την προσοχή όλων οι εταιρίες δημοσκόπησης.
Μια καταπληκτική πρωτοβουλία που θα τρελάνει τους δείχτες του κάθε exit poll ξεκινάει από το blog "screwexitpoll.blogspot.com".
Επειδή έχω βαρεθεί τις εκλογές τύπου βραζιλιάνικη σαπουνόπερα, σκέφτομαι αν τύχει στο διάβα μου exitpollική ομάδα να πράξω όπως περιγράφεται στην επίμαχη ιστοσελίδα. Επισκεφτείτε την οπωσδήποτε και καλά exit polls.

Regarding the Pain of Others

Με την αυγή του 2007
Εικόνες ντροπής
Ο Πινοσέτ, ένας κοινός εγκληματίας, με τις ευχές των μεγάλων δυνάμεων έφυγε "εν ειρήνη" από τη ζωή χωρίς να πληρώσει ποτέ το τίμημα για όσα έκανε. Την ίδια στιγμή η σιδηρά κυρία Μάργκαρετ Θάτσερ εκφράζει τη μεγάλη λύπη της στα Βρετανικά ΜΜΕ.
Ο Τζόρτζ Μπούς τζούνιορ δεν θα δικαστεί ποτέ ως υπεύθυνος για το θάνατο χιλιάδων Αφγανών και Ιρακινών αμάχων.
Ο Σαντάμ, θανατώνεται σε κοινή θέα με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο και ερήμην του γίνεται το πρώτο μεγάλο σόου στην αυγή του 2007
Η νεκροφιλία των ΜΜΕ ανατέλλει ξανά σε όλο της το μεγαλείο.
Οι ισχυροί γίνονται θεοί εκδικητές αφαιρώντας ζωές κατά βούληση.Πιστοι στο "οφθαλμόν αντί οφθαλμού εκδικούνται αφανίζοντας εκείνους που τους βολεύει.
Ας θυμηθούμε λίγο το βιβλίο της Susan Sontag "Regarding the Pain of Others" και ίσως καταλάβουμε κάτι περισσότερο για τη σκοτεινή ανθρωποφαγική μας υπόσταση.
Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι η εκπνοή του 2006 να πάρει μαζί της όλα τα άσχημα.
Ας βάλουμε και εμείς οι bloggers το χεράκι μας, τώρα που αποτελούμε μια εναλλακτική πηγή πληροφόρησης με ολοένα αυξανόμενη επιρροή. Ας το παλέψουμε και κάτι καλό μπορεί να βγει.

Stop Death Penalty Now

Υ.Γ. Το παραπάνω banner μπορεί (και εύχομαι) να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα από κάθε ενδιαφερόμενο...