Ο κλέψας του κλέψαντος! (Περί internetικής δεοντολογίας)

Ο κλέψας του κλέψαντος! (Περί internetικής δεοντολογίας)

Δεν ξέρω αν μόνο εγώ ενοχλούμαι από την απίστευτα αυθαίρετη χρήση φωτογραφιών και σχεδίων στο internet. Επίσης δε γνωρίζω αν η λέξη copyright σημαίνει κάτι για τους εκπροσώπους των media ή του blogging. Προφανώς δε σημαίνει κάτι γιατί, αν και στο παρόν blog πάντα βρισκόταν σε εμφανές σημείο το σημειωματάκι του copyright, έχω δει ουκ ολίγες φορές εικόνες μου σε άλλα blogs και σε έντυπα χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Τρανό παράδειγμα η παραπάνω φώτο, που δημιουργήθηκε για ένα άρθρο μου στον τύπο, (και, παράλληλα, την έχω ανεβάσει ήδη δύο φορές στο mushroom head: εδώ, και εδώ). Στις 2-3 τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις την έχω δει αναδημοσιευμένη τουλάχιστο 20 φορές σε έντυπα, σε ενημερωτικά blogs όπως αυτό, σε σοβαρότατα ενημερωτικά portals όπως αυτό, σε απλά blogs όπως αυτό, αυτό, αυτό, σε mediaκά blogs όπως αυτό και σε πολλά άλλα (ακόμα και σε απλά posts του facebook) που βαριέμαι να απαριθμήσω ή να καταγράψω).

Δημοσιεύτηκε παντού (και αυτό το τονίζω) χωρίς ποτέ να ερωτηθώ και χωρίς ποτέ να ζητήσει κάποιος την άδειά μου ούτε μία φορά!!! Φαντάζομαι ότι εκτός από τις περιπτώσεις που έπεσαν στην αντίληψή μου σίγουρα υπάρχουν και πολλές (προφανώς οι περισσότερες) που μου διαφεύγουν.

Θα μου πεις, internet είναι αυτό! Ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών! Αν κάποιος με ρωτούσε πριν χρησιμοποιήσει δουλειά μου στο internet θα του παραχωρούσα ευχαρίστως αρκεί το μέσο να μην είχε κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Όμως ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είχε το φιλότιμο να κάνει μια απλή ερώτηση πριν αναδημοσιεύσει έτσι αβίαστα υλικό που δεν του ανήκει.

Το εκφράζω ως παράπονο, αλλά εννοείται ότι αν υποπέσει στην αντίληψή μου κάποια κραυγαλέα περίπτωση αναδημοσίευσης χωρίς αναγραφή της πηγής, δε θα το σκεφτώ δεύτερη φορά πριν προχωρήσω στις αυτονόητες διαδικασίες!

Ας χρησιμοποιούμε λοιπόν όλοι το δεξί κλικ με τη φειδώ που του αρμόζει...

-

Πάμε Ζωγράφου!

Είχα στα σκαριά ένα κείμενο για την περίπτωση Ζωγράφου, όπου ο Δήμαρχος έχει θέσει ως σκοπό της ζωής του να μετατρέψει τις λιγοστές πλατείες της περιοχής σε ένα απέραντο parking.

Σε μία περίοδο που προσπαθούμε με κάθε δυνατό τρόπο να κρατήσουμε ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής, κάποιοι αμετανόητοι, με δανεικό όχημα την όποια εξουσία φέρουν, επιμένουν στην συστηματική τσιμεντοποίηση και λαμαρινοποίηση της καθημερινότητάς μας.

Ως πρώην κάτοικος του Ζωγράφου, επιφυλάσσομαι να γράψω μια πιο προσωπική άποψη συντόμως, προς το παρόν αναδημοσιεύω το κείμενο των Δημοτών Ζωγράφου με το οποίο συμφωνώ απόλυτα. Αύριο Πέμπτη, όσο περισσότεροι βρίσκονται στον αποκλεισμό του Δημαρχείου τόσο καλύτερα (για όλους).

Ακολουθεί το κείμενο όπως το copypasteαρα από το facebook:

Την Τρίτη 6 Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία ο αποκλεισμός του δημαρχείου από 7 επιτροπές κατοίκων και 9 συλλόγους της περιοχής μας. Η διαδικασία δημοπράτησης 5 πλατειών του δήμου μας (Μερκάτη, Πλαστήρα, Ελευθερίας, Άνοιξης και Νεκροταφείου) για τη μετατροπή τους σε υπόγεια πάρκινγκ αναβλήθηκε, αναγκάζοντας τη δημοτική αρχή να επαναπροκηρύξει το διαγωνισμό για τις 15 Οκτωβρίου. Η επίθεση της δημοτικής αρχής και του ΥΠΕΧΩΔΕ στην ποιότητα ζωής μας είναι συνολική. Από τους Νέους αυτοκινητόδρομους στον Υμηττό, τη Βίλα Ζωγράφου και τα 17 στρέμματα στο νέο τέρμα μέχρι τη μη θεσμοθέτηση του μητροπολιτκού πάρκου στο Γουδί, το αίτημα είναι κοινό:

ΖΩΗ! ΟΧΙ ΤΣΙΜΕΝΤΟ!

Από τις 7 το πρωί περισσότεροι από 300 κάτοικοι είχαν αποκλείσει ως τις 11 και τις δύο εισόδους του Δημαρχείου δυναμικά και ειρηνικά, κόβοντας την όρεξη σε δήμαρχο και εργολάβους. Παρά την έκκληση του δημάρχου στους "υγιείς πολίτες" να "περιφρουρήσουν" τη διαδικασία της δημοπράτησης. Οι μόνοι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αυτό ήταν γνωστοί τοπικοί παράγοντες, όπως ο γραμματέας της τοπικής Ν.Δ. και δημοτικός σύμβουλος της ΔΑΔΑ κ. Θώδας, οι οποίοι θύμισαν άλλες εποχές προσπαθώντας με τραμπουκισμούς και βρισιές να σπάσουν τον αποκλεισμό. Όταν έγινε αντιληπτό ότι αυτό δε θα γινόταν, ο κ. Καζάκος έφτασε στο σημείο να χαστουκίσει φοιτητή.

Αποδείξαμε πως, όταν ο αγώνας περνά στα χέρια των κατοίκων, φέρνει αποτελέσματα.

Η προσωρινή έστω νίκη μάς δίνει ελπίδες και θάρρος να συνεχίσουμε ώστε να αποτρέψουμε την παραπέρα τσιμεντοποίηση της πόλης μας. Βάζει τις βάσεις για ένα τοπικό κίνημα που θα κάνει τους δημοτικούς άρχοντες να παίρνουν πλέον σοβαρά υπόψη την άποψη της τοπικής κοινωνίας στους σχεδιασμούς τους και να επιφέρει ακόμη πιο σημαντικές νίκες. Μα πάνω απ' όλα δείχνει πως τίποτα δεν είναι αδύνατο, αρκεί να το θέλουμε και να παλέψουμε γι' αυτό.

Αποκλείουμε ξανά το δημαρχείο στις 15 Οκτώβρη από τις 7 μέχρι τις 10 το πρωί!

Υπερασπιζόμαστε τους ελεύθερους χώρους πρασίνου της γειτονιάς.

Στηρίζουν οι επιτροπές κατοίκων για τις πλατείες Μερκάτη, Ελευθερίας, Πλαστήρα, τα 17 στρέμματα, τη Βίλα Ζωγράφου, την οδό Διοχάρους

οι Σύλλογοι: Εργαζομένων Δήμου Ζωγράφου, Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ζωγράφου, Αιτωλοακαρνάνων Ζωγράφου, Φίλων Ηλυσιακού, Ανέγερσης Ι.Ν. Αγίου Ραφαήλ η Κοινωνική Παρέμβαση Δημοκρατικών Πολιτών Ζωγράφου και ο "Ιλισός"

και οι Φοιτητικοί Σύλλογοι: οικοτρόφων φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιατρικής, Πολιτικών, Μηχανολόγων, Ηλεκτρολόγων, Ναυπηγών, Μεταλλειολόγων και Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ.

O Λαβύρινθος του Ross Daly σε κίνδυνο.

To Ross Daly τον γνωρίζετε. Είναι ένας από εκείνους τους χαρισματικούς ανθρώπους που, όταν έρθεις σε επαφή με τον ίδιο ή με το μουσικό του έργο, σε συναντά ένα, σχεδόν μεταφυσικό, ψήγμα αισιοδοξίας και μια πίστη ότι υπάρχουν και κάποια ελάχιστα πράγματα που αντιστέκονται σθεναρά απέναντι στην ευτέλεια των καιρών.

Ο Λαβύρινθος στο μικρό χωριό Χουδέτσι Ηρακλείου είναι μια μουσική κοινότητα, βασισμένη στα ισχυρά θεμέλια της τέχνης (και της επιμονής) του Ross Daly και αποτελεί όαση και φυτώριο νέων μουσικών. Είναι μια πολύτιμη ιδιωτική πρωτοβουλία που αποτέλεσε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σημείο αναφοράς στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη, και ως ισχυρό σημείο αναφοράς θα έπρεπε να διαφυλάττεται από τους εδώ επίσημους "πολιτιστικούς" μηχανισμούς. Έλαβα κάμποσα μηνύματα τις τελευταίες ημέρες για την σοβαρή κρίση η οποία δυστυχώς έχει επισκεφτεί και το Λαβύρινθο του Ross Daly. Ο Λαβύρινθος, ως μη κερδοσκοπικός πολιτιστικός οργανισμός, είναι σαφές ότι έχει ανάγκη στήριξης.

Ευελπιστώ ότι ο πολιτισμός δεν θα είναι η πρώτη παράπλευρη απώλεια της διαβόητης οικονομικής κρίσης.
(Και όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που ένα κάρο χρήματα σκορπίζονται αλόγιστα στις kitsch φιέστες της Eurovision)

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα:
http://www.labyrinthmusic.gr
για να ενημερωθείτε πιο αναλυτικά για το Λαβύρινθο καθώς και για την εξέλιξη του θέματος...

Κάποιοι πολίτες δεν ξεχνούν!

Παραθέτω το κάλεσμα της ομάδας "Έπεται και Συνέχεια..." για την συμβολική Κηδεία Διαμαρτυρίας στο Ρέθυμνο.
Υπάρχει και το άλλο πρόσωπο του Ρεθύμνου, αυτό που δυστυχώς δεν ενδείκνυται για τηλεοπτική κατανάλωση γιατί μάλλον δεν πουλάει και τόσο πολύ... Αλλά δε βαριέσαι... Αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι κι εσύ εκεί, μήπως και εξαλειφθεί σιγά σιγά αυτή η παγκόσμια κρητική πατέντα της λεβεντοβλακείας.


Κάποιοι πολίτες δεν ξεχνούν.

Τα θυμόμαστε σαν σήμερα. Πέρασε ένας χρόνος από τις αστυνομικές επιχειρήσεις στα Ζωνιανά.
Ένας ολόκληρος χρόνος από τον τραυματισμό του Ειδικού Φρουρού Στάθη Λαζαρίδη.
Πέρασαν 9 μήνες από τη δολοφονία του Γιάννη Σελλιανάκη στον Κάμπο της Επισκοπής,
6 μήνες από την άγρια δολοφονία του φοιτητή Μανόλη Χορευτάκη στο ιστορικό κέντρο της πόλης μας,
5 μήνες από τότε που στο χωριό Αλφά του Γεροπόταμου εντοπίστηκε μια φυτεία 1498 δενδρυλλίων κάνναβης και άλλη μια με 531 δενδρύλλια στο Μελιδόνι,
4 μήνες από τότε που εντοπίστηκε το σπίτι-οπλοστάσιο στις Σίσσες του Γεροπόταμου και τον εντοπισμό μιας νέας χασισοφυτείας στο Χρωμοναστήρι του Ρεθύμνου,
3 μήνες από το μακελειό στην περιοχή Γιους Κάμπος, τη φονική συμπλοκή με 1 νεκρό άνδρα και 5 τραυματίες για κτηματικές διαφορές.

Τα θυμόμαστε, δεν τα ξεχνάμε. Και είναι τα γεγονότα ενός μόνο χρόνου, ενός μόνο νομού.

Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 19:00, μαζευόμαστε όλοι στην Πλατεία 4 Μαρτύρων στο Ρέθυμνο για να παραστούμε σιωπηλά σε μια κηδεία… Γιατί οι ελπίδες μας πεθαίνουν μαζί με την αξιοπρέπειά μας, το δικαίωμά μας στην ασφάλεια και τον πολιτισμό μας, μαζί με τις αξίες μας. Μαζί με όσους και όσα μας στέρησε η ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, η ασυδοσία, η ατιμωρησία, η πολιτική ανικανότητα, η ξεδιάντροπη και κυνική πολιτική συγκάλυψη, οι «9 Μικροί Δήμαρχοι», το «αντριλίκι» και η «παράδοση» της οπλοχρησίας και οπλοκατοχής στον τόπο μας.

Θα ακολουθήσει περιφορά μνήμης… Η παρουσία όλων μας είναι «ζωτικής σημασίας» γιατί θα μπορούσε να είναι το δικό μας παιδί.

Έπεται και συνέχεια…

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ.... http://www.goodnet.gr/forum/viewtopic.php?f=26&t=2457
-

Muzine

Συνάντησα το Muzine σε μια φάση προσωπικής μουσικής ανυδρίας. Εκείνη την εποχή έψαχνα απεγνωσμένα στα internetικά radios να βρω κάτι καινούριο και ηχητικά ενδιαφέρον αλλά ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος ήταν ο μόνιμος ισχυρός ανασταλτικός παράγοντας αυτής της μουσικής αναζήτησης.

Ένα πρωί, χαζεύοντας σε ένα πρακτορείο News Stand έπεσα πάνω στο πρώτο τεύχος του Muzine. Δεν το καλοκοίταξα, το είδα έτσι τετράγωνο, με cool εξώφυλλο (έχω αδυναμία στα τετράγωνα έντυπα) και το αγόρασα. Μου σπάνε τα νεύρα τα περιοδικά με ένθετα CD, DVD και λοιπές χαζομάρες, αλλά ξεφυλλίζοντας το Muzine και ακούγοντας παράλληλα τα δύο (Red & White) δισκάκια κατάλαβα πολύ γρήγορα ότι εκεί, όχι μόνο είχαν λόγο ύπαρξης, αλλά αποτελούσαν μια πολύ δυνατή ενότητα με το κυρίως περιοδικό. Τα CDs του Muzine δεν είναι διαφημιστικό κολπάκι, είναι αναπόσπαστο μέρος του concept.

Εκείνη τη μουσικά άνυδρη περίοδο, το Muzine ήταν για εμένα μια όαση. Είχε μαζεμένα όλα εκείνα που ήθελα να ακούσω αλλά δεν είχα χρόνο να ψάξω. Οργανωμένα και ταξινομημένα σε κατατοπιστικά άρθρα, συνεντεύξεις καλλιτεχνών αλλά και σε 2 διαφορετικα CDs, το Red mood, με πιο alternative και rock περιεχόμενο και το White Mood, με ambient, electronic, jazz και λοιπές ενδιαφέρουσες αναφορές. Προσωπικά δεν έχω προτίμηση, και τα δύο είναι πάντα super, ενημερωμένα με ό,τι νέο και μουσικά ενδιαφέρον κυκλοφορεί εκεί έξω.

Ακολούθησαν άλλα 4 τεύχη, με το ίδιο concept, με το ίδιο ενδιαφέρον, και με την ίδια όρεξη για δημιουργική διαφορετικότητα. Πιο πρόσφατο το εικονιζόμενο #5 του Σεπτεμβρίου (περιττό να πω ότι τα προμηθεύτηκα όλα).

Τους συντάκτες του περιοδικού δεν τους γνωρίζω προσωπικά, αν και είμαι σίγουρος ότι στο παρελθόν σίγουρα έχουμε βρεθεί πλάι πλάι χορεύοντας στα ίδια stages, παίζοντας στα ίδια decks (εγώ, όπως πάντα, οτιδήποτε alternative, οπωσδήποτε σε συνδυασμό με soundtracks των Muppets, των Smurfs του Russ Meyer κ.α. χαριτωμένα) ή ψάχνοντας στα ράφια του Vinyl Microstore.

Το Muzine eίναι από τις περιπτώσεις που δεν έχεις αρνητική παρατήρηση να κάνεις. It's simply perfect.
Ελπίζω να ακολουθήσουν πολλά πολλά εμπνευσμένα τεύχη.

Vulgarity

Έχουν περάσει αρκετές ημέρες και μπορεί το παρόν post να φαίνεται λίγο μπαγιάτικο αλλά η παρακάτω δήλωση του πρώην υπουργού ακόμα τριγυρνά στο μυαλό μου, επειδή θεωρώ ότι συνοψίζει την αλαζονεία και τον καιροσκοπικό αριβισμό που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των πολιτικών σήμερα.
O Βουλγαράκης δηλώνει (με όλη την ειλικρίνεια που διακρίνει τους πολιτικούς μας) ότι έστησε offshore μαγαζάκι για "να εξασφαλίσει το μέλλον των τεσσάρων παιδιών του". Μάλλον ο φιλαράκος με το κότερο θα έπρεπε πρώτα να δώσει εξηγήσεις στην συμβασιούχο μητέρα τεσσάρων παιδιών που τον εμπιστεύθηκε και τον ψήφισε στις εκλογές, και που προσπαθεί να εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών της με 350-500 ευρώ μηνιάτικο.
Και θα ήθελα να είμαι κάπου εκεί σε μία γωνία για να ακούσω τι θα της έλεγε...

Grand Performance από το λαό που επινόησε το θέατρο.

Προχτές το μεσημέρι καθόμουν σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη για χαλάρωση και περισυλλογή, στην τελευταία, ψηλότερη σειρά του Αρχαίου Θεάτρου στην Επίδαυρο. Εκεί που μπορείς να σκεφτείς καθαρότερα, χωρίς εξωτερικές παρεμβολές από τον ενοχλητικό τραχύ ήχο της (κάθε) πόλης… Εκεί, μπορείς να ταξιδέψεις σε απευθείας σύνδεση με το υποσυνείδητο.

Εκεί, από το πιο ψηλό σημείο, παρατηρείς τα πάντα… μέχρι και την παραμικρή κίνηση, το άνοιγμα του φερμουάρ στην τσάντα ενός Γάλλου τουρίστα, το ρυθμικό περπάτημα της λιλιπούτειας τετράχρονης γαλλιδούλας με τα κοτσιδάκια. Ο κάθε ήχος, πεντακάθαρος μηδενίζει την απόσταση και φέρνει μπροστά σου λεπτομέρειες που το μάτι δε μπορεί να διακρίνει.

Στο χώρο του θεάτρου βρισκόταν καμιά πενηνταριά άτομα, ήταν όλοι ξένοι τουρίστες.

Μια καλλίφωνη Γερμανίδα για ένα δεκάλεπτο, ερμήνευε άριες, στημένη στο κέντρο της κυκλικής σκηνής και ο ήχος διαχεόταν με αυτό το μοναδικό φυσικό τρόπο που κάνει το Αρχαίο Θέατρο τόσο εκπληκτικά ιδιαίτερο. Κάμποσοι Γερμανοί και αρκετοί Γάλλοι, περιφέρονταν στο χώρο με καθαρά βλέμματα σεβασμού, για το θαυμαστό χώρο που αγκάλιασε ζεστά την τέχνη της υποκριτικής στα πρώτα βήματα της δραματικής τέχνης.


Όμως το πραγματικό δράμα άρχισε όταν ένα γκρουπ συμπατριωτών μας με folklore accent εισέβαλε στο χώρο του Θεάτρου. Η παιδεία της περήφανης φυλής μας ξεδιπλώθηκε σαρωτικά. Τέσσερις ευτραφείς έφηβοι έκαναν την εμφάνισή τους φωνασκώντας και από την κινησιολογία τους έκαναν απόλυτα σαφές ότι προέρχονται από κάποια πρωτόγονη φυλή που καμία σχέση δεν έχει με τους δημιουργούς του θεάτρου. Ακολούθησαν οι πατεράδες, που προφανώς συνέχιζαν μια συζήτηση για αγοραπωλησίες, γιατί μιλούσαν για x χιλιάδες ευρώ και για y χιλιάδες ευρώ. Μάλλον αντιμετώπιζαν την επίσκεψη στο χώρο του Θεάτρου σαν αναγκαίο κακό γιατί δεν πολυέδωσαν σημασία στο περιβάλλον. Ακολούθησε η επέλαση των τροφαντών μανάδων, που (όπως συνηθίζουν οι ελληνίδες μητέρες) φώναζαν στα βλαστάρια τους «ελ’ δω», «κατσ’ κάτου», «πετ’ κάτου εν’ ιβρώ να κούσου» και λοιπές παρόμοιες σύντομες εκφράσεις υψηλών ντεσιμπέλ.

Οι ξένοι, μάλλον δεν άντεξαν την οχλοβοή και εγκατέλειψαν σταδιακά το χώρο. Ένα μεσήλικο ζευγάρι Γάλλων έμεινε στις πίσω σειρές κοιτάζοντας τριγύρω με σαστισμένο βλέμμα απορίας.


Μετά από ένα δεκάλεπτο, οι φασαριόζοι συμπατριώτες μας, εμφανώς βαριεστημένοι συγκεντρώθηκαν όλοι στις πρώτες σειρές (πρώτο τραπέζι πίστα). Μέσα στην ηχορύπανση της οχλαγωγίας ξεχώρισα τη φράση «παμ’ να φύγουμι απου’ δω καν’ ζέστη κι βαρέθκα».

Αναχώρησαν, υποθέτω, για κάποιο κοντινό ταβερνείο όπου θα αφοσιωθούν στην κατάνυξη της μπριζόλας που σίγουρα τους ταιριάζει περισσότερο.


Το Θέατρο επανήλθε στην αρχική του ηρεμία, σκέφτηκα για τη δικιά μας κουλτούρα. Την κουλτούρα του νεοέλληνα. Εκτός από τις θετικές εντυπώσεις που άφησε και φέτος το φεστιβάλ της Επιδαύρου, άφησε και ένα τσουβάλι τσίχλες (!) που ξεκόλλησαν από τις πρώτες σειρές καθισμάτων των επισήμων οι καθαριστές του Θεάτρου. Τις τσίχλες που κόλλησαν κάποια «σημαίνοντα» πρόσωπα. Κάποιοι από αυτούς είναι οι εκάστοτε οικονομικοί μεγαλοπαράγοντες, κουμπάροι, μπατζανάκηδες και κυβερνώντες που εκλέγουμε.


Αλλά σύμφωνα με μια ρήση του Άγγλου συγγραφέα Gilbert Keith Chesterton, η αριστοκρατία δεν είναι μια μειονότητα σοφών, κάθε αριστοκρατία που έχει υπάρξει, συμπεριφέρεται όπως ένας μικρός όχλος. Τελικά, αυτό που δεν ήθελα να πιστέψω, μάλλον ισχύει, κάθε αριστοκρατία είναι ο καθρέφτης της ευρύτερης κοινωνικής μάζας. Συμπληρώνοντας, μετά από το προχθεσινό περιστατικό με τους συμπατριώτες μας στην Επίδαυρο, θα έλεγα ότι με την σημερινή μας κουλτούρα εμείς οι (νεο)έλληνες έχουμε ακριβώς την «αριστοκρατία» που μας ταιριάζει.

Σπουδή για τη σύγχρονη τέχνη

Τελικά πόσο εύκολο είναι να σηκώσεις τα βάρη της σύγχρονης τέχνης;