Norm69 vs Cityscape

Είναι όμορφα όταν βραδιάζει। Είναι cliché αλλά τι να πω... είναι όμορφα. Όσο πιεσμένα, όσο αγχωτικά κι αν φαίνονται όλα τριγύρω, αυτή η αίσθηση την ώρα που βραδιάζει είναι σα να πατάς το restart. Είναι απλή ομορφιά, ρεαλισμός χωρίς ξόμπλια, δεν είναι προϊόν ποιητικής αδείας, έτσι κι αλλιώς η ποίηση είναι νεκρή. Ίσως όχι εντελώς νεκρή... έχει βουτήξει σε ένα λάκκο με κόπρανα περιμένοντας να ανέβει η στάθμη, περιμένοντας το μοιραίο... το αναπόφευκτο.

Χθες, οδηγούσα στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης. Πίσω από το τζάμι του αυτοκινήτου, μέσα στο αφόρητο κρύο, λίγο πριν το σούρουπο, είδα μια μητέρα, πιασμένη χέρι χέρι με το παιδί της (θά 'ταν περίπου επτά-οκτώ χρονών) να τρέχουν χοροπηδώντας και τραγουδώντας στο πεζοδρόμιο. Σα να ήταν σκηνή από μια άλλη ζωή, όχι εδώ, αλλά κάπου αλλού. Από κείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν. Ξέχασα για λίγο τις εκκρεμότητες, τους λογαριασμούς, τα έξοδα, τα αδιέξοδα, τη φασαρία της παγωμένης πόλης.

Αξίζει να προσπαθήσει κανείς. Και δε δίνω ούτε μισό σέντς αν αυτό το απρόσμενο κύμα αισιοδοξίας θυμίζει λίγο τα ηλίθια chain mail που σαπίζουν στον κάδο απορριμάτων ή τις braindead φιλοσοφίες του Coelho. Αξίζει να προσπαθήσει κανείς κόντρα στον καιρό, κόντρα στα αδιέξοδα, κόντρα στον ίδιο του τον εαυτό. Επαναπροσδιορίσου! Ίσως να μην αισθάνεσαι πια δυνατός ώστε να αλλάξεις τον κόσμο, όμως μπορείς ακόμα να αλλάξεις τον εαυτό σου... και, που ξέρεις...;

-

*Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε την Τετάρτη 10 Μαρτίου και δεν έχει υποστεί καμία ηλεκτρονική επεξεργασία.

-

Πίσω από τις λέξεις, ο θεός ξέρει ποιος κρύβεται...

Παλιά μου έλεγαν ότι το ποδήλατο, ο χορός και το γράψιμο δεν ξεχνιούνται. Για το χορό δεν έχω άποψη γιατί δεν ήμουν ποτέ fan των traditional κυκλωτικών (προτιμούσα τους πιο freestyle). Όμως, ρε γαμώτο, τελικά το γράψιμο δεν είναι ακριβώς σαν το ποδήλατο. Αν το αφήσεις σε αφήνει και αν σε αφήσει είναι τρομερά επίπονη η προσπάθεια να το ξανακατακτήσεις.

Ένας γνωστός μου, αρθρογράφος, μου έλεγε πριν από μερικά χρόνια ότι γράφει και ξαναγράφει τα κείμενά του, ζυγίζει και ξαναζυγίζει την κάθε λέξη χωριστά, συνταιριάζει τις λέξεις μεταξύ τους, με διάφορους τρόπους για να σιγουρευτεί ότι έδεσαν, και αυτό είναι μια χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία. Όταν μου το έλεγε σκεφτόμουν πόσο βαρετή χαζομάρα είναι να παίζεις με το κείμενό σου όπως παίζαμε μικροί με το πιλάφι μας. Εγώ απλά καθόμουν και έγραφα, χαλαρά και αβίαστα. Πληκτρολογούσα ακολουθώντας τη ροή της σκέψης, σα να ήταν μία απόλυτα φυσική διαδικασία, χωρίς κανένα ίχνος ψυχαναγκασμού or something like that. Πραγματικά, το συναίσθημα της πάλης με τις λέξεις στον πεζό λόγο δεν με είχε ταλαιπωρήσει ποτέ ως τότε. Καθόμουν και έγραφα ακριβώς όπως καθόμουν και έτρωγα.

Τώρα όμως αισθάνομαι ότι άφησα το γράψιμο και μάλλον άρχισε να με αφήνει και εκείνο. Έχω βάλει κάτω κάμποσες ντουζίνες λέξεις και τους συμπεριφέρομαι σαδιστικά με αλλεπάλληλα delete και backspace και τις μετατοπίζω πότε δεξιά πότε αριστερά για να τις δω και έτσι και αλλιώς και, αν ήταν στο χέρι μου θα τις αναποδογύριζα μήπως έβρισκα από κάτω εκείνο ακριβώς το γαμημένο το νόημα που ψάχνω... και τραβάω τις προτάσεις και τις περιόδους και συνεχίζω να γράφω και να γράφω και να σβήνω και να ξαναγράφω χωρίς να έχω βάλει ακόμα μια αναθεματισμένη τελεία. Τελεία.

Σκέφτομαι ότι έχει περάσει περισσότερο από ένας ολόκληρος χρόνος από την τυχαία συνάντησή μου τον προηγούμενο Μάη με famous αρχισυντάκτη εκπληκτικού εντύπου με το οποίο είχαμε μια πολύ χαλαρή αλλά super εποικοδομητική συνεργασία στο παρελθόν. Με παρότρυνε να γράψω κάτι (πάντα επί χρήμασι και ουχί τσαμπέ), του είπα ΟΚ μετά χαράς και το εννοούσα. Δεν έχω γράψει ακόμα τίποτα.

Πού θα πάει θα θυμηθώ να γράφω. Τώρα σχεδόν 3:00 τη νύχτα, μετά από μια δύσκολη μέρα, μερικές ρακές και κάμποσα κρασιά κάτι γίνεται...

Να αρχίσω τα ναρκωτικά ή δε λέει;

Υ.Γ. Η παραπάνω φωτογραφία είναι τραβηγμένη τώρα. Εϊναι ο πάγκος που βρίσκεται ακριβώς δίπλα μου! Χικ!

Εκλ-oh-yes baby!!!

*Η εικόνα είναι από τη σειρά Adnymphs (2007).

Vulgarity

Έχουν περάσει αρκετές ημέρες και μπορεί το παρόν post να φαίνεται λίγο μπαγιάτικο αλλά η παρακάτω δήλωση του πρώην υπουργού ακόμα τριγυρνά στο μυαλό μου, επειδή θεωρώ ότι συνοψίζει την αλαζονεία και τον καιροσκοπικό αριβισμό που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των πολιτικών σήμερα.
O Βουλγαράκης δηλώνει (με όλη την ειλικρίνεια που διακρίνει τους πολιτικούς μας) ότι έστησε offshore μαγαζάκι για "να εξασφαλίσει το μέλλον των τεσσάρων παιδιών του". Μάλλον ο φιλαράκος με το κότερο θα έπρεπε πρώτα να δώσει εξηγήσεις στην συμβασιούχο μητέρα τεσσάρων παιδιών που τον εμπιστεύθηκε και τον ψήφισε στις εκλογές, και που προσπαθεί να εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών της με 350-500 ευρώ μηνιάτικο.
Και θα ήθελα να είμαι κάπου εκεί σε μία γωνία για να ακούσω τι θα της έλεγε...

Grand Performance από το λαό που επινόησε το θέατρο.

Προχτές το μεσημέρι καθόμουν σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη για χαλάρωση και περισυλλογή, στην τελευταία, ψηλότερη σειρά του Αρχαίου Θεάτρου στην Επίδαυρο. Εκεί που μπορείς να σκεφτείς καθαρότερα, χωρίς εξωτερικές παρεμβολές από τον ενοχλητικό τραχύ ήχο της (κάθε) πόλης… Εκεί, μπορείς να ταξιδέψεις σε απευθείας σύνδεση με το υποσυνείδητο.

Εκεί, από το πιο ψηλό σημείο, παρατηρείς τα πάντα… μέχρι και την παραμικρή κίνηση, το άνοιγμα του φερμουάρ στην τσάντα ενός Γάλλου τουρίστα, το ρυθμικό περπάτημα της λιλιπούτειας τετράχρονης γαλλιδούλας με τα κοτσιδάκια. Ο κάθε ήχος, πεντακάθαρος μηδενίζει την απόσταση και φέρνει μπροστά σου λεπτομέρειες που το μάτι δε μπορεί να διακρίνει.

Στο χώρο του θεάτρου βρισκόταν καμιά πενηνταριά άτομα, ήταν όλοι ξένοι τουρίστες.

Μια καλλίφωνη Γερμανίδα για ένα δεκάλεπτο, ερμήνευε άριες, στημένη στο κέντρο της κυκλικής σκηνής και ο ήχος διαχεόταν με αυτό το μοναδικό φυσικό τρόπο που κάνει το Αρχαίο Θέατρο τόσο εκπληκτικά ιδιαίτερο. Κάμποσοι Γερμανοί και αρκετοί Γάλλοι, περιφέρονταν στο χώρο με καθαρά βλέμματα σεβασμού, για το θαυμαστό χώρο που αγκάλιασε ζεστά την τέχνη της υποκριτικής στα πρώτα βήματα της δραματικής τέχνης.


Όμως το πραγματικό δράμα άρχισε όταν ένα γκρουπ συμπατριωτών μας με folklore accent εισέβαλε στο χώρο του Θεάτρου. Η παιδεία της περήφανης φυλής μας ξεδιπλώθηκε σαρωτικά. Τέσσερις ευτραφείς έφηβοι έκαναν την εμφάνισή τους φωνασκώντας και από την κινησιολογία τους έκαναν απόλυτα σαφές ότι προέρχονται από κάποια πρωτόγονη φυλή που καμία σχέση δεν έχει με τους δημιουργούς του θεάτρου. Ακολούθησαν οι πατεράδες, που προφανώς συνέχιζαν μια συζήτηση για αγοραπωλησίες, γιατί μιλούσαν για x χιλιάδες ευρώ και για y χιλιάδες ευρώ. Μάλλον αντιμετώπιζαν την επίσκεψη στο χώρο του Θεάτρου σαν αναγκαίο κακό γιατί δεν πολυέδωσαν σημασία στο περιβάλλον. Ακολούθησε η επέλαση των τροφαντών μανάδων, που (όπως συνηθίζουν οι ελληνίδες μητέρες) φώναζαν στα βλαστάρια τους «ελ’ δω», «κατσ’ κάτου», «πετ’ κάτου εν’ ιβρώ να κούσου» και λοιπές παρόμοιες σύντομες εκφράσεις υψηλών ντεσιμπέλ.

Οι ξένοι, μάλλον δεν άντεξαν την οχλοβοή και εγκατέλειψαν σταδιακά το χώρο. Ένα μεσήλικο ζευγάρι Γάλλων έμεινε στις πίσω σειρές κοιτάζοντας τριγύρω με σαστισμένο βλέμμα απορίας.


Μετά από ένα δεκάλεπτο, οι φασαριόζοι συμπατριώτες μας, εμφανώς βαριεστημένοι συγκεντρώθηκαν όλοι στις πρώτες σειρές (πρώτο τραπέζι πίστα). Μέσα στην ηχορύπανση της οχλαγωγίας ξεχώρισα τη φράση «παμ’ να φύγουμι απου’ δω καν’ ζέστη κι βαρέθκα».

Αναχώρησαν, υποθέτω, για κάποιο κοντινό ταβερνείο όπου θα αφοσιωθούν στην κατάνυξη της μπριζόλας που σίγουρα τους ταιριάζει περισσότερο.


Το Θέατρο επανήλθε στην αρχική του ηρεμία, σκέφτηκα για τη δικιά μας κουλτούρα. Την κουλτούρα του νεοέλληνα. Εκτός από τις θετικές εντυπώσεις που άφησε και φέτος το φεστιβάλ της Επιδαύρου, άφησε και ένα τσουβάλι τσίχλες (!) που ξεκόλλησαν από τις πρώτες σειρές καθισμάτων των επισήμων οι καθαριστές του Θεάτρου. Τις τσίχλες που κόλλησαν κάποια «σημαίνοντα» πρόσωπα. Κάποιοι από αυτούς είναι οι εκάστοτε οικονομικοί μεγαλοπαράγοντες, κουμπάροι, μπατζανάκηδες και κυβερνώντες που εκλέγουμε.


Αλλά σύμφωνα με μια ρήση του Άγγλου συγγραφέα Gilbert Keith Chesterton, η αριστοκρατία δεν είναι μια μειονότητα σοφών, κάθε αριστοκρατία που έχει υπάρξει, συμπεριφέρεται όπως ένας μικρός όχλος. Τελικά, αυτό που δεν ήθελα να πιστέψω, μάλλον ισχύει, κάθε αριστοκρατία είναι ο καθρέφτης της ευρύτερης κοινωνικής μάζας. Συμπληρώνοντας, μετά από το προχθεσινό περιστατικό με τους συμπατριώτες μας στην Επίδαυρο, θα έλεγα ότι με την σημερινή μας κουλτούρα εμείς οι (νεο)έλληνες έχουμε ακριβώς την «αριστοκρατία» που μας ταιριάζει.

Το blogging πέθανε, ζήτω το blogging!

Διάβαζα προχτές στο "2" του Βήματος μια συνέντευξη του γνωστού δημοσιογράφου Pierre Assouline, που έχει φτιάξει το La Republique Des Livres, ίσως το πιο επιτυχημένο γαλλόφωνο blog ever. O Assouline, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρει στο ότι "Τα blogs είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας" διευκρινίζοντας παράλληλα ότι το ιστολόγιό του είναι ένα "επαγγελματικό" blog, αφού μέσω αυτού ασκεί κανονικότατα το επάγγελμά του. Γενικά επισημαίνει ότι όσο πιο πολλά blogs δημιουργούνται, πληθαίνουν και αυτοί που λένε ότι τους κατέβει.
Υποθέτω ότι δεν είναι υποχρεωτικά κακό να πληθαίνουν αυτοί που λένε ότι τους κατέβει, αλλά αν η συνθήκη "γράφω ότι μου κατέβει χωρίς να διασταυρώνω την πληροφορία μου" γίνει κανόνας, τότε συνεπώς, μέσα σε αυτό τον κυκεώνα υπερπληροφόρησης θα δημιουργηθεί αυτόματα η ανάγκη σταθερών σημείων αναφοράς.

Μάλλον κάτι τέτοιο συνέβη και με το "δικό μας" ελληνόφωνο blogging. Ξεκίνησε ειδυλλιακά, πέρασε όλες τις παιδικές αρρώστιες πολύ νωρίς και τώρα, σέρνοντας τα πόδια του μοιάζει πρόωρα γερασμένο. Και τα γερατειά έχουν ως σύμπτωμα τις εντυπωσιακές μεγαλόφωνες αποχωρήσεις γνωστών bloggers της "παλαιάς φρουράς", τις όχι και τόσο μεγαλόφωνες επιστροφές κάποιων από αυτούς (so fuckin' boring), και γενικότερα μια φάση στασιμότητας. Μάλλον η κατάσταση έχει χάσει το αρχικό ενδιαφέρον της και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί μάλλον κάπου αλλού θα οδηγήσει. Πιθανότατα σε ένα πανblogικό union εναλλακτικής πληροφόρησης που θα αποτελέσει τομή και θα φέρει τα πάνω κάτω στο δύσμοιρο πεδίο της ενημέρωσης εδώ στο Ελλαδιστάν.

Πάντως προσωπικά, από τη μια με στεναχωρεί το γεγονός που βλέπω ταλαντούχους καλούς φίλους, που τους διάβαζα με τρομερό ενδιαφέρον (ακούτε Παναγιώτη, Μιχάλη, Πολυχρόνη κ.α.;) να αποσύρονται διαδοχικά από την ενεργό δράση (για λίγο ή για πολύ), και από την άλλη είναι ευχάριστο που τα καλά concept blogs, (όπως της αγαπητής candy ή του πάντα αφοπλιστικού pitsirikos άσχετα με το αν συμφωνείς μαζί του ή όχι) επιβιώνουν και εξελίσσονται σαν το παλιό κρασί.

Όπως και να' χει το πράγμα, το blogging αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επανάσταση των τελευταίων ετών. Με τις ηλιθιότητες του (ρυθμιστικού) πλαισίου που θέλει να επιβάλλει η (απορυθμισμένη) κυβέρνηση το μόνο που θα καταφέρει είναι να προκαλέσει δικαιολογημένες αντιδράσεις από παντού και, παράλληλα, περισσότερη ροή trash πληροφοριών.
Αυτό που μπορούν να κάνουν οι bloggers και θα είναι μεγάλη μαγκιά αν το κάνουν, είναι ένα πραγματικά πρωτοποριακό δίκτυο εναλλακτικής ενημέρωσης, πριν οι δημοσιογράφοι παλαιάς κοπής και παμπάλαιας νοοτροπίας τύπου zougla.gr οικειοποιηθούν ένα μεγάλο κομμάτι μιας πίτας που όχι μόνο δεν τους ανήκει, αλλά δεν θα προχωρήσει ούτε ένα βήμα μπροστά την εναλλακτική πληροφόρηση. Επιστρέφοντας στα λόγια του Assouline δεν είναι κακό να δουν κάποιοι πιο "επαγγελματικά" τη blogging φάση... δεν είναι θέμα ευρώ, αλλά είναι θέμα ποιότητας, μορφολογίας και περιεχομένου.

Και δε λέω... καλό είναι το κοντό και μακρύ του καθενός αλλά δεν είμαι σίγουρος αν μόνο με το κοντό και το μακρύ μπορείς να πας αρκετά μακριά.

After all, επειδή πρωτίστως είναι θέμα προσωπικής έκφρασης ένα είναι το βασικό:
Keep on blogging...

Να τρέχει...

Εκείνη γελούσε, κοιτάζοντας το άπειρο

σε κάποιον μιλούσε

Ο ξύλινος πάγκος, βαρύς απ’ τα λάφυρα

μιας ξέφρενης νύχτας

Σκόρπια υπολείμματα θαμώνων που άφησαν κομμάτια

δικά τους

Και όπως την κοίταζα, απλά φανταζόμουν τον εαυτό μου

να τρέχει

να τρέχει

-

Προσπάθησα λίγο ν’ αγγίξω την αύρα της

καθώς περπατούσε

Όμως τα χέρια μου, ούτε που μπόρεσαν

να την πλησιάσουν

Η μουσική χαμήλωνε, οι άνθρωποι έφευγαν

η νύχτα περνούσε

Οι ώρες περνούσαν, μα η σκέψη δεν άφηνε το χρόνο

να τρέχει

να τρέχει

-

Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου πως δεν ήταν, παρά μόνο μία

οπτασία

Ένα παιχνίδι της σκέψης, μια ψεύτικη όαση,

μια κάλπικη ελπίδα

Ζητώντας διέξοδο, το χέρι μου ακούμπησε μια αιχμή

αφιλόξενη

Και πάνω στο δέρμα της, σταγόνες αισθάνθηκα το αίμα

να τρέχει

να τρέχει

______________________________

Πριν από μερικά χρόνια (δε θυμάμαι ακριβώς κάτω από ποιες συνθήκες) έγραψα τους παραπάνω στίχους και τους έντυσα με μουσική (σαμπλάροντας το βούισμα ενός κουνουπιού) για να γίνει άλλο ένα "καταραμένο" τραγούδι από τους "Νυχτοβάτες".
Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το post, κάπου εδώ κοντά (ένα τετράγωνο πιο πάνω) μοντάρεται το VideoClip του. Σε δύο μέρες θα είναι έτοιμο! Είμαι περίεργος να το δω. Είμαι σίγουρος ότι θα είναι εξαίσιο.

ΛοΓο θεραπεία.

Δε μπορώ να μην ομολογήσω ότι "εγώ μεγάλωσα με ΛοΓο".
Τα τραγούδια του Γιάννη Λογοθέτη αποτέλεσαν την ηχητική παιδική χαρά των πρώτων μου χρόνων.
Τα σκίτσα του, ήταν υποσυνείδητα μια από τις αρκετές αιτίες που με ώθησαν από πολύ νωρίς στη σύνθεση δικών μου πολύχρωμων κόσμων. Ο συνδυασμός του σουρεαλιστικού χιούμορ, με εικόνες και ήχους, ήταν το κλειδί που θα με οδηγούσε αργότερα σε πολλές εξερευνήσεις. Δεν είναι τυχαίο που τα πρώτα κομμάτια που έγραψα με το πρώτο εφηβικό συγκρότημα, τους Mad Sounds ήταν εντελώς παλαβά, με ένα ιδιότυπο χιούμορ, που τώρα πλέον μπορώ να καταλάβω από που αντλούσε επιρροές.

Ξανάκουσα το ΛοΓο (πέρσι ή πρόπερσι) μετά από πολλά χρόνια σε μία super βραδιά-αφιέρωμα στο Ζυγό. Hταν πραγματικά εξαίσια.

Χτες μου ήρθε ένα mail που με ενημέρωσε ότι μία αναδρομική έκθεση του ΛοΓο με τίτλο "ΛοΓογραφίες" οργανώνεται από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ζωγράφου. Η έκθεση πραγματοποιείται στο Μουσείο "Μαρίκα Κοτοπούλη", Αλ. Παναγούλη 17. Ξεκινάει την Τετάρτη 7 Μαϊου στις 20:30 και θα περιλαμβάνει πίνακες ζωγραφικής, γελοιογραφίες, σκίτσα, εξώφυλλα δίσκων κ.α. όλα στο γνώριμο cool, υπέροχο και ιδιοφυές πνεύμα του ΛοΓο.

Ήμουν και παραμένω fan!


Υ.Γ. Δυστυχώς θα βρίσκομαι στην Κρήτη και θα το χάσω (και αυτό). Ελπίζω τα ΛοΓογραφήματα να παραμείνουν ενεργά μέχρι τις 17 του Μαϊου που θα διακτινιστώ για λίγο στην πρωτεύουσα).

Σιδηροδομος στην Κρήτη;

Δε νομίζω ότι υπάρχουν ιδέες που μπορούν να αποκαλούνται "ρομαντικές". Ο όρος "ρομαντική ιδέα" χρησιμοποιείται από αυτούς που τους αρέσουν τα λόγια αλλά βαριούνται να στρωθούν για να υλοποιήσουν και προσθέτουν αυθαίρετα την βολική παράμετρο του "ναι μεν, αλλά...". Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν "ρομαντικές ιδέες" αλλά καλές ή άσχημες ιδέες. (Η "άσχημη" ιδέα, για εμένα προκύπτει από την ετυμολογία του "α-σχημος", με "α" στερητικό, εκείνου που δεν έχει σχήμα, άρα είναι ασαφές, δεν έχει καμία δομημένη τεκμηρίωση)

Η ιδέα για την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής στην Κρήτη δεν είναι καθόλου καινούρια, αλλά υπάρχει από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Δε μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι η Κρήτη έχει ένα τρισάθλιο οδικό δίκτυο. Οι μέχρι τώρα βουλευτές και τοπικοί παράγοντες στάθηκαν παντελώς ανίκανοι να κατασκευάσουν ένα κύριο οδικό άξονα της προκοπής, με αποτέλεσμα να διαθέτουμε, μακράν τη χειρότερη κεντρική οδική αρτηρία (αυτό που αποκαλούμε "εθνική οδό") της Ευρώπης. Κάθε μήνα το πληρώνουμε με ένα πολύ βαρύ φόρο αίματος. Και επειδή οι καθημερινές μετακινήσεις μεταξύ των πόλεων είναι αναγκαίες για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του νησιού, μια ομάδα πολιτών, μεταξύ των οποίων και ο υποφαινόμενος, σκέφτηκε ότι η επαναφορά της ιδέας του σιδηροδρόμου στο προσκήνιο αποτελεί μια ρεαλιστική αναγκαιότητα και όχι μια "ρομαντική ιδέα".

Μέχρι τώρα, η ανταπόκριση ήταν θετικότατη. Προσωπικά χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω σε μια τέτοια κίνηση. Τα μέτωπα δημιουργικής συζήτησης γίνονται περισσότερα, και ελπίζουμε, προσπαθώντας να μη μένουμε μόνο με την ελπίδα...

Στο blog cretanrail.wordpress.com υπάρχει ο βασικός σκελετός της ιδέας, έτσι όπως κατατέθηκε στις τοπικές αρχές. Βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη προσπάθειες εκπόνησης συγκεκριμένης μελέτης που ελπίζω να μη μπλοκάρουν στα γρανάζια της γραφειοκρατίας.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν πρόκειται απλά για μια "ρομαντική ιδέα" αλλά για μία πάρα πολύ καλή ιδέα...

what we hear morning morning...

Είχα πολύ καιρό να ανοίξω τηλεόραση το πρωί. Σήμερα, μέσα σε 15 μόλις λεπτά συνεχούς ζάπινγκ σε πρωινές ενημερωτικές εκπομπές (mega ant1, alpha, star) έμαθα τα εξής χρήσιμα:

Πως το κατάλληλο μασάζ προσώπου είναι πιο αποτελεσματικό για τις ρυτίδες από τις ενέσεις botox.
Πως το τσάμικο και το τάι τσι μπορούν να βοηθήσουν τους διαβητικούς.
Πώς να κάνεις stretching και γυμναστικές ασκήσεις στον πάγκο της κουζίνας την ώρα που βράζεις μακαρόνια.
Πως αν είσαι ορφανό, έχεις περάσει τα 18, δε δουλεύεις και δε σπουδάζεις στο πανεπιστήμιο δεν έχεις κανένα εισόδημα.
Για το νεανικό έρωτα του Ζάχου Χατζηφωτίου με μια λοχαγό.

Τι μαθαίνει ο άνθρωπος σε ένα τεταρτάκι της ώρας...

Σπουδή για τη σύγχρονη τέχνη

Τελικά πόσο εύκολο είναι να σηκώσεις τα βάρη της σύγχρονης τέχνης;

Chain

Οδηγίες:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Όταν ο pikei με προσκάλεσε να ακολουθήσω τις οδηγίες, ακριβώς δίπλα μου βρισκόταν το Πορτρέτο του Καλλιτέχνη του James Joyce του οποίου κάποια κομμάτια ξαναδιαβάζω κατά καιρούς (με ιδιαίτερα χαλαρούς ρυθμούς).
Έχουμε και λέμε λοιπόν:

"Αυτή η στιγμή ήταν και η καταστροφή του. Πρόσβαλε το μεγαλείο του Θεού σε μια στιγμή αμαρτωλής σκέψης και ο Θεός τον έδιωξε από τον ουρανό και τον πέταξε στην κόλαση για πάντα.
Τότε ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα και τους έβαλε στην Εδέμ, στην κοιλάδα της Δαμασκού, σ' αυτόν τον όμορφο κήπο, τον γεμάτο από φως του ήλιου και χρώματα και άφθονη βλάστηση."

Όποιος το διαβάσει εδώ και θέλει να το συνεχίσει ας το συνεχίσει. Προσοχή, μην το συνεχίσετε περισσότεροι από πέντε γιατί δε θα βγει σωστά ο λογαριασμός...
;)

Αντισταθείτε μ' ένα ποίημα

Ο pikei μου έκανε πάσα (thank you!!!).
Επέλεξα ένα γιαπωνέζικο Χάι Κάι του Basso Matsuo, γραμμένο το 17ο αιώνα. Στις ιδιαίτερα φλύαρες εποχές που διανύουμε μάλλον ενδείκνυται.
voila

Κάνω πάσα στον Πολυχρόνη, στην Tamara, στο Νίκο, και ελπίζω να ανταποκριθούν...

Dead line

Μου ΄πεσε στο δρόμο ένα dead line.
Όποιος το βρει παρακαλείται να το κρατήσει (ολόδικό του),
θα υπάρξει αμοιβή.

Να είμαστε καλά, αυτό μόνο!

Οι περισσότερες ευχές είναι τυπικές. Ενίοτε, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα γλυκό παραγέμισμα στο horror vacui που ταλαιπωρεί την άδεια μας πραγματικότητα.
Ευχές... δεν κοστίζουν τίποτα, είναι τσάμπα, και όταν βγαίνουν από το στόμα χωρίς να έχουν βουτήξει στην κολυμπήθρα της ψυχής, απλά ξεπροβάλλουν και αιωρούνται μάταια, αδέσποτες μέχρι να τις μαζέψουμε και να τις ξαναχρησιμοποιήσουμε τις επόμενες γιορτές. Γλυκές, χαριτωμένες και αναλώσιμες.
Το μόνο που έχει σημασία είναι να είσαι καλά. Όλα τα υπόλοιπα είναι χαριτωμένα μεν αλλά συμπληρωματικά.
Ένας αγαπημένος φίλος, εξαιτίας μιας αρνητικής συγκυρίας πέρασε δύσκολα Χριστούγεννα. Ευτυχώς οι κακές στιγμές είναι παρελθόν. Θέλω να είναι καλά, γερός και δυνατός. Οι όμορφες στιγμές έρχονται, είναι μπροστά μας, και αυτό δεν το εκφράζω σαν ευχή αλλά ως πεποίθηση!

Μην αφήσεις κανένα να φτιάχνει σύννεφα με το βαμβάκι της τουαλέτας σου

Υπάρχουν ώρες που θέλεις να πεις τα πράγματα με το όνομά τους
αλλά τα πράγματα έχουν το εντελώς δικό τους όνομα και δεν έχουν καμία διάθεση να το δανείσουν στις λέξεις σου.

Και κάτι σου βαραίνει την καρδία την ίδια ηλίθια στιγμή που κάτι άλλο σου πιέζει την ουροδόχο κύστη.
Και τότε σκέφτεσαι το παρελθόν σου σα να ήταν μέλλον με ψυχοπαθολογικά συμπλέγματα.
Βυθίζεσαι στο κέντρο του ίδιου κύκλου έχοντας τη λύση κάπου στην κωλότσεπη μάλλον ακριβώς εκεί που της αρμόζει. Δίπλα στη δίοδο αφόδευσης.

Και ο τρόπος παραμένει ίδιος. Και οι φίλοι παραμένουν φίλοι όσο κι αν εύχεσαι να τους είχες απέναντί σου να σε κοιτάνε με θολωμένο, παρανοϊκό βλέμμα, για να μπορείς να τους δώσεις μια γερή κλωτσιά χωρίς καμία ενοχή.

Δεν θαυμάζεις κανένα όσο τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου.
Δε μισείς κανένα όσο τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου.
Η σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου δε θαυμάζει και δε μισεί κανένα.

Καλή σου νύχτα.

Άλλη μια ολόιδια μέρα ξεκινάει.

Συμπέρασμα: Μην αφήσεις κανένα να φτιάχνει σύννεφα με το βαμβάκι της τουαλέτας σου.

11-12-2007, 3:00π.μ.

Μήπως να αρχίσουν οι απολύσεις;

Την επόμενη φορά που θα πας να ψηφίσεις έχε κατά νου αυτό:


Σκέψου, λοιπόν, ότι πληρώνεις αδρά ένα υπάλληλο για να κάνει τη δουλειά του όσο γίνεται καλύτερα. Υπέθεσε ότι ο υπάλληλός σου έχει πολύ μεγαλύτερες απολαβές από εσένα που είσαι το αφεντικό. Θα πρέπει να είναι πολύ καλός για να τα αξίζει!
Αν ο υπάλληλός σου αρχίσει να σε κοροϊδεύει και να ζει εις βάρος σου, τότε σίγουρα θα είσαι ηλίθιος αν συνεχίσεις να τον πληρώνεις αδρά για να καααάθεται, και θα πρέπει οπωσδήποτε να βρεις έναν άλλο περισσότερο αποτελεσματικό. Αλλιώς είσαι ένας χαζός εργοδότης, άξιος της μοίρας του!

Τόσο απλά είναι τα πράγματα κι όμως, αν κρίνω από τη βουλή σήμερα, δε λέμε να τα καταλάβουμε!

100

Το προ-προηγούμενο post ήταν το εκατοστό. Πω πω, εκατό, δεν το πιστεύω! Ενάμιση χρόνο στο blogoκουρμπέτι.
Αυτό το επετειακό post το αφιερώνω στον Πολυχρόνη που ήταν η αφορμή να ξεκινήσω το blogging.
Αν βλέπετε αυτό το post σημαίνει ότι είστε αναγνώστες, οπότε, με την ευκαιρία, σας ευχαριστώ για την υπομονή και για την παρέα.

bye for now - see you soon

Κλειστόν προσωρινά λόγω (δι)εργασιών.

Fade to blank

Πειραματίζομαι σε μια μορφή post που δε θέλει να πει κάτι συγκεκριμένο. Απλά υπάρχει και γεμίζει το χώρο.

Μα αφού έχω τόσα ενδιαφέροντα πράγματα να γράψω, να μοιραστώ τις σκέψεις μου, τις απόψεις μου με τους άλλους, γιατί να περιοριστώ σε ένα post που δε θέλει να πει κάτι συγκεκριμένο. Όλα στη ζωή οφείλουν να έχουν ένα θέμα, κάτι που να δικαιολογεί την υπόστασή τους, έτσι δεν είναι;

Θέλω να γράψω ένα post δίχως θέμα, που η υπόστασή του να τίθεται υπό αμφισβήτηση. Υπό αυτοαμφισβήτηση… Kάτι που να μη γουστάρει τον εαυτό του, ένα αυτοκαταστροφικό κείμενο.

Και όπως τα ραβασάκια με τις αποστολές του Inspector Gadget...

...αυτό το κείμενο σε πέντε δευτερόλεπτα θα αυτοκαταστραφεί. 5…4…3…2…1…