Ευγενική απαίτηση ακροατή:
Βρε αφήστε ήσυχο το "Always look at the bright side of life"!
Τρίζουν τα κόκαλα του Brian!
Εκείνη γελούσε, κοιτάζοντας το άπειρο
σε κάποιον μιλούσε
Ο ξύλινος πάγκος, βαρύς απ’ τα λάφυρα
μιας ξέφρενης νύχτας
Σκόρπια υπολείμματα θαμώνων που άφησαν κομμάτια
δικά τους
Και όπως την κοίταζα, απλά φανταζόμουν τον εαυτό μου
να τρέχει
να τρέχει
-
Προσπάθησα λίγο ν’ αγγίξω την αύρα της
καθώς περπατούσε
Όμως τα χέρια μου, ούτε που μπόρεσαν
να την πλησιάσουν
Η μουσική χαμήλωνε, οι άνθρωποι έφευγαν
η νύχτα περνούσε
Οι ώρες περνούσαν, μα η σκέψη δεν άφηνε το χρόνο
να τρέχει
να τρέχει
-
Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου πως δεν ήταν, παρά μόνο μία
οπτασία
Ένα παιχνίδι της σκέψης, μια ψεύτικη όαση,
μια κάλπικη ελπίδα
Ζητώντας διέξοδο, το χέρι μου ακούμπησε μια αιχμή
αφιλόξενη
Και πάνω στο δέρμα της, σταγόνες αισθάνθηκα το αίμα
να τρέχει
να τρέχει
Δε μπορώ να μην ομολογήσω ότι "εγώ μεγάλωσα με ΛοΓο".



Υπάρχουν ώρες που θέλεις να πεις τα πράγματα με το όνομά τους
αλλά τα πράγματα έχουν το εντελώς δικό τους όνομα και δεν έχουν καμία διάθεση να το δανείσουν στις λέξεις σου.
Και κάτι σου βαραίνει την καρδία την ίδια ηλίθια στιγμή που κάτι άλλο σου πιέζει την ουροδόχο κύστη.
Και τότε σκέφτεσαι το παρελθόν σου σα να ήταν μέλλον με ψυχοπαθολογικά συμπλέγματα.
Βυθίζεσαι στο κέντρο του ίδιου κύκλου έχοντας τη λύση κάπου στην κωλότσεπη μάλλον ακριβώς εκεί που της αρμόζει. Δίπλα στη δίοδο αφόδευσης.
Δε μισείς κανένα όσο τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου.
Η σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου δε θαυμάζει και δε μισεί κανένα.
Άλλη μια ολόιδια μέρα ξεκινάει.





Το Έξι Δισεκατομμύρια Τρόποι Ζωής είναι το καινούριο βιβλίο του φίλου Παναγιώτη το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τρίτων (μπορείτε να τις συναντήσετε και στο περίπτερο 221 του 36ου Φεστιβάλ Βιβλίου που γίνεται στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου).


