O Λαβύρινθος του Ross Daly σε κίνδυνο.

To Ross Daly τον γνωρίζετε. Είναι ένας από εκείνους τους χαρισματικούς ανθρώπους που, όταν έρθεις σε επαφή με τον ίδιο ή με το μουσικό του έργο, σε συναντά ένα, σχεδόν μεταφυσικό, ψήγμα αισιοδοξίας και μια πίστη ότι υπάρχουν και κάποια ελάχιστα πράγματα που αντιστέκονται σθεναρά απέναντι στην ευτέλεια των καιρών.

Ο Λαβύρινθος στο μικρό χωριό Χουδέτσι Ηρακλείου είναι μια μουσική κοινότητα, βασισμένη στα ισχυρά θεμέλια της τέχνης (και της επιμονής) του Ross Daly και αποτελεί όαση και φυτώριο νέων μουσικών. Είναι μια πολύτιμη ιδιωτική πρωτοβουλία που αποτέλεσε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σημείο αναφοράς στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη, και ως ισχυρό σημείο αναφοράς θα έπρεπε να διαφυλάττεται από τους εδώ επίσημους "πολιτιστικούς" μηχανισμούς. Έλαβα κάμποσα μηνύματα τις τελευταίες ημέρες για την σοβαρή κρίση η οποία δυστυχώς έχει επισκεφτεί και το Λαβύρινθο του Ross Daly. Ο Λαβύρινθος, ως μη κερδοσκοπικός πολιτιστικός οργανισμός, είναι σαφές ότι έχει ανάγκη στήριξης.

Ευελπιστώ ότι ο πολιτισμός δεν θα είναι η πρώτη παράπλευρη απώλεια της διαβόητης οικονομικής κρίσης.
(Και όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που ένα κάρο χρήματα σκορπίζονται αλόγιστα στις kitsch φιέστες της Eurovision)

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα:
http://www.labyrinthmusic.gr
για να ενημερωθείτε πιο αναλυτικά για το Λαβύρινθο καθώς και για την εξέλιξη του θέματος...

Muzine

Συνάντησα το Muzine σε μια φάση προσωπικής μουσικής ανυδρίας. Εκείνη την εποχή έψαχνα απεγνωσμένα στα internetικά radios να βρω κάτι καινούριο και ηχητικά ενδιαφέρον αλλά ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος ήταν ο μόνιμος ισχυρός ανασταλτικός παράγοντας αυτής της μουσικής αναζήτησης.

Ένα πρωί, χαζεύοντας σε ένα πρακτορείο News Stand έπεσα πάνω στο πρώτο τεύχος του Muzine. Δεν το καλοκοίταξα, το είδα έτσι τετράγωνο, με cool εξώφυλλο (έχω αδυναμία στα τετράγωνα έντυπα) και το αγόρασα. Μου σπάνε τα νεύρα τα περιοδικά με ένθετα CD, DVD και λοιπές χαζομάρες, αλλά ξεφυλλίζοντας το Muzine και ακούγοντας παράλληλα τα δύο (Red & White) δισκάκια κατάλαβα πολύ γρήγορα ότι εκεί, όχι μόνο είχαν λόγο ύπαρξης, αλλά αποτελούσαν μια πολύ δυνατή ενότητα με το κυρίως περιοδικό. Τα CDs του Muzine δεν είναι διαφημιστικό κολπάκι, είναι αναπόσπαστο μέρος του concept.

Εκείνη τη μουσικά άνυδρη περίοδο, το Muzine ήταν για εμένα μια όαση. Είχε μαζεμένα όλα εκείνα που ήθελα να ακούσω αλλά δεν είχα χρόνο να ψάξω. Οργανωμένα και ταξινομημένα σε κατατοπιστικά άρθρα, συνεντεύξεις καλλιτεχνών αλλά και σε 2 διαφορετικα CDs, το Red mood, με πιο alternative και rock περιεχόμενο και το White Mood, με ambient, electronic, jazz και λοιπές ενδιαφέρουσες αναφορές. Προσωπικά δεν έχω προτίμηση, και τα δύο είναι πάντα super, ενημερωμένα με ό,τι νέο και μουσικά ενδιαφέρον κυκλοφορεί εκεί έξω.

Ακολούθησαν άλλα 4 τεύχη, με το ίδιο concept, με το ίδιο ενδιαφέρον, και με την ίδια όρεξη για δημιουργική διαφορετικότητα. Πιο πρόσφατο το εικονιζόμενο #5 του Σεπτεμβρίου (περιττό να πω ότι τα προμηθεύτηκα όλα).

Τους συντάκτες του περιοδικού δεν τους γνωρίζω προσωπικά, αν και είμαι σίγουρος ότι στο παρελθόν σίγουρα έχουμε βρεθεί πλάι πλάι χορεύοντας στα ίδια stages, παίζοντας στα ίδια decks (εγώ, όπως πάντα, οτιδήποτε alternative, οπωσδήποτε σε συνδυασμό με soundtracks των Muppets, των Smurfs του Russ Meyer κ.α. χαριτωμένα) ή ψάχνοντας στα ράφια του Vinyl Microstore.

Το Muzine eίναι από τις περιπτώσεις που δεν έχεις αρνητική παρατήρηση να κάνεις. It's simply perfect.
Ελπίζω να ακολουθήσουν πολλά πολλά εμπνευσμένα τεύχη.

Το επίμαχο video-clip

Γυρίστηκε πριν από περίπου δυόμιση μήνες!
Περισσότερες πληροφορίες έγραψα τότε εδώ.

Σφύριξε χαρούμενα; Ε όχι!

Μόλις άκουσα την ανεκδιήγητη ελληνική διασκευή!
Ευγενική απαίτηση ακροατή:
Βρε αφήστε ήσυχο το "Always look at the bright side of life"!
Τρίζουν τα κόκαλα του Brian!

Να τρέχει...

Εκείνη γελούσε, κοιτάζοντας το άπειρο

σε κάποιον μιλούσε

Ο ξύλινος πάγκος, βαρύς απ’ τα λάφυρα

μιας ξέφρενης νύχτας

Σκόρπια υπολείμματα θαμώνων που άφησαν κομμάτια

δικά τους

Και όπως την κοίταζα, απλά φανταζόμουν τον εαυτό μου

να τρέχει

να τρέχει

-

Προσπάθησα λίγο ν’ αγγίξω την αύρα της

καθώς περπατούσε

Όμως τα χέρια μου, ούτε που μπόρεσαν

να την πλησιάσουν

Η μουσική χαμήλωνε, οι άνθρωποι έφευγαν

η νύχτα περνούσε

Οι ώρες περνούσαν, μα η σκέψη δεν άφηνε το χρόνο

να τρέχει

να τρέχει

-

Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου πως δεν ήταν, παρά μόνο μία

οπτασία

Ένα παιχνίδι της σκέψης, μια ψεύτικη όαση,

μια κάλπικη ελπίδα

Ζητώντας διέξοδο, το χέρι μου ακούμπησε μια αιχμή

αφιλόξενη

Και πάνω στο δέρμα της, σταγόνες αισθάνθηκα το αίμα

να τρέχει

να τρέχει

______________________________

Πριν από μερικά χρόνια (δε θυμάμαι ακριβώς κάτω από ποιες συνθήκες) έγραψα τους παραπάνω στίχους και τους έντυσα με μουσική (σαμπλάροντας το βούισμα ενός κουνουπιού) για να γίνει άλλο ένα "καταραμένο" τραγούδι από τους "Νυχτοβάτες".
Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το post, κάπου εδώ κοντά (ένα τετράγωνο πιο πάνω) μοντάρεται το VideoClip του. Σε δύο μέρες θα είναι έτοιμο! Είμαι περίεργος να το δω. Είμαι σίγουρος ότι θα είναι εξαίσιο.

We are the winners of eurovision (we are we are)

Δεν είμαι καθόλου fan του θεσμού αλλά αφιερώνω αυτό το post στο πιο μεγαλειώδες τραγούδι που έχω ακούσει ποτέ σε τελικό διαγωνισμού Eurovision. Αναφέρομαι στο περσινό αριστούργημα "We are the winners of Eurovision" του supergroup από τη Λιθουανία LT United.
Μία μπάντα βετεράνων ρόκερς, τρελός χαβαλές, αυτοσαρκασμός, ανοιχτή κοροϊδία σε ένα κιτς θεσμό, outrageous αισθητική και το πιο παρανοϊκό headbanging ever αποτέλεσαν τα πιο βασικά συστατικά της συνταγής
Διαγωνίστηκαν το 2006. Δε θυμάμαι καθόλου τι θέση πήραν.
"We Are The Winners Of Eurovision". They've won over the Eurovision Song Contest in general and there will be no more winners ever again" έγραψαν στην ιστοσελίδα τους και δεν έχω κανένα λόγο να τους αμφισβητήσω...

Live vs Frozen

Κάποιοι φίλοι μου είναι μουσικοί και εκπληκτικοί τύποι. Συνεχίζουν να κάνουν live, και ζηλεύω επειδή τα τελευταία 2 χρόνια λόγω φορτωμένου προγράματος έχω παρατήσει τελείως τη μουσική - και τα live και τα studio. Πρόσφατα άκουσα ξανά κάποια παλιά μας κομμάτια όπως το παρακάτω ολίγον πειραματικό...

powered by ODEO