Hey you! You are losing it!

Φτάνει Πια!

Eπειδή θεωρώ ότι το blogging είναι ένας φορέας ελεύθερης έκφρασης και επειδή μέσα στο πλαίσιο της ελεύθερης έκφρασης είναι καλό να υπάρχει και ένα ποσοστό ευθύνης σχετικά με τη διακίνηση απόψεων, αποφάσισα να συμμετέχω στην διαδικτυακή διαμαρτυρία αναδημοσιεύοντας το παρακάτω κείμενο, με την ελπίδα ότι όσο περισσότεροι συμμετέχουν τόσο καλύτερα μπορούν (και ελπίζω) να γίνουν τα πράγματα. Here we go λοιπόν:


Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών. Ζητούμε:

- Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
- Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
- Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.


Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypannetweblog, We are not alone


Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras

lord of the ring my bell

Mόλις έλαβα ένα τηλεφώνημα...
...
κι επειδή μέσα ο κόσμος γέμισε deadlines
πάω έξω και βλέπουμε...

ίσως είναι λίγο καλύτερα...

HotGates vs ColGates

Just bite them!

blogism #3

Αυτό είναι το καινούριο μου εξάισιο post!

busy

busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy busy

blogism part II

2post or not 2post?

The substance of now (and then)

Δε συμπαθώ καθόλου τα μεγάλα σε έκταση posts. Προτιμώ να είμαι σύντομος και περιεκτικός.

Σκέφτηκα να δημοσιεύσω το καινούριο μου διήγημα στο blog μου. Επειδή όμως μισώ τα μεγάλα σε έκταση posts θα το γράψω περιληπτικά:

Ο Τζέισον ερωτεύεται τη Νταίζη. Τη Νταίζη την κυνηγάει η αστυνομία αφού κατηγορείται για ένα φόνο που δεν ξέρει ούτε η ίδια αν έχει διαπράξει. Αποφασίζουν να διαφύγουν στην Κουάλα Λουμπούρ. Σε κάποιο σκοτεινό δρόμο, πέφτει ένα πιάνο με ουρά από το μπαλκόνι του εβδόμου ορόφου μιας πολυκατοικίας, τους πλακώνει και τους δύο και σκοτώνονται.

blogism

2b or not 2b is kind of - old fashioned dilemma...

Walking by myself (I hope you'll understand)

O φίλος μου ο Πολυχρόνης (που είναι και ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω τη bloggiκή μου υπόσταση), μου έκανε πάσα το επόμενο post. Είναι μάλλον το μεγαλύτερο σε έκταση post που έχω ανεβάσει ποτέ.

Είναι μια εξομολόγηση – πυραμίδα για να συσφιχθούν οι διαblogικές σχέσεις.

Πέντε κομματάκια από το παρελθόν μου… Δε φημίζομαι καθόλου για την καλή μου μνήμη.

I will do my best… λοιπόοον

* Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα…

Το πρώτο βινίλιο που έπεσε στα χέρια μου υποθέτω πως πρέπει να ήταν το “Toys in the Attic” των Aerosmith. Δε νομίζω να ήταν δικό μου, αλλά επειδή υπήρχε ένα αίσθημα κοινοκτημοσύνης στην παρέα μου, μάλλον το είχα πάρει από το φίλο μου το Μανόλη.

Πιο πριν είχα πάρει σε κασέτα το “Welcome to my Νightmare” του Alice Cooper και φυσικά την πρώτη δουλειά του Γιάννη Μηλιώκα με το συγκρότημα «Σούζες από τη Θεσσαλονίκη», χε χε, μάλλον ήμουν από τότε cult φυσιογνωμία!

Oι πρώτοι δίσκοι που μου άλλαξαν τον τρόπο που σκέφτομαι ήταν το TagoMago των Can και το Works for Prepared Piano του John Cage. Όταν τους άκουσα τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο!

Το τελευταίο cd που αγόρασα γνήσιο ήταν «Η βροχή από κάτω» του Θανάση Παπακωνσταντίνου πριν από τρείς περίπου εβδομάδες από το Metropolis του Ηρακλείου.

Τα πειρατικά δε μετράνε ως αγορές I guess!

* Η πρώτη συναυλία που πήγα.

Ήταν του Λουκιανού Κηλαϊδόνη. Απ΄ότι θυμάμαι πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου. Πήγα με τον παιδικό μου φίλο μου το Γιάννη. Στις πρώτες σειρές καθόταν η Άννα Βαγενά. Μία εβδομάδα μετά τη συναυλία έτυχε να μένουμε στο ίδιο ξενοδοχείο με την Άννα Βαγενά και το Λουκιανό στην Πάτρα. Ήταν μεσημεράκι. Την πλησίασα δειλά, και της είπα, «Ήρθα σε μια συναυλία σας, ήταν καταπληκτική». Με ευχαρίστησε! Ο Λουκιανός κοιμόταν στο ξενοδοχείο και δεν κατάφερα να τον δω...

Εκείνο που δεν άλλαξε ποτέ από τότε είναι η παράδοξη μυστηριακή αγωνία που πάντα νιώθω πριν παρακολουθήσω οποιαδήποτε συναυλία, είτε κλασσικής μουσικής είτε rock, και μια ανεπαίσθητη αίσθηση ζήλιας αφού νιώθω πως θα ήθελα να βρίσκομαι, όχι κάτω αλλά πάνω στη σκηνή.

*To πρώτο τσιγάρο που δοκίμασα.

Μάλλον ήταν μια τζούρα, στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, από το πούρο ενός φίλου. Απεχθανόμουν πάντα την οσμή του τσιγάροκαπνού, αλλά διαπίστωσα ότι το πούρο ήταν περισσότερο αρωματικό. Δεν κάπνισα ποτέ στη ζωή μου ολόκληρο κανονικό τσιγάρο. Αντίθετα, το πουράκι παρέμεινε μια σταθερή συνήθεια, ως διακριτική συνοδεία του μεσημεριανού καφέ ή του ποτού μου.

*Η πρώτη κάρτα αγίου Βαλεντίνου που έδωσα.

Πρέπει να πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου. Τα είχα με μια κοπέλα που αρχικά ήταν φίλη μου αλλά αποφασίσαμε να τα φτιάξουμε μάλλον από περιέργεια. Παρότι ήμασταν φίλοι και κάναμε πολύ παρέα, από τη στιγμή που τα φτιάξαμε άρχισα να τη ντρέπομαι υπερβολικά (άλλα ήθη, άλλες εποχές χε χε!). Της έστειλα μέσω μιας κοινής μας κολλητής μια αυτοσχέδια κάρτα, φτιαγμένη από το εξώφυλλο ενός σχολικού τετραδίου. Επειδή ντρεπόμουν να γράψω κάτι το άφησα εντελώς κενό. «Δε θα γράψεις κάτι μέσα;» ρώτησε η κοινή μας φίλη. «Όχι» απάντησα!

Ήταν η πιο μινιμαλιστική κάρτα στην ιστορία.

Η αμέσως επόμενη κάρτα Αγ. Βαλεντίνου δόθηκε μετά από 2 χρόνια σε μία ξανθιά και πολύ γλυκούλα κοπέλα και περιείχε μια φλογερή ερωτική εξομολόγηση. Μετά έμαθα ότι η κοπέλα, που η ίδια μου είχε ζητήσει να της γράψω την κάρτα, έκανε συλλογή καρτών Αγ. Βαλεντίνου. Την ίδια μέρα είχε μαζέψει κάμποσες.

Όσο για το πρώτο δώρο ή κάρτα που έλαβα… δε θυμάμαι καθόλου μα καθόλου.

*Η πιο μεγάλη απογοήτευση.

Όταν γνώρισα από κοντά κάποιους ανθρώπους που θεωρούσα σημαντικούς. Όταν θαυμάζεις κάποιον καλύτερα να μην τον συναντήσεις ποτέ!

Θέλω να κάνω πάσα σε πολλούς να πούνε πέντε best πράγματα από τη ζωή τους αλλά επειδή δε μπορώ να το πω σε πεντακόσιους (μόνο σε πέντε λέει ο κανόνας) μετά από κλήρωση επελέγησαν οι MavriDalia, Tamara, Crucilla, παιδίσκη και Muse. Ο κλήρος έπεσε και στην Candyblue αλλά δεν ξέρω αν ταιριάζει με το concept του blog της, το αφήνω στη διακριτική της ευχέρεια.

...time to grow up...

...φέτος τις απόκριες σκέφτηκα να ωριμάσω λίγο...

oh happy tomato throwers

"Θα πας και θα πεις κι ένα τραγούδι"
Ε, πήγα κι εγώ λοιπόν στη συναυλία των φίλων μου, είπα κι ένα τραγούδι αν και έχω πολύυυ καιρο να τραγουδήσω.
Ωραία ήταν.

(Το σημαντικό γεγονός κάλυψε φωτογραφικά (με μια μόνο φωτογραφία - την παραπάνω) ο παρευρισκόμενος fototherapist της βραδιάς Γιώργος Σταυρουλάκης)

try fly buy cry

Απ' ότι δυστυχώς διαισθάνομαι, τείνει να δημιουργηθεί έαν νέο genre εντύπων που θα επιβιώνει αναδημοσιεύντας κείμενα από ανυποψίαστα blogs. Αυτό για την Ελλάδα, είναι no budget story, αφού όχι μόνο δεν έχουν το τάκτ να ρωτήσουν τον συνγγαφέα του εκάστοτε κειμένου αν συμφωνεί με τη δημοσίευσή του στα εν λόγω έντυπα αλλά τη βγάζουν και στο εντελώς τζάμπα αφού στήνουν εφημερίδες με "δανεικα" κείμενα.
Άσε που μετά αυτολανσάρονται ως "εναλλακτικά".
Είμαι υπέρ της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, αλλά όταν αυτό γίνεται χωρίς τη στοιχειώδη ευγένεια είναι λίγο προκλητικό. Ασε που σε γνωστό και ταλαντούχο συνblogger μας, δημιουργήθηκαν από το τίποτα προβλήματα εξαιτίας της αυθαίρετης αναδημοσίευσης κειμένων του από εβδομαδιαίο έντυπο.

Μια ερωτησούλα βρε παιδιά;

Μια σταλίτσα σεβασμός δε βλάπτει.

Sexy hot girls & hot sexy monsters

Χαζεύοντας ένα πλήθος υπέροχων cult posters παραπλήσιας θεματολογίας από τη χρυσή horror εποχή που παντού άφηναν ανεξίτηλη την αισθητική τους σφραγίδα η Hammer Films και τα Cinecita studios, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου ήρθε στο μυαλό μια μαντινάδα που λένε στο χωριό μου (κάπου στα highlands του Ψηλορείτη)

"Άλλες τον θέλουν όμορφο,
άλλες τον θέλουν να' χει
κι άλλες τα μάτια κλείνουνε
και παίρνουν ότι λάχει"

I blog you blog we all scream for ice cream (?)

Μετά από την εύστοχη επισήμανση που μου έκανε η Δέσποινα πριν από κάμποσες ώρες, συμπέρανα ότι ίσως πρέπει να ασχολούμαι λίγο περισσότερο με το blogaκι μου.

Να επισημάνω κι εγώ με τη σειρά μου ότι ο Πολυχρόνης (ergo sum) postαre το πιο περιεκτικό κείμενο (και το πιο ουσιαστικό σχόλιο για τη σύχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα) που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ...

Boratism

Τελικά ποια είναι τα όρια της σάτιρας; Που τελειώνει το χιούμορ και που αρχίζει ο χαβαλές;

O Borat έχει συζητηθεί πολύ τον τελευταίο καιρό. Είδα την ταινία με μια σχετική καθυστέρηση και ομολογώ ότι γέλασα αρκετά. Είχε πλάκα. Ειδικά όταν κάποιοι hardcore αμερικανίσκοι βγάζουν στην επιφάνεια τον πραγματικό ρατσιστικό και αρτηριοσκληρωτικό πρόσωπο της χώρας τους. Όμως ο ηθοποιός Cohen υποδυόμενος το Borat, δημιουργεί ένα ήρωα καρικατούρα από το μακρινό Καζακστάν, σπιλώνοντας, με γλοιώδες χαβαλέ, την εικόνα μιας χώρας την οποία προφανώς δεν έχει επισκεφθεί ποτέ. Μέσα από την ταινία ανακυκλώνει τα στερεότυπα που έχει κάθε «πολιτισμένος» δυτικός στο μυαλό του για τους «απολίτιστους και άγριους μουσουλμάνους». Ναι, η αλήθεια είναι ότι μέσα από αυτή την τακτική δράσης-αντίδρασης βγαίνουν στην επιφάνεια τα πιο σκοτεινά και υπόγεια ρατσιστικά ένστικτα της Αμερικής. Μέσα από τον στερεοτυπικό, καρτουνίστικο χαρακτήρα του Borat, και το καθαρά fictional περιβάλλον που δημιουργείται από τεχνηέντως extraordinary καταστάσεις, το πιθανό ουσιαστικό πολιτικό μήνυμα που θα μπορούσε να έχει μια ταινία σαν το Borat, εξανεμίζεται πλήρως από σαρωτική επέλαση της ηλίθιας americanized πλάκας. Αυτό που σου μένει στο τέλος της ταινίας δεν είναι η κυνικά αποτρόπαια πραγματικότητα της σύγχρονης Αμερικής, αλλά τα γελοία σκατολογικά gangs.

Τι κι αν γελάσαμε με την ταινία; Έχουμε γελάσει και με πολύ καλύτερες!
Έκανε ο Cohen κάποιου είδους επανάσταση με την ταινία του; Μια χαρά επανάσταση έκανε! Τσέπωσε τα εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, προφανώς πέρασε καλά, και αυτός και τα studios και οι μεγαλοπαραγωγοί που επένδυσαν στο εγχείρημα και έκανε τον τρελό χαβαλέ του εις βάρος του Καζακστάν των εβραίων, των πατριωτών Αμερικαναράδων και των άτυχων που βρέθηκαν στο σαρωτικό του πέρασμα.
Στα &*%^ του άλλωστε! Βρετανός είναι ο άνθρωπος αν και ο χαβαλές του δεν είχε ίχνος από το φλέγμα του βρετανικού χιούμορ.
Πλάκα να γίνεται δηλαδή!

where is my mind wheeere is my miiiind...

Μετά τις γιορτές, διαβάζω πολλά μελαγχολικά posts για το χρόνο που περνά. Η έλλειψη χρόνου είναι ένα από τα βασικά μου προβλήματα. Θέλω να κάνω τόσο πολλά πράγματα αλλά δεν έχω χρόνο.
Τελικά μάλλον το μόνο που είμαστε είναι μηχανές που φθείρονται και ζουν με το άγχος ότι δεν προλαβαίνουν. Άδικα μας θαυμάζει το android του Johnnie Walker.

Regarding the Pain of Others

Με την αυγή του 2007
Εικόνες ντροπής
Ο Πινοσέτ, ένας κοινός εγκληματίας, με τις ευχές των μεγάλων δυνάμεων έφυγε "εν ειρήνη" από τη ζωή χωρίς να πληρώσει ποτέ το τίμημα για όσα έκανε. Την ίδια στιγμή η σιδηρά κυρία Μάργκαρετ Θάτσερ εκφράζει τη μεγάλη λύπη της στα Βρετανικά ΜΜΕ.
Ο Τζόρτζ Μπούς τζούνιορ δεν θα δικαστεί ποτέ ως υπεύθυνος για το θάνατο χιλιάδων Αφγανών και Ιρακινών αμάχων.
Ο Σαντάμ, θανατώνεται σε κοινή θέα με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο και ερήμην του γίνεται το πρώτο μεγάλο σόου στην αυγή του 2007
Η νεκροφιλία των ΜΜΕ ανατέλλει ξανά σε όλο της το μεγαλείο.
Οι ισχυροί γίνονται θεοί εκδικητές αφαιρώντας ζωές κατά βούληση.Πιστοι στο "οφθαλμόν αντί οφθαλμού εκδικούνται αφανίζοντας εκείνους που τους βολεύει.
Ας θυμηθούμε λίγο το βιβλίο της Susan Sontag "Regarding the Pain of Others" και ίσως καταλάβουμε κάτι περισσότερο για τη σκοτεινή ανθρωποφαγική μας υπόσταση.
Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι η εκπνοή του 2006 να πάρει μαζί της όλα τα άσχημα.
Ας βάλουμε και εμείς οι bloggers το χεράκι μας, τώρα που αποτελούμε μια εναλλακτική πηγή πληροφόρησης με ολοένα αυξανόμενη επιρροή. Ας το παλέψουμε και κάτι καλό μπορεί να βγει.

Stop Death Penalty Now

Υ.Γ. Το παραπάνω banner μπορεί (και εύχομαι) να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα από κάθε ενδιαφερόμενο...

Dont forget... Its time to fly!

Τυφλοί εραστές φλογισμένων παραισθήσεων

Μελάνι κόκκινο σαν αίμα ξεχειλίζει

Αφήνει στίγματα – πληγές σ’ άσπρο χαρτί

Μαύρα τριαντάφυλλα στο πάτωμα σκορπίζει

Χτύπημα ύπουλο στην πλάτη η λογική

Γκρεμίζει σύννεφα, μικρά κελιά μας κτίζει

Στενεύει τα όρια, δυνάμεις εξαντλεί

Παραμονεύει, στήνει μάχες και κερδίζει

To έγραψα για να μελοποιηθεί και να τραγουδηθεί, όμως το κράτησα για 'μένα.

Σήμερα το πετάω ψηλά και εύχομαι να ταξιδέψει.

έκει που μία απλή φράση

δε φτάνει.

Let the good times roll

Ένας μικρός απολογισμός...


Ίσως οι καλύτεροι επισκέπτες που είχαμε ποτέ σε έκθεση.
Μέρωνας 2006

Love To Hate (what a beautiful combination)

Το Ρέθυμνο δεν είναι η πόλη που γεννήθηκα. Δεν ασκεί κάποια μεταφυσική έλξη πάνω μου. Είναι όμως η πόλη για την οποία νιώθω απέραντη αγάπη και μίσος. Αντίθετα συναισθήματα σε fifty-fifty αναλογία. Αισθάνομαι παντρεμένος με το Ρέθυμνο, και αυτή η αρμονική αναλογία αγάπης και μίσους – yin και yang είναι κατά τη γνώμη μου η απόλυτη συνταγή για ένα επιτυχημένο γάμο.

Την Αθήνα τη λατρεύω. Απολαμβάνω το κάθε χιλιοστό των δρόμων της, ακόμα και εκείνα τα σημεία που οι πολλοί θεωρούν εκτρώματα περασμένων δεκαετιών. Ίσως η γοητεία που ασκεί πάνω μου οφείλεται σε αυτή ακριβώς τη μίξη διαφορετικών πραγμάτων. Όμως η καθημερινή επαφή μαζί της με φθείρει

Το μόνο που απεχθάνομαι είναι η ρουτίνα που σκοτώνει τα πάντα εν ψυχρώ.
…και όταν κάνω τέτοιες σκέψεις θυμάμαι την απίστευτη ρήση του Λουδοβίκου των Ανωγείων…
«Όπου αγαπάς μην πολυπάς.»
κάποια φορά, ξημερώματα πια, σε μία μεταμεσονύχτια συναυλία στο παλιό κάστρο, το συνέχισε…
«…κι αν πολυπάς μην πολυκάτσεις,
κι αν πολυκάτσεις μην πολυμιλείς,
κι αν πολυμιλείς να κατέχεις ήντα λες.»

Live vs Frozen

Κάποιοι φίλοι μου είναι μουσικοί και εκπληκτικοί τύποι. Συνεχίζουν να κάνουν live, και ζηλεύω επειδή τα τελευταία 2 χρόνια λόγω φορτωμένου προγράματος έχω παρατήσει τελείως τη μουσική - και τα live και τα studio. Πρόσφατα άκουσα ξανά κάποια παλιά μας κομμάτια όπως το παρακάτω ολίγον πειραματικό...

powered by ODEO

A filthy piece of notebook...!

Θα 'ρθουν φορές, βυθισμένος στις σκέψεις,
που θα διαγράψω μια άλλη πορεία...
(Δίστιχο από τη "Μικρή Σκοτεινή Κυριακή" των Νυχτοβατών.)

Dark Ages - Dark Cages

Τελικά τα βασικά, εμείς τα θεωρούμε είδος πολυτελείας. Το in.gr γράφει:
«Λουκέτο» σε 28 παιδικές βιβλιοθήκες λόγω οικονομικών προβλημάτων
Ντροπή!
Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=754645&lngDtrID=253

Maybe I am a (comic) hero!

O Σήφης είναι ένας από τους καλύτερούς μου φίλους. Έχω περάσει πολλες ώρες μαζί του και έχουμε ανταλλάξει αμέτρητες απόψεις σχετικά με όλα τα θέματα. Εκτός από φίλος του είμαι και "πατέρας" του. Αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως στις σχέσεις γονιών-γιων, εκείνος είναι που με συμβουλεύει. Απλά είναι χάρτινος... αλλά αυτό δε με πειράζει καθόλου.

Nymphs...

Αρχικά, όταν τις σχεδίαζα πίστευα ότι ήταν πλάσματα της φαντασίας μου.
Με τον καιρό κατάλαβα ότι ήταν κάτι περισσότερο...

Keep Culture Alive

Μία τεράστια ήττα για την εγχώρια διαδικτυακή κοινότητα και για τον πολιτισμό μας είναι η κατάργηση από το υπουργείο πολιτισμού του CultureGuide.gr για αδιευκρίνιστους λόγους. Ένα ζωντανό κύτταρο ενημέρωσης καταστρέφεται. Κρίμα και ντροπή. Για διαμαρτυρίες, επισκεφτείτε οπωσδήποτε το culturedied.blogspot.com

All in prison?

Tελικά μια νέα μορφή σατιρικού ακτιβισμού είναι το ΓκούγκλΜπόμπινγκ, Για να δει κανείς δείγματα αυτής της νέας τακτικής αρκεί να πληκτρολογήσει στο google «Κατσίκα» και να πατήσει το «I Feel Lucky» (οι περισσότεροι το ξέρετε, παλιό). Ή με τον ίδιο τρόπο να πληκτρολογήσει τη λέξη «ψεύτες» ή τη λέξη «κλέφτες» και να μείνει έκπληκτος με τα αποτελέσματα.
(Μετά τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα με το www.blogme.gr λέτε να συλληφθούν και οι υπεύθυνοι του google για εξύβριση;)

Υ.Γ. Η εικονογράφηση είναι δικιά μου, για ένα άρθρο μου που δεν έχει δημοσιευτεί ακόμα αλλά ταίριαζε και είπα να τη χρησιμοποιήσω κι εδώ…

As Nervous As Narcissus

Είμαι ερωτευμένος με τον εαυτό μου αλλά τελευταία δε φαίνεται να με γουστάρει πολύ...

(Photo: Kleoniki)