...και η αγανάκτηση γίνεται θεσμός...

Πριν από μερικές ημέρες, σε ένα εστιατόριο έτυχε να καθόμαστε δίπλα σε μια παρέα εικοσιπεντάχρονων, που συζητούσαν μεγαλόφωνα για το θέμα που τον τελευταίο καιρό απασχολεί όλους μας, για την οικονομική κρίση και για την ολοκληρωτική έλλειψη προοπτικών επαγγελματικής απασχόλησης που φαίνεται να είναι το βασικότερο πρόβλημα της νεότερης γενιάς. Παρατήρησα ότι οι σερβιτόροι και οι θαμώνες του εστιατορίου αποκάλεσαν αρκετές φορές την παρέα “παιδιά”. Είναι πραγματικά άξιο προσοχής ότι στην Ελλάδα, που επιμένει πεισματικά να ανακυκλώνει γερασμένες και πεπαλαιωμένες αντιλήψεις, οι άνθρωποι που βρίσκονται στις πιο παραγωγικές και αποδοτικές ηλικίες θεωρούνται “παιδιά”.

Κοιτάζοντας την λαλίστατη παρέα του εστιατορίου, σκέφτηκα ότι πολλοί συνομήλικοί τους, των 22-30 ετών βρίσκονται σε θέσεις-κλειδιά (έως και διευθυντικές) μεγάλων εταιριών και οργανισμών του εξωτερικού, αφού αυτές είναι οι πιο δημιουργικές και παραγωγικές ηλικίες. Εμείς, πάντα είχαμε μια τάση να απομονώνουμε αυτές τις ηλικίες θεωρώντας ότι νέα γενιά είναι οι... σαραντάρηδες.

Το 2010 ο 93χρονος Γάλλος διπλωμάτης Stéphane Hessel έγραψε το μικρό βιβλίο “Αγανακτήστε”, είναι αμφίβολο αν φανταζόταν πως αυτές οι ηλικίες, των απογοητευμένων εικοσάρηδων θα το καθιέρωναν ως το απόλυτο μανιφέστο μιας απογοητευμένης γενιάς που γεμίζει τις πλατείες χωρίς να έχει ανάγκη την ομπρέλα κανενός πολιτικού σχηματισμού και καμίας χρωματισμένης ιδεολογίας. Και στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία αυτοί οι νέοι που βρήκαν αποκούμπι στο κείμενο του γηραιού διπλωμάτη είναι οι ίδιοι νέοι που βιώνουν την ανασφάλεια της ανεργίας ή της ημιαπασχόλησης. Σε αυτές τις ηλικίες όταν σου κλέβουν το όνειρο δε σου μένει τίποτα.

Στη χώρα μας η ανεργία στο τέλος της χρονιάς θα βρίσκεται στο 17-18%, ενώ η ανεργία των νέων ηλικίας έως 24 ετών έχει εκτιναχθεί από το Μάρτιο στο 42,5% και ενδέχεται να ανέβει ακόμα περισσότερο με ραγδαίους ρυθμούς. Οι πιο παραγωγικές και δραστήριες ηλικίες είναι παροπλισμένες και βρίσκονται σε μία ιδιότυπη ομηρεία από την οποία δεν προβλέπεται να βγουν σύντομα.

Τα αποτελέσματα μια έρευνας της Ερευνητικής Μονάδας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Πολιτικής (ΕΜΠΑΠ - rdpru.uom.gr) σχετικά με το φαινόμενο "brain drain", τη διαρροή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό περιλαμβάνονται στο βιβλίο "Επενδύοντας στη Φυγή" (εκδ. Κριτική) του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Λόη Λαμπριανίδη. Ουσιαστικά αυτό που παρατηρείται είναι μια νέα τάση μετανάστευσης νέων επιστημόνων που αν αναλυθεί με οικονομοτεχνικα κριτήρια, αποτελεί μια μακροπρόθεσμη ανασταλτική διαδικασία για κάθε είδους ανάπτυξη.

Εντάξει, θα μου πείτε, ιστορικά έχουμε περάσει και άλλες δύσκολες περιόδους και καταφέραμε να επιβιώσουμε. Περιόδους που παρά τις δυσκολίες άνθησε η τέχνη και η διανόηση. Και εδώ ακριβώς έρχεται η σημερινή απουσία των ανθρώπων του πολιτισμού που θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να μεταδώσουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για μια νέα αρχή. Όμως τα λίγα διαγγέλματα των ακαδημαϊκών και των ανθρώπων της τέχνης μοιάζουν να κουβαλάνε κάτι από τη μούχλα του κακού παρελθόντος, ξύλινα και στεγνά, ανίκανα να εμπνεύσουν ένα διαφορετικό συναίσθημα μέσα στο πλαίσιο της κακόγουστης πολιτιστικής ευτέλειας που έχει σφυρηλατηθεί με συνέπεια τα τελευταία χρόνια. Και έτσι, φοβάμαι ότι όταν οι κολώνες της πολιτικής, της επιστήμης, της έρευνας, του πολιτισμού είναι σαθρές τότε το οικοδόμημα μάλλον μοιάζει ετοιμόρροπο.

Μιλάω σχεδόν καθημερινά με φίλους μου που βρίσκονται στο εξωτερικό, και με άλλους που σκέφτονται σοβαρά να φύγουν αναζητώντας μια κάποια προοπτική. Ξέρω ότι κάποιοι από αυτούς, οξυδερκείς και με υψηλή κατάρτιση, αν βρισκόταν εδώ, θα μπορούσαν, κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες να είναι εξαιρετικά χρήσιμοι για τον τόπο. Μέχρι όμως να διαμορφωθούν αυτές οι “κατάλληλες συνθήκες” φοβάμαι ότι κάποια από τα πιο υγιή κύτταρα του τόπου θα χαθούν άδικα αφού ένα νέο, μεγάλο κύμα μετανάστευσης βρίσκεται προ των πυλών. Όπως είπε πολύ εύστοχα ο Thomas Friedman από τους New York Times: “H πορεία της κρίσης στην Ελλάδα εξαρτάται από τα ελληνικά ταλέντα, οι νέοι θα μείνουν ή θα φύγουν. Αν τους δεις να φεύγουν πούλα ελληνικά ομόλογα, αν τους δεις να μένουν τότε αγόρασε!”

Στέλιος Καλογεράκης, Ιούνιος 2011

Πρακτικά Μαθήματα Πολιτικής Αμετροέπειας

Στη θεατρική σκηνή της σύγχρονης πολιτικής (γιατί σε αυτή τη χώρα η πολιτική μπορεί να θεωρηθεί και θέατρο) έχουν διαπρέψει κατά καιρούς πολλοί αξέχαστοι κωμικοί. Το θέμα είναι ότι η αξία του εκάστοτε πολιτικού προσώπου κρίνεται σχεδόν πάντα εκ των υστέρων.

Διαβάζω τις δηλώσεις του Πάγκαλου, που από καιρό έχουν πάψει να λειτουργούν ως κυματοθράυστης μίας άρρυθμης, άτολμης και αποτρόπαια σκληρής πολιτικής και ως έμμεσο εργαλείο εκτόνωσης του κοινού αισθήματος όπως θα ήλπιζε η κυβέρνηση και πιθανώς ο ίδιος. Eκείνα τα επώδυνα ψήγματα αλήθειας που μπορεί να κρύβονται πίσω από τα λόγια του πολιτικού ανδρός μοιάζουν να ασφυκτιούν κάτω από το βάρος δεκάδων άστοχων δηλώσεων που τοποθετούν τον πολίτη απέναντι, σε ένα άδικο αλλά και εντελώς άστοχο λεκτικό εκτελεστικό απόσπασμα. Έχω την αίσθηση ότι αυτές οι δηλώσεις ξεκινούν να ασελγούν συστηματικά στο πολιτικά νεκρό ευτραφές κουφάρι του ίδιου του Πάγκαλου.

Και, ώ! τι flashback, θυμάμαι έναν έτερο, παλιό υπουργό του ΠΑΣΟΚ που δε βρίσκεται πια στη ζωή, που μετά από κάποια ηλικία, και αφού είχε ταυτίσει στο μυαλό του και στο συλλογικό υποσυνείδητο τα μπουζουκοπόπ σκυλάδικα με τα κέντρα πολιτισμού, επιδόθηκε σε ένα καταιγισμό ακατανόητα αλλόκοτων δηλώσεων που δυστυχώς αποτέλεσαν το κύκνειο άσμα που σφράγισε την πολιτική του πορεία και καταρράκωσαν την υστεροφημία του.

Αναρωτιέμαι, θα μείνει άραγε ο Βύρων Πολύδωρας στην ιστορία για το υποτιθέμενο πολιτικό του έργο ή θα μας μείνει αξέχαστος για τις διάσημες αμετροεπείς, kitsch λόγιο-φανείς μπαρούφες που εκτόξευε σε κάθε ευκαιρία; Ή μήπως ο Κεφαλογιάννης της τοπικής ρεθεμνιώτικης πολιτικής παραγωγής δεν άφησε ως κύκνειο άσμα την πολιτική του σφραγίδα στρεφόμενος κατά των δικαστικών αρχών σε μια υπόθεση που τον έκρινε οριστικά ένοχο και στην αίθουσα του δικαστηρίου αλλά και στη συνείδηση πολλών σκεπτόμενων πολιτών.

Τώρα, κάτω από τις ασφυκτικές αναθυμιάσεις του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου της τρόικας, παρατηρώντας την αυτοκαταστροφική και βασανιστικά αργή πολιτική αυτοκτονία του Πάγκαλου, σκέφτομαι ότι ακόμα κι αν οι ιστορικοί βάλουν μπόλικο αλάτι και πιπέρι για να νοστιμίσουν το φαγητό δε θα καταφέρουν με τίποτα να απαλείψουν τη μπόχα της παγκάλειας αμετροέπειας. Αν είσαι πολιτικός θα πρέπει να γνωρίζεις ότι το deal με τη φαυλότητα έχει κάποιο κόστος και ο λογαριασμός θα σε περιμένει στο ταμείο...

Εκτός κι αν οι ψηφοφόροι σου είναι πιο φαύλοι και αμετροεπείς από εσένα. Τότε αλλάζει το πράγμα.

-

H Σιδερωμένη ποιήτρια

Κοίταζα εκστασιασμένος το ένθετο για τα βιβλία Κυριακάτικης εφημερίδας.

Εμπνεόμενος από την πασίγνωστη photoshopιασμένη φωτογραφία της Κικής Δημουλά (που μπορεί κανείς εύκολα να δει αν googlάρει το όνομά της) και συμπάσχοντας με τους συναδέλφους photoeditors που σιδέρωσαν τις σημαντικές ρυτίδες της σημαντικής ποιήτριας συνέθεσα την παρακάτω εμπνευσμένη (και αρκούντως καμμένη) τραshωδεία:

ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΣΙΔΕΡΩΜΕΝΗ

Ποιήτρια σιδερωμένη

στο φώτοσοπ

το lifting μάλλον κόστιζε πολύ

η ματαιοδοξία είναι σκληρή

για κείνους

που εκτοξεύονται

στα ύψη.

Ποιήτρια σιδερωμένη

στο φώτοσοπ

το μπότοξ δεν ειν' οικονομικό

μα τις ρυτίδες, είναι εφικτό

το clone tool

ακαριαία

να κρύψει.

Μια ευχή που είναι να βγει, ας βγει!

Norm69 vs Cityscape

Είναι όμορφα όταν βραδιάζει। Είναι cliché αλλά τι να πω... είναι όμορφα. Όσο πιεσμένα, όσο αγχωτικά κι αν φαίνονται όλα τριγύρω, αυτή η αίσθηση την ώρα που βραδιάζει είναι σα να πατάς το restart. Είναι απλή ομορφιά, ρεαλισμός χωρίς ξόμπλια, δεν είναι προϊόν ποιητικής αδείας, έτσι κι αλλιώς η ποίηση είναι νεκρή. Ίσως όχι εντελώς νεκρή... έχει βουτήξει σε ένα λάκκο με κόπρανα περιμένοντας να ανέβει η στάθμη, περιμένοντας το μοιραίο... το αναπόφευκτο.

Χθες, οδηγούσα στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης. Πίσω από το τζάμι του αυτοκινήτου, μέσα στο αφόρητο κρύο, λίγο πριν το σούρουπο, είδα μια μητέρα, πιασμένη χέρι χέρι με το παιδί της (θά 'ταν περίπου επτά-οκτώ χρονών) να τρέχουν χοροπηδώντας και τραγουδώντας στο πεζοδρόμιο. Σα να ήταν σκηνή από μια άλλη ζωή, όχι εδώ, αλλά κάπου αλλού. Από κείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν. Ξέχασα για λίγο τις εκκρεμότητες, τους λογαριασμούς, τα έξοδα, τα αδιέξοδα, τη φασαρία της παγωμένης πόλης.

Αξίζει να προσπαθήσει κανείς. Και δε δίνω ούτε μισό σέντς αν αυτό το απρόσμενο κύμα αισιοδοξίας θυμίζει λίγο τα ηλίθια chain mail που σαπίζουν στον κάδο απορριμάτων ή τις braindead φιλοσοφίες του Coelho. Αξίζει να προσπαθήσει κανείς κόντρα στον καιρό, κόντρα στα αδιέξοδα, κόντρα στον ίδιο του τον εαυτό. Επαναπροσδιορίσου! Ίσως να μην αισθάνεσαι πια δυνατός ώστε να αλλάξεις τον κόσμο, όμως μπορείς ακόμα να αλλάξεις τον εαυτό σου... και, που ξέρεις...;

-

*Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε την Τετάρτη 10 Μαρτίου και δεν έχει υποστεί καμία ηλεκτρονική επεξεργασία.

-

5 χρόνια (και κάτι μέρες) Mushroom Head

Πριν από λίγο καιρό, σκεφτόμουν να κάνω ένα εντυπωσιακό επετειακό post για τα πέντε χρόνια ύπαρξης του παρόντος blog. Όμως, επειδή το έχω ψιλοεγκαταλείψει τελευταία θα ήταν σα να οργανώνω επίσημο δείπνο στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας ξεχνώντας να στείλω προσκλήσεις.

Το mushroom head ξεκίνησε στις αρχές Φεβρουαρίου του 2006. Ένας αγαπημένος φίλος, blogger εκ πεποιθήσεως, με έπεισε να ξεκινήσω το blogging παρά τις επιφυλάξεις μου. Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι το εγχώριο blogging ήταν ένα πρόσκαιρο trend που θα κατέληγε σαν τους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς των 80s, μέσο ανταλλαγής αφιερώσεων και ανούσιων μηνυμάτων. Αποδείχθηκε πιο ουσιαστικό και ψυχαναλυτικό απ' όσο περίμενα και η παρότρυνση του φίλου μου έπιασε τόπο. Αν και τελικά ούτε κι εγώ ξέφυγα από τη λούμπα της pointless φλυαρίας, αφού αυτή την πενταετία οι ουσιαστικού περιεχομένου δημοσιεύσεις μου ήταν πολύ λιγότερες από εκείνες που ως αυτοαναφορικά snapshots προέβαλλαν προσωπικές ανασφάλειες. Είχε πλάκα πάντως η διαδικασία, έτσι όπως εξελίχθηκε, παράλληλα με την εξέλιξη(;) του μέσου που όντως προχώρησε σταδιακά από τα φρουφρού και τα αρώματα στο μεγάλο στο ξεκατίνιασμα κάθε πικραμένου υπερτροφικού ego, ώσπου να πέσει στα τρυφερά χέρια της πληρωμένης δημοσιογραφίας του κιτρινισμού. Φυσικά υπάρχει και ένα δέκα τοις εκατό υπέροχων εξαιρέσεων που δικαιώνουν το blogging ως μέσο και δείχνουν πόσο μαγευτικό είναι τελικά.

Το blogging για εμένα ξεκίνησε σε μια περίοδο υπεραπασχόλησης. Ένα χειμώνα που έτρεχα και δεν έφτανα. Την ίδια ακριβώς περίοδο οργανώναμε με την COCUN urban art το πρώτο FotoTherapy Festival στο Ρέθυμνο. Μια απίστευτη παρέα με πολύ όρεξη ανέτρεψε τα προγνωστικά. Ξεκινήσαμε με μηδενικό budget γνωρίζοντας ότι ο Φλεβάρης είναι ένας “νεκρός” μήνας για το Ρέθυμνο, την αγαπημένη μας πόλη που τα τελευταία χρόνια, υπερβολικά βολεμένη στον στενόμυαλο επαρχιωτισμό της, κουβαλάει στην πλάτη βαριά παράδοση αλλά ουσιαστικά ήταν και είναι, ιδιαίτερα αδιάφορη και εχθρική σε νέες μορφές τέχνης. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσο πολλοί πρωτοπόροι καλλιτέχνες ξεκίνησαν από το Ρέθυμνο και φεύγοντας έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους, αρνούμενοι να επιστρέψουν έστω και προσωρινά. Το FotoTherapy πέτυχε πανηγυρικά ανατρέποντας όλα τα αρνητικά προγνωστικά. Εκείνη τη φορτωμένη περίοδο το blogging λειτούργησε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης. Διάβαζα blogs πολύ περισσότερο απ' όσο έγραφα στο δικό μου.

Τώρα, πέντε χρόνια μετά, τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά. Οι συνθήκες πιο δύσκολες. Η ανασφάλεια που κουβαλάει ο καθένας από μας είναι πολύ πιο βαριά. Ο χρόνος ενδοσκόπησης είναι πιο ουσιαστικός και δε μετουσιώνεται εύκολα σε κείμενα. Άλλωστε υπάρχει και το facebook, που ανάγει τα αυτοαναφορικά posts σε απόλυτη επιστήμη αφήνοντας άπλετο χώρο για τον ανασφαλή ναρκισσισμό όλων εκείνων που δε θα είχαν ποτέ το χρόνο και την υπομονή να φτιάξουν ένα blog.

Υπάρχει και το twitter. Πιο καίριο, πιο άμεσο, πιο to the point, και πιο fastfood, δημιουργεί αποτελεσματικά από pop σαπουνόφουσκες μέχρι επαναστάσεις στη Βόρεια Αφρική.

Πέντε χρόνια blogging. Πέντε χρόνια Mushroom Head και, όχι, δε σκοπεύω να το κλείσω το μαγαζί ακόμα κι αν υπολειτουργεί. Έγινε αφορμή να γνωρίσω καλύτερα δυο τρεις ενδιαφέροντες ανθρώπους, να εκφράσω ελεύθερα απόψεις που καμία εφημερίδα και κανένα περιοδικό δε θα ενδιαφερόταν να δημοσιεύσει και να φτιάξω κάμποσα ελαφρώς συμπαθητικά σκίτσα και φωτομοντάζ. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό. Το blogging ποτέ δεν ήταν σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου, δεν επένδυσα σε αυτό, αλλά μου αρέσει να υπάρχει εκεί, κάπου σε μια γωνία για να το ξαναβρίσκω που και που.

time...

Θέλω να αφιερώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου, αλλά

φοβάμαι πως οτιδήποτε σχετικό με χρόνο

είναι άσχετο με

τον εαυτό

μου.

(...και, μεταξύ μας, ούτε και το "Τime" των Pink Floyd μου αρέσει! Καθόλου όμως!)

•

2011 Happy new year card!

Είναι λίγο περίεργο (έως αρκετά παράδοξο) να στέλνει κανείς Happy New Year κάρτα όταν είναι γνωστό ότι ο νέος χρόνος κατα κοινή ομολογία δεν προβλέπεται και τόσο happy. Όμως, απολογούμενος μπορώ να πω ότι η ιντερνετική χριστουγεννιάτικη κάρτα είναι κάτι σαν φετίχ για εμένα. Μια περίεργη ιεροτελεστία. Γι' αυτό έστειλα και φέτος με την (ολίγον κούφια και πολύ μεταφυσική) ελπίδα ότι το πλήθος ευχών ίσως ξορκίσει λίγο από το κακό. Εκτός από αυτό, η χριστουγεννιάτικη κάρτα μου είναι για εμένα που τη σχεδιάζω να είδος αυτοψυχανάλυσης, που αν κρίνω από το ενθαρρυντικό feedback που λαμβάνω από φίλους τείνει να γίνει ομαδική.

Επειδή, λοιπόν και οι ευχές είναι χρήσιμες και η ψυχανάλυση εν είδει group therapy, αποφάσισα να στείλω κάρτα Happy New Year, επειδή, τέλος πάντων, μία παραπάνω χριστουγεννιάτικη κάρτα δεν έκανε ποτέ κακό σε κανένα.

Καλό (λέμε τώρα) 2011!

Pop Porn#2

Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου - PopPorn in the crowd.

PopPorn Microgallery!

15 από τα 24 popporn σχέδιά μου στη microgallery:

thepopporn.blogspot.com

Μέσα στο 2011 το Popporn project θα επιστρέψει για νέες εκθεσιακές περιπέτειες.

-

Ο κλέψας του κλέψαντος! (Περί internetικής δεοντολογίας)

Ο κλέψας του κλέψαντος! (Περί internetικής δεοντολογίας)

Δεν ξέρω αν μόνο εγώ ενοχλούμαι από την απίστευτα αυθαίρετη χρήση φωτογραφιών και σχεδίων στο internet. Επίσης δε γνωρίζω αν η λέξη copyright σημαίνει κάτι για τους εκπροσώπους των media ή του blogging. Προφανώς δε σημαίνει κάτι γιατί, αν και στο παρόν blog πάντα βρισκόταν σε εμφανές σημείο το σημειωματάκι του copyright, έχω δει ουκ ολίγες φορές εικόνες μου σε άλλα blogs και σε έντυπα χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Τρανό παράδειγμα η παραπάνω φώτο, που δημιουργήθηκε για ένα άρθρο μου στον τύπο, (και, παράλληλα, την έχω ανεβάσει ήδη δύο φορές στο mushroom head: εδώ, και εδώ). Στις 2-3 τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις την έχω δει αναδημοσιευμένη τουλάχιστο 20 φορές σε έντυπα, σε ενημερωτικά blogs όπως αυτό, σε σοβαρότατα ενημερωτικά portals όπως αυτό, σε απλά blogs όπως αυτό, αυτό, αυτό, σε mediaκά blogs όπως αυτό και σε πολλά άλλα (ακόμα και σε απλά posts του facebook) που βαριέμαι να απαριθμήσω ή να καταγράψω).

Δημοσιεύτηκε παντού (και αυτό το τονίζω) χωρίς ποτέ να ερωτηθώ και χωρίς ποτέ να ζητήσει κάποιος την άδειά μου ούτε μία φορά!!! Φαντάζομαι ότι εκτός από τις περιπτώσεις που έπεσαν στην αντίληψή μου σίγουρα υπάρχουν και πολλές (προφανώς οι περισσότερες) που μου διαφεύγουν.

Θα μου πεις, internet είναι αυτό! Ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών! Αν κάποιος με ρωτούσε πριν χρησιμοποιήσει δουλειά μου στο internet θα του παραχωρούσα ευχαρίστως αρκεί το μέσο να μην είχε κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Όμως ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είχε το φιλότιμο να κάνει μια απλή ερώτηση πριν αναδημοσιεύσει έτσι αβίαστα υλικό που δεν του ανήκει.

Το εκφράζω ως παράπονο, αλλά εννοείται ότι αν υποπέσει στην αντίληψή μου κάποια κραυγαλέα περίπτωση αναδημοσίευσης χωρίς αναγραφή της πηγής, δε θα το σκεφτώ δεύτερη φορά πριν προχωρήσω στις αυτονόητες διαδικασίες!

Ας χρησιμοποιούμε λοιπόν όλοι το δεξί κλικ με τη φειδώ που του αρμόζει...

-

Προεκλογικό trash!

Δεν τον γνωρίζω τον εν λόγω υποψήφιο αλλά το πρωί, έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας δίπλα σε menu από delivery κρεπατζίδικου είδα αυτά τα σκόρπια διαφημιστικά έντυπα. Αυτοί που τα άφησαν με ευθύνη του συγκεριμένου υποψηφίου, προφανώς δε νοιάζονται αν τα χιλιάδες φυλλάδια που αφήνουν έξω από τα σπίτια σκορπίσουν στο πρώτο αεράκι και επιβαρύνουν το ήδη φορτωμένο με σκουπίδια αστικό περιβάλλον. Να ρυπαίνεις τους δρόμους με διαφημιστικά χαρτάκια (βάζοντας και τη φάτσα σου πάνω) εκτός του ότι είναι εντελώς απαράδεκτο, δεν το βρίσκω καθόλου έξυπνο, ούτε ως συμπεριφορά υποψήφιου πολιτευόμενου ούτε ως "διαφημιστική" τακτική.

-

Ύμνος εις την ελευθερίαν του καπνιστού (Σολωμού)

Σε γνωρίζω από την καύτρα

του τσιγάρου την καυτή.

Σε γνωρίζω από τη στάχτη

που με βια σκορπάει στη γη.

Απ' τα bar στα καφενεία

των Ελλήνων τα ιερά,

στα τασάκια σβήνουν γόπες

καπνισμένη λευτεριά. (δις)

_

Οι Ντορίτος

Προχτές το βράδυ, κατά τη διάρκεια ενός σύντομου διαλείμματος για καφέ στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου, πέρασε από δίπλα μας η Ντόρα συνοδευόμενη από ένα μικρό στρατό κοστουμαρισμένους ντορίτος.

Σκέφτηκα ότι, τελικά, η πιο διαχρονική, σταθερή και αποδοτική δουλειά στην Ελλάδα είναι εκείνη του επαγγελματία παρατρεχάμενου.

•

Εκλογές ή γκάλοπ;

Εκλογές ή γκάλοπ;

Μία παράλογη πτυχή των Δημοτικών Εκλογών

του Στέλιου Καλογεράκη

Συχνά έχει κανείς την αίσθηση ότι η πολιτική ζωή στην Ελλάδα διανύει μια αιώνια εφηβεία, αφού στα πολιτικά πράγματα η πολυπόθητη ενηλικίωση δε λέει να έρθει. Σα να διανύουμε συνεχώς πορείες σε ένα φαύλο κύκλο επιστρέφοντας πάντα στο ίδιο σημείο χωρίς να διδασκόμαστε τίποτα από τα λάθη του παρελθόντος.

Οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα έπρεπε να έχουν την ίδια βαρύτητα με τις Εθνικές Εκλογές. Οι πιο αναπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου εφαρμόζουν αποτελεσματικά μοντέλα διακυβέρνησης βασιζόμενα στις ενισχυμένες αρμοδιότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Έτσι, ελαχιστοποιείται η επαφή του πολίτη με τους απρόσωπους μηχανισμούς της κεντρικής διοίκησης, ταυτόχρονα, ξεμπλοκάρονται οι λειτουργίες της κρατικής μηχανής και αποφεύγεται το, σύνηθες σε εμάς φαινόμενο του υδροκέφαλου κράτους που συγκεντρώνει όλες τις αρμοδιότητες στα δαιδαλώδη Υπουργεία ενός υπερφορτωμένου αστικού κέντρου.

Γράφω αυτό το κείμενο με αφορμή κάποιο Email που έλαβα πρόσφατα από βουλευτή με σημαντική πορεία, επιτυχημένη θητεία σε υπουργικούς θώκους και πολλούς κοινωνικούς αγώνες στο πλούσιο βιογραφικό του. Στο μήνυμά του, καλεί τους φίλους και συναγωνιστές του να “συστρατευθούν” στις Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές για να δώσουν με την ψήφο τους ένα κοινωνικό και πολιτικό μήνυμα. Πραγματικά, δεν έχει καμία σημασία σε ποια από τις δύο μεγάλες παρατάξεις ανήκει ο εν λόγω μεγαλοπολιτικός. Το σκεπτικό της συμβολικής ψήφου επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας του κυβερνητικού έργου το μεταφέρουν και το υποστηρίζουν σθεναρά με τον τρόπο τους όλα τα πολιτικά κόμματα. Η πρότασή τους είναι σαφέστατη, να χρησιμοποιήσουμε την ψήφο μας για να μεταφέρουμε ένα πολιτικό (εγώ θα το έλεγα κομματικό) μήνυμα. Αξίζει άραγε τον κόπο να χρησιμοποιήσουμε “συμβολικά” ένα σημαντικό θεσμό που θα κρίνει την τύχη του τόπου μας για τα επόμενα 4 χρόνια για να μεταδώσουμε ένα υποτιθέμενο “μήνυμα”. Λες και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εκφράσεις την επιδοκιμασία ή αντίθετα, τη δυσαρέσκειά σου, παρά μόνο αξιοποιώντας τη σημαντική ψήφο σου, όχι για να επιλέξεις τους κατάλληλους ανθρώπους (ανεξαρτήτως κόμματος και πολιτικών πεποιθήσεων) που θα δουλέψουν για την ανάπτυξη του δήμου και της περιφέρειάς σου αλλά για να εξυπηρετήσεις κομματικές σκοπιμότητες με αμφίβολα αποτελέσματα.

Το πιο σοφό πράγμα που θα μπορούσαν να κάνουν τα κόμματα σε αυτή την κρίσιμη, ιστορική καμπή είναι να απομακρυνθούν από τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αφήνοντας στην άκρη τα επίσημα “χρίσματα” μήπως επιτέλους, κάποια στιγμή, οι πιο άξιοι, καταρτισμένοι και εργατικοί σχηματίσουν τους αναγκαίους πυρήνες που, θα βοηθήσουν στη λύση των μικρών και μεγάλων προβλημάτων. Στις βουλευτικές εκλογές χορταίνουμε να παρακολουθούμε σοβαροφανείς επαγγελματίες πολιτικούς, επίδοξα φιντάνια από κομματικές νεολαίες και κομματικά στρατευμένους “σωτήρες”. Είναι ανάγκη να τους ανεχόμαστε και στο πεδίο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;

Τελικά άφησε κάποιο δίδαγμα η οικονομική κρίση που παράλληλα αποτέλεσε και οξεία κρίση θεσμών και πολιτικών αξιών; Μήπως ως αμετανόητοι και άξιοι της μοίρας μας κομματικοί οπαδοί είμαστε πάλι έτοιμοι να ανεμίσουμε χρωματιστά σημαιάκια; Μήπως, τελικά τα ίδια τα κόμματα δε σέβονται και δεν τιμούν τους θεσμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης αντιμετωπίζοντάς τους σαν γκάλοπ δημοφιλίας και ως χαλαρή προθέρμανση για τις “κανονικές” εκλογές; Μήπως, με το ίδιο παράλογο σκεπτικό, οι εκλεγμένοι δήμαρχοι αντιμετωπίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση ως “δικοί μας” ή ως “αντίπαλοι” χωρίζοντας τους δήμους σε ευνοούμενους και μη και τελικά δημιουργώντας, αντιδημοκρατικά, πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας;

Είναι προτιμότερο να αφήσουμε στην άκρη τα κομματικά κελεύσματα και να επιλέξουμε πρόσωπα και όχι χρώματα. Να τιμήσουμε με την ψήφο μας τους πιο άξιους, χωρίς να επηρεαστούμε από παραταξιακές και μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Είναι σίγουρο ότι οι εφημερίδες την επόμενη μέρα θα δημοσιοποιήσουν τα συνήθη στατιστικά στοιχεία με τους χρωματιστούς χάρτες. Κάθε δήμος θα έχει το χρώμα του. Τα ανάλογα πολιτικά λογύδρια και κομματικά πανηγυράκια θα συνοδεύσουν το αποτέλεσμα. Η επόμενη μέρα όμως για τους πολίτες σίγουρα δε θα είναι τόσο χαρούμενη και χρωματιστή. Θα είναι μια σκληρή νέα αρχή και σε αυτό το έργο θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν μόνο εργατικοί και άξιοι, δίκαια εκλεγμένοι πρωταγωνιστές.

whatever

...έτσι η πόλη αλλάζει όψεις. Αναμειγνύει το χθες με το σήμερα και αφήνει κάθε ασήμαντο άλλοθι να γίνει σημαντική αφορμή. Ανάμεσα στα συνθήματα των τοίχων ίσως μπορείς να ανακαλύψεις μικρές κρυμμένες αλήθειες, αρκεί να ψηλαφίσεις στις σκοτεινές πτυχές των λέξεων εκείνα τα σημεία που συνδέονται με τις μύχιες σκέψεις σου.

(Υ.Γ. Δεν είμαι καθόλου σε ποιητικό mood αλλά αφού μου βγήκε είπα να μην το καταπιέσω...)

O Τσόκλης, ο βιασμός και άλλες ηλίθιες ιστορίες.

Τελικά η πληροφορία ότι ο γνωστός Έλλην εικαστικός καλλιτέχνης Κώστας Τσόκλης ενέπνευσε το μεγαλοφυή σκηνοθέτη για να γυρίσει το trash έπος των 80's "Χόμπυ μου ο βιασμός" ερευνάται ως αναληθής.

Anyway, δε δυνάμεθα να αμφισβητήσουμε τη σοβαρότητα των δηλώσεων του καλλιτέχνου (ξαναλίνκ) ακριβώς όπως δε δυνάμεθα να αμφισβητήσουμε και τη σοβαρότητα της εν λόγω βιντεοταινίας.

...φίλε νεοέλληνα...

...με τις υγείες μας!

Φορολογία Εκκλησιών

Διάβαζα πριν από μερικές ημέρες τις οργισμένες δηλώσεις γενειο-μυστακοφόρου μερακλή ιεράρχη (του οποίου το όνομα και η μητρόπολη μου διαφεύγει) για το τελευταίο απόφθεγμα του Elton John ότι "ο Χριστός ήταν ένας συμπονετικός ομοφυλόφιλος". Οι δηλώσεις του ιεράρχη ήταν στο πρότυπο του μαινόμενου λαϊκίστικου ρασοlifestyle που πολλοί ιεράρχες ακολουθούν με συνέπεια τα τελευταία χρόνια.

Νομίζω ότι η επίσημη εκκλησία της Χώρας θα έπαιρνε πολλά credits και εύσημα από τη σύγχρονη κοινωνία αν σταματούσε να ασχολείται με τέτοιες ηλιθιότητες και, επιδεικνύοντας γενναιότητα και συνέπεια απαιτούσε η ΙΔΙΑ να φορολογηθεί η τεράστια περιουσία της για να αλαφρώσει το αβάσταχτο βάρος που πέφτει στους ώμους του μέσου, χαμηλόμισθου Έλληνα. Αντί αυτού, οι εκπρόσωποί της μπουρδολογούν στις τηλεοράσεις για θέματα όπως το παραπάνω και ανταλλάσσουν "υπηρεσιακά" σημειωματάκια με έξυπνους hints and tips τρόπους να αποφύγουν τη φορολογία. Ουαί υμίν!

Δυστυχώς, η εκκλησία έχει αποδείξει ότι δεν οδηγεί τις εξελίξεις αλλά έπεται των εξελίξεων, βολεμένη, πλαδαρή και καλοζωισμένη. Εύχομαι να λάβουν κάποιου είδους φώτιση (φυσική, παραφυσική, μεταφυσική who knows) μήπως και κερδίσουν τη συμπάθεια του εν δυνάμει ποιμνίου τους.

Μέχρι όμως να επέλθει η φώτιση, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να υπογράψει στο παρακάτω petition για τη φορολόγηση του κλήρου. Ο κλήρος πέφτει στο petition...

http://www.PetitionOnline.com/taxchu/

___

Gonna get myself connected

...Στην αρχή υπήρχε ένας ΖΧ Spectrum της περιβόητης εταιρίας Sinclair. Xαϊδευτικά τον λέγαμε (όχι μόνο εμείς) "το κουτί με τις γομολάστιχες" γιατί ήταν ένα μικρό μαύρο πλαστικό κουτί με μαύρα λαστιχένια πληκτράκια. Ήταν early 80's και υπήρχε ένα μοναδικό στη γειτονιά. Το είχε ένας φίλος που έμενε δύο τετράγωνα πιο κάτω. Το "κουτί" έπρεπε να συνδεθεί στην τηλεόραση και στο κασετόφωνο. Έβαζες την κασέτα με το παιχνίδι και μετά από ένα τέταρτο ανυπόφορων βζζζζζ γκρρρρρριιιοινγκ το παιχνίδι "φόρτωνε" στη μνήμη και (επιτέλους) έπαιζες. Το "κουτί με τις γομολάστιχες", κατά κόσμον ZX Spectrum ήταν μοναδικό στο είδος του! Δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρόμοιο στην αγορά...

Νομίζω ότι ήμουν στην τετάρτη δημοτικού όταν μου αγόρασαν το δικό μου Home Computer, ένα Atari XE. Επίσης με κασετόφωνο βζζζζζ γκρρρρρριιιοινγκ. Τότε, έλεγα στους φίλους μου ότι κάποια μέρα θα συνδεθούν όλοι οι υπολογιστές με δίκτυο και θα μπορούμε να ανταλλάσσουμε παιχνίδια. Πολλοί δεν το πίστευαν.

Aρκετά χρόνια μετά, και με κάποιους ενδιάμεσους σταθμούς, έκανα την πρώτη dial up σύνδεση τον καιρό που σπούδαζα. Email, αργότερα napster, ατέλειωτο ψάξιμο στο metacrawler για τα αναρχικά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ου αιώνα, yahoo chat και κάποιες φορές (ευτυχώς όχι πολλές) σερφάρισμα αμέσως μετά το clubbing, από το χάραμα μέχρι τις πρωινές ώρες. Duracel!

Από τότε πέρασαν πολλά πληκτρολόγια από τα χέρια μου. Η γέννηση των οικιακών ηλ. υπολογιστών συνέπεσε με τη γέννηση της δικιάς μου γενιάς. Με τους υπολογιστές μεγαλώσαμε μαζί, διανύσαμε μαζί τα προβλήματα της εφηβείας. Τώρα πλέον, όχι πάρα πολλά χρόνια μετά, είναι σχεδόν ρουτίνα να τσεκάρω 4 mail, Facebook, Τwitter, Βlogs, Deviantart, Myspace, Fora, να αγχώνομαι σκεπτόμενος ότι πρέπει να ξαναστήσω την ιστοσελίδα μου, και να ακροβατώ σε λοιπές χαοτικές συνδέσεις all around. Και είναι ήδη πάρα πάρα πάρα πολλά για κάποιον που εργάζεται υπερβαίνοντας κατά (πάρα) πολύ το οκτάωρο καθημερινά, κολλημένος σε μία οθόνη.

Overdose!

Και δεν είμαι ο μόνος με απόλυτα βυσματωμένη καθημερινότητα. Αυτό το κομπιουτερικό δίκτυο που με τόσο πάθος φαντασιωνόμουν ως πιτσιρικάς είναι εδώ! Γουστάρω τρελά που είναι εδώ! Αλλά ρε γαμώτο μερικές φορές είναι απαραίτητο το unplug...

My sweet darlings, είθε το new year σας να είναι happy!

Πίσω από τις λέξεις, ο θεός ξέρει ποιος κρύβεται...

Παλιά μου έλεγαν ότι το ποδήλατο, ο χορός και το γράψιμο δεν ξεχνιούνται. Για το χορό δεν έχω άποψη γιατί δεν ήμουν ποτέ fan των traditional κυκλωτικών (προτιμούσα τους πιο freestyle). Όμως, ρε γαμώτο, τελικά το γράψιμο δεν είναι ακριβώς σαν το ποδήλατο. Αν το αφήσεις σε αφήνει και αν σε αφήσει είναι τρομερά επίπονη η προσπάθεια να το ξανακατακτήσεις.

Ένας γνωστός μου, αρθρογράφος, μου έλεγε πριν από μερικά χρόνια ότι γράφει και ξαναγράφει τα κείμενά του, ζυγίζει και ξαναζυγίζει την κάθε λέξη χωριστά, συνταιριάζει τις λέξεις μεταξύ τους, με διάφορους τρόπους για να σιγουρευτεί ότι έδεσαν, και αυτό είναι μια χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία. Όταν μου το έλεγε σκεφτόμουν πόσο βαρετή χαζομάρα είναι να παίζεις με το κείμενό σου όπως παίζαμε μικροί με το πιλάφι μας. Εγώ απλά καθόμουν και έγραφα, χαλαρά και αβίαστα. Πληκτρολογούσα ακολουθώντας τη ροή της σκέψης, σα να ήταν μία απόλυτα φυσική διαδικασία, χωρίς κανένα ίχνος ψυχαναγκασμού or something like that. Πραγματικά, το συναίσθημα της πάλης με τις λέξεις στον πεζό λόγο δεν με είχε ταλαιπωρήσει ποτέ ως τότε. Καθόμουν και έγραφα ακριβώς όπως καθόμουν και έτρωγα.

Τώρα όμως αισθάνομαι ότι άφησα το γράψιμο και μάλλον άρχισε να με αφήνει και εκείνο. Έχω βάλει κάτω κάμποσες ντουζίνες λέξεις και τους συμπεριφέρομαι σαδιστικά με αλλεπάλληλα delete και backspace και τις μετατοπίζω πότε δεξιά πότε αριστερά για να τις δω και έτσι και αλλιώς και, αν ήταν στο χέρι μου θα τις αναποδογύριζα μήπως έβρισκα από κάτω εκείνο ακριβώς το γαμημένο το νόημα που ψάχνω... και τραβάω τις προτάσεις και τις περιόδους και συνεχίζω να γράφω και να γράφω και να σβήνω και να ξαναγράφω χωρίς να έχω βάλει ακόμα μια αναθεματισμένη τελεία. Τελεία.

Σκέφτομαι ότι έχει περάσει περισσότερο από ένας ολόκληρος χρόνος από την τυχαία συνάντησή μου τον προηγούμενο Μάη με famous αρχισυντάκτη εκπληκτικού εντύπου με το οποίο είχαμε μια πολύ χαλαρή αλλά super εποικοδομητική συνεργασία στο παρελθόν. Με παρότρυνε να γράψω κάτι (πάντα επί χρήμασι και ουχί τσαμπέ), του είπα ΟΚ μετά χαράς και το εννοούσα. Δεν έχω γράψει ακόμα τίποτα.

Πού θα πάει θα θυμηθώ να γράφω. Τώρα σχεδόν 3:00 τη νύχτα, μετά από μια δύσκολη μέρα, μερικές ρακές και κάμποσα κρασιά κάτι γίνεται...

Να αρχίσω τα ναρκωτικά ή δε λέει;

Υ.Γ. Η παραπάνω φωτογραφία είναι τραβηγμένη τώρα. Εϊναι ο πάγκος που βρίσκεται ακριβώς δίπλα μου! Χικ!

Πάμε Ζωγράφου!

Είχα στα σκαριά ένα κείμενο για την περίπτωση Ζωγράφου, όπου ο Δήμαρχος έχει θέσει ως σκοπό της ζωής του να μετατρέψει τις λιγοστές πλατείες της περιοχής σε ένα απέραντο parking.

Σε μία περίοδο που προσπαθούμε με κάθε δυνατό τρόπο να κρατήσουμε ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής, κάποιοι αμετανόητοι, με δανεικό όχημα την όποια εξουσία φέρουν, επιμένουν στην συστηματική τσιμεντοποίηση και λαμαρινοποίηση της καθημερινότητάς μας.

Ως πρώην κάτοικος του Ζωγράφου, επιφυλάσσομαι να γράψω μια πιο προσωπική άποψη συντόμως, προς το παρόν αναδημοσιεύω το κείμενο των Δημοτών Ζωγράφου με το οποίο συμφωνώ απόλυτα. Αύριο Πέμπτη, όσο περισσότεροι βρίσκονται στον αποκλεισμό του Δημαρχείου τόσο καλύτερα (για όλους).

Ακολουθεί το κείμενο όπως το copypasteαρα από το facebook:

Την Τρίτη 6 Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία ο αποκλεισμός του δημαρχείου από 7 επιτροπές κατοίκων και 9 συλλόγους της περιοχής μας. Η διαδικασία δημοπράτησης 5 πλατειών του δήμου μας (Μερκάτη, Πλαστήρα, Ελευθερίας, Άνοιξης και Νεκροταφείου) για τη μετατροπή τους σε υπόγεια πάρκινγκ αναβλήθηκε, αναγκάζοντας τη δημοτική αρχή να επαναπροκηρύξει το διαγωνισμό για τις 15 Οκτωβρίου. Η επίθεση της δημοτικής αρχής και του ΥΠΕΧΩΔΕ στην ποιότητα ζωής μας είναι συνολική. Από τους Νέους αυτοκινητόδρομους στον Υμηττό, τη Βίλα Ζωγράφου και τα 17 στρέμματα στο νέο τέρμα μέχρι τη μη θεσμοθέτηση του μητροπολιτκού πάρκου στο Γουδί, το αίτημα είναι κοινό:

ΖΩΗ! ΟΧΙ ΤΣΙΜΕΝΤΟ!

Από τις 7 το πρωί περισσότεροι από 300 κάτοικοι είχαν αποκλείσει ως τις 11 και τις δύο εισόδους του Δημαρχείου δυναμικά και ειρηνικά, κόβοντας την όρεξη σε δήμαρχο και εργολάβους. Παρά την έκκληση του δημάρχου στους "υγιείς πολίτες" να "περιφρουρήσουν" τη διαδικασία της δημοπράτησης. Οι μόνοι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αυτό ήταν γνωστοί τοπικοί παράγοντες, όπως ο γραμματέας της τοπικής Ν.Δ. και δημοτικός σύμβουλος της ΔΑΔΑ κ. Θώδας, οι οποίοι θύμισαν άλλες εποχές προσπαθώντας με τραμπουκισμούς και βρισιές να σπάσουν τον αποκλεισμό. Όταν έγινε αντιληπτό ότι αυτό δε θα γινόταν, ο κ. Καζάκος έφτασε στο σημείο να χαστουκίσει φοιτητή.

Αποδείξαμε πως, όταν ο αγώνας περνά στα χέρια των κατοίκων, φέρνει αποτελέσματα.

Η προσωρινή έστω νίκη μάς δίνει ελπίδες και θάρρος να συνεχίσουμε ώστε να αποτρέψουμε την παραπέρα τσιμεντοποίηση της πόλης μας. Βάζει τις βάσεις για ένα τοπικό κίνημα που θα κάνει τους δημοτικούς άρχοντες να παίρνουν πλέον σοβαρά υπόψη την άποψη της τοπικής κοινωνίας στους σχεδιασμούς τους και να επιφέρει ακόμη πιο σημαντικές νίκες. Μα πάνω απ' όλα δείχνει πως τίποτα δεν είναι αδύνατο, αρκεί να το θέλουμε και να παλέψουμε γι' αυτό.

Αποκλείουμε ξανά το δημαρχείο στις 15 Οκτώβρη από τις 7 μέχρι τις 10 το πρωί!

Υπερασπιζόμαστε τους ελεύθερους χώρους πρασίνου της γειτονιάς.

Στηρίζουν οι επιτροπές κατοίκων για τις πλατείες Μερκάτη, Ελευθερίας, Πλαστήρα, τα 17 στρέμματα, τη Βίλα Ζωγράφου, την οδό Διοχάρους

οι Σύλλογοι: Εργαζομένων Δήμου Ζωγράφου, Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ζωγράφου, Αιτωλοακαρνάνων Ζωγράφου, Φίλων Ηλυσιακού, Ανέγερσης Ι.Ν. Αγίου Ραφαήλ η Κοινωνική Παρέμβαση Δημοκρατικών Πολιτών Ζωγράφου και ο "Ιλισός"

και οι Φοιτητικοί Σύλλογοι: οικοτρόφων φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιατρικής, Πολιτικών, Μηχανολόγων, Ηλεκτρολόγων, Ναυπηγών, Μεταλλειολόγων και Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ.

Μετεκλογικόν

Κλικ πάνω στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση...

Εκλ-oh-yes baby!!!

*Η εικόνα είναι από τη σειρά Adnymphs (2007).

Προεκλογικός Διαλογισμός

Ακολούθησε προσεκτικά τις παρακάτω οδηγίες για να δοκιμάσεις τις ικανότητές σου στον προεκλογικό διαλογισμό.

1) Κατ’ αρχήν χαλάρωσε. Μόνο έτσι θα διαφωτιστείς και θα αντικρίσεις την Αλήθεια.

2) Πλησίασε την οθόνη του υπολογιστή σου. Κοίταξε επίμονα την κόκκινη κουκκίδα στο κέντρο της παρακάτω εικόνας και μέτρα αργά και σταθερά μέχρι το 20 (Προσοχή, δεν πρέπει μην μετακινήσεις το βλέμμα σου από την κουκίδα αν δεν τελειώσεις το μέτρημα).

3) Αφού τελειώσεις το μέτρημα απομάκρυνε απότομα το βλέμμα σου από την κουκίδα, κοίταξε σε μια ανοιχτόχρωμη επιφάνεια (Ένα ανοιχτόχρωμο τοίχο, μια σελίδα Α4 κ.α.) και ανοιγόκλεισε γρήγορα τα βλέφαρά σου κάμποσες φορές.

4) Αν δεν τρομάξεις, ψάξτο... μάλλον υπάρχει πρόβλημα...

[Δ.Ε.Δ.Δ. (Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας Δημιουργικού Διαλογισμού): cocun.blogspot.com]

Υ.Γ. Θα το έβγαζα και σε άλλες versions με περισσότερες τρομακτικές φιγούρες αλλά ευτυχώς είχα και καλύτερα πράγματα να κάνω...

Μπαίνοντας στο μυαλό του ψηφοφόρου

Το παρακάτω κείμενό μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κρητική Επιθεώρηση" σήμερα, 30/9, το αναδημοσιεύω και εδώ...

Από τα προεκλογικά μπαλκόνια στα ντιμπέητ.

Θυμάμαι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 όταν, όντας πιτσιρίκι και από απλή περιέργεια ακολούθησα ένα παιδικό φίλο σε μια μεγάλη κομματική συγκέντρωση πρωτοκλασάτου πολιτικού της εποχής. Το κλίμα ήταν ισχυρά φορτισμένο, και το κοινό απίστευτα ενθουσιώδες. Νομίζω ότι δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία τι ακριβώς έλεγε ο πολιτικός, αλλά αυτά που έλεγε φαινόταν ότι αφορούν όλους τους εκστασιασμένους παρευρισκόμενους, αφού δεν έχαναν την ευκαιρία να υπογραμμίζουν, δυναμικά και συνεχώς, τα λεγόμενά του με συνθήματα. Ανάλογο κλίμα, καταλυτικά νοτισμένο από την ψυχολογία της μάζας βίωσα ξανά, αρκετά χρόνια αργότερα, μόνο σε μεγάλες ροκ συναυλίες.

Ξέρω ότι πολλοί αναγνώστες άνω των σαράντα έχουν βιώσει ανάλογο προεκλογικό κλίμα, κάτι που σίγουρα δεν έχουν ζήσει οι νεότερες γενιές των εικοσάρηδων αφού πλέον διανύουμε άλλες εποχές και άλλα (προεκλογικά) ήθη. Και στις μέρες μας γίνονται προεκλογικές συγκεντρώσεις αλλά σίγουρα δεν τους αφορούν όλους όπως παλιότερα, αντίθετα, αφορούν λιγότερους οπαδούς που είναι περισσότερο ενταγμένοι στο εκάστοτε στενό κομματικό πλαίσιο, και φαίνεται σήμερα λείπει εκείνο το συστατικό που έκανε τόσο μαζικές και δυναμικές τις προεκλογικές συγκεντρώσεις στο παρελθόν.

Σίγουρα αυτό που δημιουργούσε αυτό το φορτισμένο κλίμα στο, όχι και τόσο μακρινό, παρελθόν ήταν οι χαρισματικοί ηγέτες ως φορείς ιδεολογιών αλλά πολύ περισσότερο το όραμα που πρέσβευαν οι ιδεολογίες. Αυτό το ουτοπικό όραμα σφυρηλατούσε τη, σχεδόν μεταφυσική, σχέση του πολίτη με τον ηγέτη. Αυτό το όραμα μπορούσε να κινητοποιήσει τις μάζες, να βγάλει τον κόσμο από τα σπίτια να του παρέχει μια, απόλυτη σαν πραγματική θρησκεία, ιδεολογική πληρότητα, τροφοδοτώντας τον, ενίοτε, με πλασματικές υποσχέσεις και ψεύτικες ελπίδες.

Αν από την δυναμική εικόνα της δεκαετίας του '80 μεταφερθούμε στο περιβάλλον των πρόσφατων πολιτικών ντιμπέητ, θα διαπιστώσουμε ότι πάρα πολλά έχουν αλλάξει. Μπορεί να έχουν περάσει ήδη σχεδόν 50 ολόκληρα χρόνια από το πρώτο, περίφημο ντιμπέητ μεταξύ των Νίξον και Κέννεντυ στις Η.Π.Α., αλλά εδώ, οι τηλεαναμετρήσεις των πολιτικών αρχηγών μάλλον δεν έχουν βρει ακόμα το δρόμο τους, αφού μοιάζουν να πελαγοδρομούν σε βαρετούς, παράλληλους μονολόγους και σε αφόρητα κλισέ που δε φαίνεται να οδηγούν σε συμπεράσματα. Και αυτές οι βαρετές και προβλέψιμες στερεότυπες φράσεις όχι μόνο δε μπορούν να εμπνεύσουν, αλλά αδυνατούν ακόμα και να πείσουν. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι προτίμησαν να κάνουν άλλα πράγματα αντί να παρακολουθήσουν τηλεόραση τα δύο βράδια των ντιμπέητ. Και το παράδοξο είναι ότι αυτούς που επέλεξαν να μην το παρακολουθήσουν δε μπορεί κανένας να τους καταλογίσει αδιαφορία ή ανευθυνότητα, επειδή στη συνείδηση του καθενός από εμάς “νομιμοποιείται” πλέον ηθικά η απαξίωση των πολιτικών θεσμών. Ίσως επειδή, η αμαρτωλή πολιτική πραγματικότητα των τελευταίων ετών μας έχει προκαλέσει ένα είδος “ανοσίας”.

Οι ηθικά μεμπτές συμπεριφορές των πολιτικών, η αλαζονεία της εξουσίας, ο εύκολος πλουτισμός των πολιτικών καριέρας, η ελληνική πατέντα των “ενδιάμεσων” και των μιζών, οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, και η ιδιόμορφη νομική “ασυλία” των πολιτικών προσώπων δημιούργησαν στο κοινό αίσθημα κάτι περισσότερο από επιφυλακτικότητα.
Και το μέγιστο σημείο πολιτικοκοινωνικού εκφυλισμού ήταν όταν κυριαρχούσα αξία για καθένα από τους φαινομενικά οργισμένους πολίτες ήταν η χρησιμοποίηση κάθε δυνατού μέσου ανόδου ώστε να καταφέρει κάποιος να κάνει αυτά που κατηγορούσε, αποκομίζοντας το μέγιστο δυνατό όφελος με τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Και σε αυτό το φαύλο κύκλο που δεν υπήρχε νικητής, ηττημένοι ήταν οι καταρρακωμένοι θεσμοί και η σκουριασμένη, υπερφορτωμένη και δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση. Όταν όλα λειτουργούν παράτυπα, ο ουσιαστικός χαμένος είναι ο ίδιος ο πολίτης. Σε αυτό ακριβώς το κομβικό σημείο δημιουργήθηκε και γιγαντώθηκε η απαξίωση και η αδιαφορία. Όταν η πολιτική ταυτίζεται με τη διαπλοκή και τη διαφθορά, τότε τα οράματα και οι ουτοπίες μπαίνουν αναπόφευκτα στην κατάψυξη.

Τη δεκαετία του '90 ήταν πολύ της μόδας η φράση “είμαι πολιτικοποιημένος, όχι κομματικοποιημένος” τώρα πλέον στο 2009, οι περισσότεροι αποποιούνται ακόμα και την “πολιτικοποίηση”. Με την πολιτικοποίηση δεν πληρώνεις τους λογαριασμούς σου, δεν θα λύσεις τα πρακτικά σου καθημερινά προβλήματα. Αν παλιά λέγαμε “ζητείται ελπίς” σήμερα λέμε “ζητείται λύσις”. Τα δύσκολα προβλήματα χρειάζονται απόλυτες λύσεις, και αφού η αναζήτηση του “οράματος” ευτυχώς ή δυστυχώς απέτυχε, αυτό που μας χρειάζεται είναι η απλή λογική. Το όραμα είναι σαν την ποίηση, δίνει τροφή στο συναίσθημα, για να βρεις όμως λύση χρειάζεσαι μαθηματικά 1+1=2.

Όσο για το πάθος των “ροκ” προεκλογικών συγκεντρώσεων του παρελθόντος... μάλλον θα πρέπει να αφήσουμε το ροκ στους ρόκερς, την πολιτική στους πραγματικούς πολιτικούς και την οικονομία στους οικονομολόγους. Τη ρουσφετολογική τακτική, την παραπολιτική, τα βολέματα “ημετέρων”, τις τακτικές “κατόπιν ενεργειών μου...”, τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και τις πελατειακές σχέσεις ας τα πετάξουμε επιτέλους εκτός πλαισίου, γιατί αυτές οι νοοτροπίες μας έφεραν εδώ και αν δεν εκλείψουν το συντομότερο δυνατόν, δυστυχώς σύντομα δε θα έχουμε πλέον αρκετή απόσταση προς τα κάτω για να διανύσουμε...

Καλή σας ημέρα!

Το ξέρω ότι το έχω εγκαταλείψει εντελώς το σπορ. Έχω καιρό να γράψω κάτι στο mushroom head και η αλήθεια είναι ότι μου έχει λείψει.

In fact, τους τελευταίους Χ μήνες με έπιασε ένα περίεργο σύνδρομο αποχής από οποιουδήποτε είδους δημόσιο λόγο. Και όταν λέω "δημόσιο λόγο", εννοώ γενικότερα, δημόσιες δράσεις. Ούτε FotoTherapy, ούτε εκθέσεις, ούτε κόμικς, ούτε συγγραφή kinky λογοτεχνημάτων, ούτε αρθρογραφία, ούτε αισθησιακό striptease στα nightclubs (το αγαπημένο μου). Δεν ήταν συμπτώματα κατάθλιψης, δεν ήταν μελαγχολία, ήταν απλά μια φάση...

Καλώς ή κακώς αυτό το διάστημα δε διάβαζα blogs παρά ελάχιστες φορές, ιστολόγια ελάχιστων ανθρώπων που, χωρίς να το ξέρουν, με συντονίζουν με τις συχνότητες ενός δικού μου παράλληλου σύμπαντος (whatever). Όσο για comments και αμφίδρομη επικοινωνία... ούτε λόγος!

Μετά, όταν άρχισαν να περνούν τα συμπτώματα της πλήρους αδράνειας, μεταφέρθηκα προσωρινά στο www.sifis.biz, απ΄όπου αποφάσισα να σχολιάζω λακωνικότατα την επικαιρότητα για κάμποσο καιρό.

Ο Σήφης, ώς alter ego μου θα συνεχίσει για δύο-τρεις μήνες ακόμα να λέει έμμετρα και λακωνικά τα δικά του από το sifis.biz... αφού τον έχει πιάσει οίστρος γιατί να του το χαλάσω;

Επειδή βαρέθηκα την blogoαποχή, και τώρα που το blogging είναι (επιτέλους) passé, νομίζω ότι είναι το κατάλληλο timing για να bloggάρω ξανά.

Ε, τι σκατά βετεράνοι είμεθα...;

O Λαβύρινθος του Ross Daly σε κίνδυνο.

To Ross Daly τον γνωρίζετε. Είναι ένας από εκείνους τους χαρισματικούς ανθρώπους που, όταν έρθεις σε επαφή με τον ίδιο ή με το μουσικό του έργο, σε συναντά ένα, σχεδόν μεταφυσικό, ψήγμα αισιοδοξίας και μια πίστη ότι υπάρχουν και κάποια ελάχιστα πράγματα που αντιστέκονται σθεναρά απέναντι στην ευτέλεια των καιρών.

Ο Λαβύρινθος στο μικρό χωριό Χουδέτσι Ηρακλείου είναι μια μουσική κοινότητα, βασισμένη στα ισχυρά θεμέλια της τέχνης (και της επιμονής) του Ross Daly και αποτελεί όαση και φυτώριο νέων μουσικών. Είναι μια πολύτιμη ιδιωτική πρωτοβουλία που αποτέλεσε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σημείο αναφοράς στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη, και ως ισχυρό σημείο αναφοράς θα έπρεπε να διαφυλάττεται από τους εδώ επίσημους "πολιτιστικούς" μηχανισμούς. Έλαβα κάμποσα μηνύματα τις τελευταίες ημέρες για την σοβαρή κρίση η οποία δυστυχώς έχει επισκεφτεί και το Λαβύρινθο του Ross Daly. Ο Λαβύρινθος, ως μη κερδοσκοπικός πολιτιστικός οργανισμός, είναι σαφές ότι έχει ανάγκη στήριξης.

Ευελπιστώ ότι ο πολιτισμός δεν θα είναι η πρώτη παράπλευρη απώλεια της διαβόητης οικονομικής κρίσης.
(Και όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που ένα κάρο χρήματα σκορπίζονται αλόγιστα στις kitsch φιέστες της Eurovision)

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα:
http://www.labyrinthmusic.gr
για να ενημερωθείτε πιο αναλυτικά για το Λαβύρινθο καθώς και για την εξέλιξη του θέματος...

κενός χώρος

Το τελευταίο trend στο παρόν ιστολόγιο είναι ολίγον παράδοξο αλλά καθόλου ασύμβατο με τη χαοτική ψυχοσύνθεση του υποφαινόμενου.

Κάθομαι, λοιπόν, και γράφω posts τα οποία προορίζονται για το blog μου. Κάποια από αυτά είναι σχετικά μεγάλα και περιεκτικά. Posts διαφόρων τύπων, αστεία, σοβαρά, χαζά κ.α.
Το παράδοξο είναι ότι τα γράφω και δεν τα ανεβάζω ποτέ. Δε μπαίνω καν στη διαδικασία.... Ώσπου, κάποια στιγμή μπαγιατεύουν, παύουν να είναι επίκαιρα και μένουν να αραχνιάζουν (και να στριμώχνονται με εκατοντάδες GigaBytes άλλων αρχείων) για πάντα στις σκοτεινές γωνιές του σκληρού μου δίσκου.