Ύμνος εις την ελευθερίαν του καπνιστού (Σολωμού)

Σε γνωρίζω από την καύτρα

του τσιγάρου την καυτή.

Σε γνωρίζω από τη στάχτη

που με βια σκορπάει στη γη.

Απ' τα bar στα καφενεία

των Ελλήνων τα ιερά,

στα τασάκια σβήνουν γόπες

καπνισμένη λευτεριά. (δις)

_

Οι Ντορίτος

Προχτές το βράδυ, κατά τη διάρκεια ενός σύντομου διαλείμματος για καφέ στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου, πέρασε από δίπλα μας η Ντόρα συνοδευόμενη από ένα μικρό στρατό κοστουμαρισμένους ντορίτος.

Σκέφτηκα ότι, τελικά, η πιο διαχρονική, σταθερή και αποδοτική δουλειά στην Ελλάδα είναι εκείνη του επαγγελματία παρατρεχάμενου.

•

Φορολογία Εκκλησιών

Διάβαζα πριν από μερικές ημέρες τις οργισμένες δηλώσεις γενειο-μυστακοφόρου μερακλή ιεράρχη (του οποίου το όνομα και η μητρόπολη μου διαφεύγει) για το τελευταίο απόφθεγμα του Elton John ότι "ο Χριστός ήταν ένας συμπονετικός ομοφυλόφιλος". Οι δηλώσεις του ιεράρχη ήταν στο πρότυπο του μαινόμενου λαϊκίστικου ρασοlifestyle που πολλοί ιεράρχες ακολουθούν με συνέπεια τα τελευταία χρόνια.

Νομίζω ότι η επίσημη εκκλησία της Χώρας θα έπαιρνε πολλά credits και εύσημα από τη σύγχρονη κοινωνία αν σταματούσε να ασχολείται με τέτοιες ηλιθιότητες και, επιδεικνύοντας γενναιότητα και συνέπεια απαιτούσε η ΙΔΙΑ να φορολογηθεί η τεράστια περιουσία της για να αλαφρώσει το αβάσταχτο βάρος που πέφτει στους ώμους του μέσου, χαμηλόμισθου Έλληνα. Αντί αυτού, οι εκπρόσωποί της μπουρδολογούν στις τηλεοράσεις για θέματα όπως το παραπάνω και ανταλλάσσουν "υπηρεσιακά" σημειωματάκια με έξυπνους hints and tips τρόπους να αποφύγουν τη φορολογία. Ουαί υμίν!

Δυστυχώς, η εκκλησία έχει αποδείξει ότι δεν οδηγεί τις εξελίξεις αλλά έπεται των εξελίξεων, βολεμένη, πλαδαρή και καλοζωισμένη. Εύχομαι να λάβουν κάποιου είδους φώτιση (φυσική, παραφυσική, μεταφυσική who knows) μήπως και κερδίσουν τη συμπάθεια του εν δυνάμει ποιμνίου τους.

Μέχρι όμως να επέλθει η φώτιση, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να υπογράψει στο παρακάτω petition για τη φορολόγηση του κλήρου. Ο κλήρος πέφτει στο petition...

http://www.PetitionOnline.com/taxchu/

___

Μετεκλογικόν

Κλικ πάνω στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση...

Εκλ-oh-yes baby!!!

*Η εικόνα είναι από τη σειρά Adnymphs (2007).

Προεκλογικός Διαλογισμός

Ακολούθησε προσεκτικά τις παρακάτω οδηγίες για να δοκιμάσεις τις ικανότητές σου στον προεκλογικό διαλογισμό.

1) Κατ’ αρχήν χαλάρωσε. Μόνο έτσι θα διαφωτιστείς και θα αντικρίσεις την Αλήθεια.

2) Πλησίασε την οθόνη του υπολογιστή σου. Κοίταξε επίμονα την κόκκινη κουκκίδα στο κέντρο της παρακάτω εικόνας και μέτρα αργά και σταθερά μέχρι το 20 (Προσοχή, δεν πρέπει μην μετακινήσεις το βλέμμα σου από την κουκίδα αν δεν τελειώσεις το μέτρημα).

3) Αφού τελειώσεις το μέτρημα απομάκρυνε απότομα το βλέμμα σου από την κουκίδα, κοίταξε σε μια ανοιχτόχρωμη επιφάνεια (Ένα ανοιχτόχρωμο τοίχο, μια σελίδα Α4 κ.α.) και ανοιγόκλεισε γρήγορα τα βλέφαρά σου κάμποσες φορές.

4) Αν δεν τρομάξεις, ψάξτο... μάλλον υπάρχει πρόβλημα...

[Δ.Ε.Δ.Δ. (Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας Δημιουργικού Διαλογισμού): cocun.blogspot.com]

Υ.Γ. Θα το έβγαζα και σε άλλες versions με περισσότερες τρομακτικές φιγούρες αλλά ευτυχώς είχα και καλύτερα πράγματα να κάνω...

Μπαίνοντας στο μυαλό του ψηφοφόρου

Το παρακάτω κείμενό μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κρητική Επιθεώρηση" σήμερα, 30/9, το αναδημοσιεύω και εδώ...

Από τα προεκλογικά μπαλκόνια στα ντιμπέητ.

Θυμάμαι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 όταν, όντας πιτσιρίκι και από απλή περιέργεια ακολούθησα ένα παιδικό φίλο σε μια μεγάλη κομματική συγκέντρωση πρωτοκλασάτου πολιτικού της εποχής. Το κλίμα ήταν ισχυρά φορτισμένο, και το κοινό απίστευτα ενθουσιώδες. Νομίζω ότι δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία τι ακριβώς έλεγε ο πολιτικός, αλλά αυτά που έλεγε φαινόταν ότι αφορούν όλους τους εκστασιασμένους παρευρισκόμενους, αφού δεν έχαναν την ευκαιρία να υπογραμμίζουν, δυναμικά και συνεχώς, τα λεγόμενά του με συνθήματα. Ανάλογο κλίμα, καταλυτικά νοτισμένο από την ψυχολογία της μάζας βίωσα ξανά, αρκετά χρόνια αργότερα, μόνο σε μεγάλες ροκ συναυλίες.

Ξέρω ότι πολλοί αναγνώστες άνω των σαράντα έχουν βιώσει ανάλογο προεκλογικό κλίμα, κάτι που σίγουρα δεν έχουν ζήσει οι νεότερες γενιές των εικοσάρηδων αφού πλέον διανύουμε άλλες εποχές και άλλα (προεκλογικά) ήθη. Και στις μέρες μας γίνονται προεκλογικές συγκεντρώσεις αλλά σίγουρα δεν τους αφορούν όλους όπως παλιότερα, αντίθετα, αφορούν λιγότερους οπαδούς που είναι περισσότερο ενταγμένοι στο εκάστοτε στενό κομματικό πλαίσιο, και φαίνεται σήμερα λείπει εκείνο το συστατικό που έκανε τόσο μαζικές και δυναμικές τις προεκλογικές συγκεντρώσεις στο παρελθόν.

Σίγουρα αυτό που δημιουργούσε αυτό το φορτισμένο κλίμα στο, όχι και τόσο μακρινό, παρελθόν ήταν οι χαρισματικοί ηγέτες ως φορείς ιδεολογιών αλλά πολύ περισσότερο το όραμα που πρέσβευαν οι ιδεολογίες. Αυτό το ουτοπικό όραμα σφυρηλατούσε τη, σχεδόν μεταφυσική, σχέση του πολίτη με τον ηγέτη. Αυτό το όραμα μπορούσε να κινητοποιήσει τις μάζες, να βγάλει τον κόσμο από τα σπίτια να του παρέχει μια, απόλυτη σαν πραγματική θρησκεία, ιδεολογική πληρότητα, τροφοδοτώντας τον, ενίοτε, με πλασματικές υποσχέσεις και ψεύτικες ελπίδες.

Αν από την δυναμική εικόνα της δεκαετίας του '80 μεταφερθούμε στο περιβάλλον των πρόσφατων πολιτικών ντιμπέητ, θα διαπιστώσουμε ότι πάρα πολλά έχουν αλλάξει. Μπορεί να έχουν περάσει ήδη σχεδόν 50 ολόκληρα χρόνια από το πρώτο, περίφημο ντιμπέητ μεταξύ των Νίξον και Κέννεντυ στις Η.Π.Α., αλλά εδώ, οι τηλεαναμετρήσεις των πολιτικών αρχηγών μάλλον δεν έχουν βρει ακόμα το δρόμο τους, αφού μοιάζουν να πελαγοδρομούν σε βαρετούς, παράλληλους μονολόγους και σε αφόρητα κλισέ που δε φαίνεται να οδηγούν σε συμπεράσματα. Και αυτές οι βαρετές και προβλέψιμες στερεότυπες φράσεις όχι μόνο δε μπορούν να εμπνεύσουν, αλλά αδυνατούν ακόμα και να πείσουν. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι προτίμησαν να κάνουν άλλα πράγματα αντί να παρακολουθήσουν τηλεόραση τα δύο βράδια των ντιμπέητ. Και το παράδοξο είναι ότι αυτούς που επέλεξαν να μην το παρακολουθήσουν δε μπορεί κανένας να τους καταλογίσει αδιαφορία ή ανευθυνότητα, επειδή στη συνείδηση του καθενός από εμάς “νομιμοποιείται” πλέον ηθικά η απαξίωση των πολιτικών θεσμών. Ίσως επειδή, η αμαρτωλή πολιτική πραγματικότητα των τελευταίων ετών μας έχει προκαλέσει ένα είδος “ανοσίας”.

Οι ηθικά μεμπτές συμπεριφορές των πολιτικών, η αλαζονεία της εξουσίας, ο εύκολος πλουτισμός των πολιτικών καριέρας, η ελληνική πατέντα των “ενδιάμεσων” και των μιζών, οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, και η ιδιόμορφη νομική “ασυλία” των πολιτικών προσώπων δημιούργησαν στο κοινό αίσθημα κάτι περισσότερο από επιφυλακτικότητα.
Και το μέγιστο σημείο πολιτικοκοινωνικού εκφυλισμού ήταν όταν κυριαρχούσα αξία για καθένα από τους φαινομενικά οργισμένους πολίτες ήταν η χρησιμοποίηση κάθε δυνατού μέσου ανόδου ώστε να καταφέρει κάποιος να κάνει αυτά που κατηγορούσε, αποκομίζοντας το μέγιστο δυνατό όφελος με τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Και σε αυτό το φαύλο κύκλο που δεν υπήρχε νικητής, ηττημένοι ήταν οι καταρρακωμένοι θεσμοί και η σκουριασμένη, υπερφορτωμένη και δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση. Όταν όλα λειτουργούν παράτυπα, ο ουσιαστικός χαμένος είναι ο ίδιος ο πολίτης. Σε αυτό ακριβώς το κομβικό σημείο δημιουργήθηκε και γιγαντώθηκε η απαξίωση και η αδιαφορία. Όταν η πολιτική ταυτίζεται με τη διαπλοκή και τη διαφθορά, τότε τα οράματα και οι ουτοπίες μπαίνουν αναπόφευκτα στην κατάψυξη.

Τη δεκαετία του '90 ήταν πολύ της μόδας η φράση “είμαι πολιτικοποιημένος, όχι κομματικοποιημένος” τώρα πλέον στο 2009, οι περισσότεροι αποποιούνται ακόμα και την “πολιτικοποίηση”. Με την πολιτικοποίηση δεν πληρώνεις τους λογαριασμούς σου, δεν θα λύσεις τα πρακτικά σου καθημερινά προβλήματα. Αν παλιά λέγαμε “ζητείται ελπίς” σήμερα λέμε “ζητείται λύσις”. Τα δύσκολα προβλήματα χρειάζονται απόλυτες λύσεις, και αφού η αναζήτηση του “οράματος” ευτυχώς ή δυστυχώς απέτυχε, αυτό που μας χρειάζεται είναι η απλή λογική. Το όραμα είναι σαν την ποίηση, δίνει τροφή στο συναίσθημα, για να βρεις όμως λύση χρειάζεσαι μαθηματικά 1+1=2.

Όσο για το πάθος των “ροκ” προεκλογικών συγκεντρώσεων του παρελθόντος... μάλλον θα πρέπει να αφήσουμε το ροκ στους ρόκερς, την πολιτική στους πραγματικούς πολιτικούς και την οικονομία στους οικονομολόγους. Τη ρουσφετολογική τακτική, την παραπολιτική, τα βολέματα “ημετέρων”, τις τακτικές “κατόπιν ενεργειών μου...”, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και τις πελατειακές σχέσεις ας τα πετάξουμε επιτέλους εκτός πλαισίου, γιατί αυτές οι νοοτροπίες μας έφεραν εδώ και αν δεν εκλείψουν το συντομότερο δυνατόν, δυστυχώς σύντομα δε θα έχουμε πλέον αρκετή απόσταση προς τα κάτω για να διανύσουμε...

Κάποιοι πολίτες δεν ξεχνούν!

Παραθέτω το κάλεσμα της ομάδας "Έπεται και Συνέχεια..." για την συμβολική Κηδεία Διαμαρτυρίας στο Ρέθυμνο.
Υπάρχει και το άλλο πρόσωπο του Ρεθύμνου, αυτό που δυστυχώς δεν ενδείκνυται για τηλεοπτική κατανάλωση γιατί μάλλον δεν πουλάει και τόσο πολύ... Αλλά δε βαριέσαι... Αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι κι εσύ εκεί, μήπως και εξαλειφθεί σιγά σιγά αυτή η παγκόσμια κρητική πατέντα της λεβεντοβλακείας.


Κάποιοι πολίτες δεν ξεχνούν.

Τα θυμόμαστε σαν σήμερα. Πέρασε ένας χρόνος από τις αστυνομικές επιχειρήσεις στα Ζωνιανά.
Ένας ολόκληρος χρόνος από τον τραυματισμό του Ειδικού Φρουρού Στάθη Λαζαρίδη.
Πέρασαν 9 μήνες από τη δολοφονία του Γιάννη Σελλιανάκη στον Κάμπο της Επισκοπής,
6 μήνες από την άγρια δολοφονία του φοιτητή Μανόλη Χορευτάκη στο ιστορικό κέντρο της πόλης μας,
5 μήνες από τότε που στο χωριό Αλφά του Γεροπόταμου εντοπίστηκε μια φυτεία 1498 δενδρυλλίων κάνναβης και άλλη μια με 531 δενδρύλλια στο Μελιδόνι,
4 μήνες από τότε που εντοπίστηκε το σπίτι-οπλοστάσιο στις Σίσσες του Γεροπόταμου και τον εντοπισμό μιας νέας χασισοφυτείας στο Χρωμοναστήρι του Ρεθύμνου,
3 μήνες από το μακελειό στην περιοχή Γιους Κάμπος, τη φονική συμπλοκή με 1 νεκρό άνδρα και 5 τραυματίες για κτηματικές διαφορές.

Τα θυμόμαστε, δεν τα ξεχνάμε. Και είναι τα γεγονότα ενός μόνο χρόνου, ενός μόνο νομού.

Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 19:00, μαζευόμαστε όλοι στην Πλατεία 4 Μαρτύρων στο Ρέθυμνο για να παραστούμε σιωπηλά σε μια κηδεία… Γιατί οι ελπίδες μας πεθαίνουν μαζί με την αξιοπρέπειά μας, το δικαίωμά μας στην ασφάλεια και τον πολιτισμό μας, μαζί με τις αξίες μας. Μαζί με όσους και όσα μας στέρησε η ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, η ασυδοσία, η ατιμωρησία, η πολιτική ανικανότητα, η ξεδιάντροπη και κυνική πολιτική συγκάλυψη, οι «9 Μικροί Δήμαρχοι», το «αντριλίκι» και η «παράδοση» της οπλοχρησίας και οπλοκατοχής στον τόπο μας.

Θα ακολουθήσει περιφορά μνήμης… Η παρουσία όλων μας είναι «ζωτικής σημασίας» γιατί θα μπορούσε να είναι το δικό μας παιδί.

Έπεται και συνέχεια…

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ.... http://www.goodnet.gr/forum/viewtopic.php?f=26&t=2457
-

Παει ο tattooλης, έφυγε, πάει ο tattooλης πάει!

Have your tattoo(λης) removed.

There are a lot of reasons for possibly wanting a tattooλης removed – the positive element of tattooλης removal is that you are no longer burdened with a tattooλης you seriously regret. If a tattooλης is holding you back from getting a job you want or keeps you from attaining goals you have set for yourself, a little pain and scarring may be worth it to you. If you have a gang-related tattooλης and are no longer associating yourself with that gang or any gang (good for you!), it would be in your best interests to have it removed. If you have a tattooλης that symbolizes hate or prejudice, I hope that you will decide that it is time to let it go.
If you have a tattooλης that you wish to have partially or completely removed, you should first consider your options and decide which method might be best for you.

*Οι πληροφορίες είναι από το about.com

Πνεύμα και ηθική (;)

Πριν να μπω στο ψητό, πρέπει να διευκρινίσω ότι αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ βρίσκομαι στην Κρήτη, κατά πολλούς λεβεντογέννα και κατά τα διεθνή ειδησιογραφικά πρακτορεία, το τελευταίο διήμερο, δεύτερη Κολομβία (που τον τελευταίο καιρό παλεύει για την πρωτιά).

Το γεγονός ότι βρίσκομαι στο Ρέθυμνο, στον πυρήνα των τελευταίων γεγονότων με την υπόθεση Κεφαλογιάννη, με αναγκάζει να ακούω dolby surround από πρώτο χέρι όλες τις πληροφορίες αλλά και την παραφιλολογία σχετικά με το θέμα της καταδίκης του πρώην πρωθυπουργικού συμβούλου. Αναμφισβήτητα υπάρχει θέμα εγκληματικής αναρχίας και χρόνιας πολιτικής συγκάλυψης στο Ρέθυμνο. Αν δεν υπήρχε, δε θα είχε γιγαντωθεί το φαινόμενο στα (μέχρι πρόσφατα απάτητα) χωριά στα highlands του Ψηλορείτη.

Ο κόσμος εδώ είναι ξεκάθαρο ότι ασφυκτιά και θέλει να μπει ένα τέλος σε όλη αυτή την ιστορία, από την άλλη μεριά όμως, οι πολιτικοί κώδικες στην ελληνική επαρχία χρειάζονται επειγόντως update. Οι πελατειακές σχέσεις είναι κομμάτι από τη σάρκα της πολιτικής ζωής στην περιφέρεια. Αυτό το κακό απομεινάρι του παρελθόντος έχει μια θρησκευτική προέκταση. στη σχέση του πολίτη με τον πολιτικό. Ο πολιτικός είναι ο τοπικός "άγιος" διαμεσολαβητής του πολίτη με το "θεό"-αρχηγό του κράτους. Είναι μία σχέση πάρε-δώσε, αν δεν έχει "πάρε" δεν έχει και "δώσε". Για να ξεριζωθεί αυτή η αναχρονιστική τακτική χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη.

Η υπόθεση δεν έχει κλείσει οριστικά, θα επανεξεταστεί δευτεροβάθμια. Όμως, ακόμα κι αν αφαιρέσουμε εντελώς την ποινική διάσταση της υπόθεσης, μένει το εξ' ίσου σημαντικό ηθικό μέρος.
Πολλοί συμπολίτες μου μέσα από αυτή τη διαδικασία διέκριναν δύο ηθικά παραπτώματα.

To πρώτο ήταν ότι ο πρώην βουλευτής δε σεβάστηκε τη δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της αφού εξαπέλυσε δημόσια αρνητικούς χαρακτηρισμούς για τον εισαγγελέα και για τη δικαστική διαδικασία. Αυτή η απαξίωση της δικαιοσύνης δεν είναι το καλύτερο παράδειγμα που μπορεί να δώσει ένας πολιτικός με 50ετή πορεία ο οποίος, παρεμπιπτόντως, τη στιγμή των δηλώσεων ήταν και σύμβουλος του πρωθυπουργού.

Το δεύτερο, ήταν η επιστολή που κοινοποίησαν το Μάιο 9 δήμαρχοι από το Νομό Ρεθύμνου, όπου δήλωναν τη στήριξή τους στον υπόδικο πρώην βουλευτή, μιλώντας για συκοφαντική επίθεση εναντίον του. Η επιστολή αυτή, ουσιαστικά, προκαταβάλλοντας το αποτέλεσμα μιας δίκης ήταν δεοντολογικά άκυρη και χρονικά άκαιρη, και, εκτός από αυτό, εννοείται ότι δεν ήταν καθόλου συμβατή με τις θεσμικές αρμοδιότητες των 9 δημάρχων.

Αν προσθέσουμε σε αυτά και ένα τρίτο ηθικό ζήτημα, αυτό των πελατειακών σχέσεων που έμμεσα παραδέχτηκε ο κατηγορούμενος. Ενδιαφέρθηκε προσωπικά ως βουλευτής για τη νομική υπόθεση του ψηφοφόρου του χωρίς να έχει καμία θεσμική αρμοδιότητα να πράξει κάτι τέτοιο.

Όπως προανέφερα υπόθεση θα επανεξεταστεί αφού ο κατηγορούμενος πρώην βουλευτής άσκησε έφεση. Ακόμα κι αν αθωωθεί, νομίζω ότι αυτή η ιστορία θα έχει αφήσει ένα συμβολικό αντίκτυπο στην τοπική κοινωνία του Ρεθύμνου και το θετικό στοιχείο είναι πως αυτή η υπόθεση θα γίνει αφορμή για να επανεξεταστεί η σχέση του πολίτη με τον πολιτικό.
Και θα ήταν ευχής έργο αυτή η σχέση να ανακαθοριστεί πάνω σε πιο σύγχρονα, θα έλεγα ευρωπαϊκά, δεδομένα.

Οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν έχουμε πολυτέλεια για περιττούς αναχρονισμούς.

Vulgarity

Έχουν περάσει αρκετές ημέρες και μπορεί το παρόν post να φαίνεται λίγο μπαγιάτικο αλλά η παρακάτω δήλωση του πρώην υπουργού ακόμα τριγυρνά στο μυαλό μου, επειδή θεωρώ ότι συνοψίζει την αλαζονεία και τον καιροσκοπικό αριβισμό που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των πολιτικών σήμερα.
O Βουλγαράκης δηλώνει (με όλη την ειλικρίνεια που διακρίνει τους πολιτικούς μας) ότι έστησε offshore μαγαζάκι για "να εξασφαλίσει το μέλλον των τεσσάρων παιδιών του". Μάλλον ο φιλαράκος με το κότερο θα έπρεπε πρώτα να δώσει εξηγήσεις στην συμβασιούχο μητέρα τεσσάρων παιδιών που τον εμπιστεύθηκε και τον ψήφισε στις εκλογές, και που προσπαθεί να εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών της με 350-500 ευρώ μηνιάτικο.
Και θα ήθελα να είμαι κάπου εκεί σε μία γωνία για να ακούσω τι θα της έλεγε...

Grand Performance από το λαό που επινόησε το θέατρο.

Προχτές το μεσημέρι καθόμουν σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη για χαλάρωση και περισυλλογή, στην τελευταία, ψηλότερη σειρά του Αρχαίου Θεάτρου στην Επίδαυρο. Εκεί που μπορείς να σκεφτείς καθαρότερα, χωρίς εξωτερικές παρεμβολές από τον ενοχλητικό τραχύ ήχο της (κάθε) πόλης… Εκεί, μπορείς να ταξιδέψεις σε απευθείας σύνδεση με το υποσυνείδητο.

Εκεί, από το πιο ψηλό σημείο, παρατηρείς τα πάντα… μέχρι και την παραμικρή κίνηση, το άνοιγμα του φερμουάρ στην τσάντα ενός Γάλλου τουρίστα, το ρυθμικό περπάτημα της λιλιπούτειας τετράχρονης γαλλιδούλας με τα κοτσιδάκια. Ο κάθε ήχος, πεντακάθαρος μηδενίζει την απόσταση και φέρνει μπροστά σου λεπτομέρειες που το μάτι δε μπορεί να διακρίνει.

Στο χώρο του θεάτρου βρισκόταν καμιά πενηνταριά άτομα, ήταν όλοι ξένοι τουρίστες.

Μια καλλίφωνη Γερμανίδα για ένα δεκάλεπτο, ερμήνευε άριες, στημένη στο κέντρο της κυκλικής σκηνής και ο ήχος διαχεόταν με αυτό το μοναδικό φυσικό τρόπο που κάνει το Αρχαίο Θέατρο τόσο εκπληκτικά ιδιαίτερο. Κάμποσοι Γερμανοί και αρκετοί Γάλλοι, περιφέρονταν στο χώρο με καθαρά βλέμματα σεβασμού, για το θαυμαστό χώρο που αγκάλιασε ζεστά την τέχνη της υποκριτικής στα πρώτα βήματα της δραματικής τέχνης.


Όμως το πραγματικό δράμα άρχισε όταν ένα γκρουπ συμπατριωτών μας με folklore accent εισέβαλε στο χώρο του Θεάτρου. Η παιδεία της περήφανης φυλής μας ξεδιπλώθηκε σαρωτικά. Τέσσερις ευτραφείς έφηβοι έκαναν την εμφάνισή τους φωνασκώντας και από την κινησιολογία τους έκαναν απόλυτα σαφές ότι προέρχονται από κάποια πρωτόγονη φυλή που καμία σχέση δεν έχει με τους δημιουργούς του θεάτρου. Ακολούθησαν οι πατεράδες, που προφανώς συνέχιζαν μια συζήτηση για αγοραπωλησίες, γιατί μιλούσαν για x χιλιάδες ευρώ και για y χιλιάδες ευρώ. Μάλλον αντιμετώπιζαν την επίσκεψη στο χώρο του Θεάτρου σαν αναγκαίο κακό γιατί δεν πολυέδωσαν σημασία στο περιβάλλον. Ακολούθησε η επέλαση των τροφαντών μανάδων, που (όπως συνηθίζουν οι ελληνίδες μητέρες) φώναζαν στα βλαστάρια τους «ελ’ δω», «κατσ’ κάτου», «πετ’ κάτου εν’ ιβρώ να κούσου» και λοιπές παρόμοιες σύντομες εκφράσεις υψηλών ντεσιμπέλ.

Οι ξένοι, μάλλον δεν άντεξαν την οχλοβοή και εγκατέλειψαν σταδιακά το χώρο. Ένα μεσήλικο ζευγάρι Γάλλων έμεινε στις πίσω σειρές κοιτάζοντας τριγύρω με σαστισμένο βλέμμα απορίας.


Μετά από ένα δεκάλεπτο, οι φασαριόζοι συμπατριώτες μας, εμφανώς βαριεστημένοι συγκεντρώθηκαν όλοι στις πρώτες σειρές (πρώτο τραπέζι πίστα). Μέσα στην ηχορύπανση της οχλαγωγίας ξεχώρισα τη φράση «παμ’ να φύγουμι απου’ δω καν’ ζέστη κι βαρέθκα».

Αναχώρησαν, υποθέτω, για κάποιο κοντινό ταβερνείο όπου θα αφοσιωθούν στην κατάνυξη της μπριζόλας που σίγουρα τους ταιριάζει περισσότερο.


Το Θέατρο επανήλθε στην αρχική του ηρεμία, σκέφτηκα για τη δικιά μας κουλτούρα. Την κουλτούρα του νεοέλληνα. Εκτός από τις θετικές εντυπώσεις που άφησε και φέτος το φεστιβάλ της Επιδαύρου, άφησε και ένα τσουβάλι τσίχλες (!) που ξεκόλλησαν από τις πρώτες σειρές καθισμάτων των επισήμων οι καθαριστές του Θεάτρου. Τις τσίχλες που κόλλησαν κάποια «σημαίνοντα» πρόσωπα. Κάποιοι από αυτούς είναι οι εκάστοτε οικονομικοί μεγαλοπαράγοντες, κουμπάροι, μπατζανάκηδες και κυβερνώντες που εκλέγουμε.


Αλλά σύμφωνα με μια ρήση του Άγγλου συγγραφέα Gilbert Keith Chesterton, η αριστοκρατία δεν είναι μια μειονότητα σοφών, κάθε αριστοκρατία που έχει υπάρξει, συμπεριφέρεται όπως ένας μικρός όχλος. Τελικά, αυτό που δεν ήθελα να πιστέψω, μάλλον ισχύει, κάθε αριστοκρατία είναι ο καθρέφτης της ευρύτερης κοινωνικής μάζας. Συμπληρώνοντας, μετά από το προχθεσινό περιστατικό με τους συμπατριώτες μας στην Επίδαυρο, θα έλεγα ότι με την σημερινή μας κουλτούρα εμείς οι (νεο)έλληνες έχουμε ακριβώς την «αριστοκρατία» που μας ταιριάζει.

My name is Teodor Siemens

Απαγορεύεται από την ελληνική νομοθεσία να λάβει ένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου περισσότερα από 15.οοο ευρώ ως δωρεά-στήριξη από μια ιδιωτική εταιρία. Ο πολιτικός κόσμος όμως μας δουλεύει κανονικά εμάς τους απλούς πολίτες που προσπαθούμε να είμαστε ειλικρινείς στις φορολογικές μας δηλώσεις και να καταβάλλουμε κανονικά τα χρέη μας προς το κράτος.

Όχι μόνο παίρνουν τα κόμματα μεγάλα ποσά από ιδιωτικές εταιρίες (όπως το 1 εκ. μάρκα της siemens), αλλά επιπρόσθετα, αποκρύπτουν αυτά τα ποσά, που φυσικά δε φαίνονται γραμμένα σε κανένα λογιστικό βιβλίο.Πως να φαίνονται άλλωστε; θα ήταν σα να παραδεχόταν ότι παρανομούν.
Τα πολιτικά κόμματα λοιπόν, τα λεγόμενα και "προπύργια της δημοκρατίας¨ είναι Σ.Δ.Α.
Σχολές Διδασκαλίας Απάτης, και με την επίσημη επικύρωση του Ελληνικού Δημοσίου. Ακολουθούν λοιπόν τη γνωστή (και στους εγχώριους συνδικαλιστές) μέθοδο της ααφαλούς αλληλοσυγκάλυψης. Δε μιλάω, δε μιλάς, δε μιλάει, δε μιλάμε, δε μιλάτε, δεν καταλαβαίνουν. Αυτά μέχρι να βγει στη φόρα το πρώτο σκάνδαλο. Τότε τρέχουν όλοι μαζί για να προλάβει ο ένας να θάψει πρώτος τον άλλο.

Να λοιπόν γιατί πρέπει ο πολίτης να είναι νομοταγής και συνεπής στις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος! Έχει οδηγούς και ακλόνητους φανοστάτες τέτοια λαμπρά υποδείγματα εντιμότητας!

(Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι το γεγονός της ενορχηστρωμένης απόκρυψης τέτοιων "χρηματοδοτήσεων" (παλιά το έλεγαν "μίζα") δεν φαίνεται να εκπλήσσει κανένα.
"Έλα μωρέ τώρα, μας είπανε τίποτα καινούριο;"
Οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν είναι κατασκευασμένοι καθ εικόνα και ομοίωση των πολιτών αλλά αποτελούν εικόνα και ομοίωση των πιο διεστραμμένων σκέψεων του μέσου πολίτη.

Πιο virtual reality κατάσταση δηλαδή.

Αναβάθμιση μονάδων εντατικής θεραπείας

Γίνεται από την Ελληνική Εταιρία Εντατικής Θεραπείας μια προσπάθεια για την αναβάθμιση των Μονάδων εντατικής θεραπείας των νοσοκομείων, που δυστυχώς υπολειτουργούν, όπως και όλα τα υπόλοιπα σε αυτή την Ευρωπαϊκή χώρα* που ζούμε.
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας διεξάγουν ένα voting στήριξης της λειτουργίας των μονάδων εντατικής θεραπείας. Αυτό δεν είναι ένα απλό voting στήριξης σαν πολλά άλλα που κυκλοφορούν εκεί έξω, αλλά έχει ένα ιδιαίτερο βάρος γιατί διεξάγεται από τον ίδιο το φορέα και μας αφορά όλους άμεσα.

Το παραθέτω και εύχομαι να έχει την απαιτούμενη συμμετοχή μήπως ξεκινήσει επιτέλους κανένας σκουριασμένος μηχανισμός και αποκτήσουμε τα βασικά που δικαιούμαστε.
Voila, διαβάστε, υπογράψτε και πείτε το κι αλλού:

http://www.icu.gr/support/polls/vote.php

*(Γιατί πρέπει να παλεύουμε καθημερινά ακόμα και για τα βασικά;).

«Ο Τσίπρας είναι μια trendy επιλογή σε ένα emo κόμμα»

Η παραπάνω εμπνευσμένη ρήση είναι της Λιάνας Κανέλλη, η οποία έχει μια παροιμιώδη ευκολία στη δημιουργική χρήση της τρέχουσας επικαιρότητας όταν της καρφωθεί στο μυαλό να ξεστομίσει μια εύστοχη ατάκα.
Θεωρώντας δεδομένο ότι το ΚΚΕ είναι πολύ περισσότερο emo από το Συνασπισμό, εγώ θα έλεγα ότι.
"Η Κανέλη είναι μια emo βουλευτής σε ένα emo κόμμα."
Έδεσε το γλυκό δηλαδή...
(Άσε που είναι η μοναδική περίπτωση παγκοσμίως που όσο περισσότερο φλερτάρει με το trendy τόσο πιο emo γίνεται.)


Y.Γ.
Πλάκα πλάκα είχα καιρό τώρα σκοπό να γράψω ένα κείμενο για την emo κουλτούρα (και να τα ψάλλω σε μερικούς συνομήλικούς μου τριαντάρηδες που το παίζουν ειρωνικά υπεράνω) αλλά αφού άκουσα ότι ασχολήθηκε ο Τέρενς και ο Παπαδάκης με αυτό το θέμα, εμένα πια δε μου πέφτει λόγος...

Μήπως να αρχίσουν οι απολύσεις;

Την επόμενη φορά που θα πας να ψηφίσεις έχε κατά νου αυτό:


Σκέψου, λοιπόν, ότι πληρώνεις αδρά ένα υπάλληλο για να κάνει τη δουλειά του όσο γίνεται καλύτερα. Υπέθεσε ότι ο υπάλληλός σου έχει πολύ μεγαλύτερες απολαβές από εσένα που είσαι το αφεντικό. Θα πρέπει να είναι πολύ καλός για να τα αξίζει!
Αν ο υπάλληλός σου αρχίσει να σε κοροϊδεύει και να ζει εις βάρος σου, τότε σίγουρα θα είσαι ηλίθιος αν συνεχίσεις να τον πληρώνεις αδρά για να καααάθεται, και θα πρέπει οπωσδήποτε να βρεις έναν άλλο περισσότερο αποτελεσματικό. Αλλιώς είσαι ένας χαζός εργοδότης, άξιος της μοίρας του!

Τόσο απλά είναι τα πράγματα κι όμως, αν κρίνω από τη βουλή σήμερα, δε λέμε να τα καταλάβουμε!

Το ασπρόμαυρο Πασόκ

Τώρα που τέλειωσαν οι εκλογές, μπορώ να κάνω μια μικρή οπτική επισήμανση χωρίς να θεωρηθεί πολιτικό σχόλιο με υπονοούμενα. Στο κάτω κάτω σε όλους αρέσει ο παλιός καλός κινηματογράφος.

Cretan Cretins

Το άφησα σε σχόλιο στο blog "Εντός Εκτός Εναλλάξ" αλλά θα το επαναλάβω κι εδώ γιατί το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό.
Ως Κρητικός πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια σε κάποια χωριά της Κρήτης. Καμία λογική κοινωνιολογική αιτιολόγηση που να βασίζεται στις έννοιες "υπερηφάνεια" και "λεβεντιά" δεν μπορεί να ερμηνεύσει ή απλά να εξηγήσει τα έκτροπα που γίνονται εδώ. Πρόκειται για κοινή περίπτωση εγκληματικότητας με οικονομικά κίνητρα. Κοινή εγκληματικότητα και, μάλιστα, με προφανή πολιτική στήριξη.

Οποιαδήποτε κοινωνιολογική ή ψυχολογική προσέγγιση, οποιοδήποτε φιλοσοφικό υπόβαθρο κι αν αναζητηθεί, απλά μας απομακρύνει από το πραγματικό πρόβλημα.

Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή. Οι τύποι αυτοί δεν είναι επαναστάτες, είναι στυγνοί επιχειρηματίες που επιδίδονται σε παράνομες δραστηριότητες στηριζόμενοι σε κώδικες σιωπής και σε πολιτικές πλάτες.

Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.