Πειραματίζομαι σε μια μορφή post που δε θέλει να πει κάτι συγκεκριμένο. Απλά υπάρχει και γεμίζει το χώρο. Μα αφού έχω τόσα ενδιαφέροντα πράγματα να γράψω, να μοιραστώ τις σκέψεις μου, τις απόψεις μου με τους άλλους, γιατί να περιοριστώ σε ένα post που δε θέλει να πει κάτι συγκεκριμένο. Όλα στη ζωή οφείλουν να έχουν ένα θέμα, κάτι που να δικαιολογεί την υπόστασή τους, έτσι δεν είναι;
Θέλω να γράψω ένα post δίχως θέμα, που η υπόστασή του να τίθεται υπό αμφισβήτηση. Υπό αυτοαμφισβήτηση… Kάτι που να μη γουστάρει τον εαυτό του, ένα αυτοκαταστροφικό κείμενο.
Και όπως τα ραβασάκια με τις αποστολές του Inspector Gadget...
...αυτό το κείμενο σε πέντε δευτερόλεπτα θα αυτοκαταστραφεί. 5…4…3…2…1…
Οι bloggers αναγνώστες φυσικά γνωρίζετε καλά την υπόθεση του Blogme και της άδικης παραπομπής στη δικαιοσύνη του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Εδώ, υπάρχει ένα σοβαρό θέμα χαλιναγώγησης και περιορισμού βασικών ελευθεριών που δεν πρέπει να αφήνει κανένα αδιάφορο. Μπορείτε να ενημερωθείτε για το θέμα και να στηρίξετε με την υπογραφή σας εδώ. Όσο περισσότεροι τόσο καλύτερα.
I got a letter from a friend the other morning
Μια σχισμένη χαρτοπετσέτα
Μισός ανεκπλήρωτος έρωτας
Ο δρόμος προς το σπίτι, υπερφωτισμένος
όπως συνήθως
περιμένει ένα συγκεκριμένο ρυθμό
αδέσποτων βημάτων.
…
συντονισμός
…
Οι αρχαίες επιγραφές του Debussy
σκορπίζουν ιδεογράμματα
αλόγιστα
προς κάθε κατεύθυνση
Κι όμως κάποιος θα τα μαζέψει
και θα τα αναμείξει με ληγμένο
φυστικοβούτυρο
όπως συνήθως
Μου εδόθησαν δυο πάσες δια chain posts αλλά λόγω κρυολογήματος, εορταστικής περιόδου και άλλων τινών, δεν ήμουν αρκετά συνεπής στις blogικικές μου υποχρεώσεις. Η Marilena μου είπε να φτιάξω μια ιστορία με τις λέξεις «Θησαυρός-δωμάτιο-ταξίδι-σώμα-άρωμα» και η jojo μου ζήτησε να τις 7 πιο αγαπημένες μου ταινίες ever. Επειδή οι αγαπημένες μου ταινίες αλλάζουν ανάλογα με τη διάθεση, θα επιχειρήσω μέσα από την ένωση των δύο chain posts να φτιάξω ένα μίγμα ιστοριοταινιών αμιγώς ποιητικό.
so…
Μεγάλο μπάχαλο στα εγχώρια μουσικά πράγματα καθώς και στο ταραγμένο μυαλό των δισκογραφικών μαγαζιών. Στέρεψαν, λέει τα μεγάλα ελαφρολαϊκά σουξέ, καινούρια δε βγαίνουν για να αναπληρώσουν το κενό και έτσι, έχει δημιουργηθεί μείζον πρόβλημα στα τοπικά μουσικά πράγματα. Λέτε να γυρίσουμε στο αδικοχαμένο έντεχνο; Στροφή στην χαμένη ποιότητα (;)…Ποσώς με απασχολεί προσωπικά…
Και το παρόν πρόβλημα διαχέεται παντού στο ελαφρολαϊκό σύμπαν. Τα μπουζουκομαγαζάκια δε δουλεύουν πια όσο παλιότερα. Οι δίσκοι δεν πουλάνε και οι lifestyle στυλίστες κομμωτές και λοιποί παρατρεχάμενοι ετοιμάζονται για εποχές ένδειας. Οι φανατικοί των «αναλώσιμων» μπουζουκοpop, προτιμούν πλέον να κατεβάζουν τα CDs από το internet ή να τα αγοράζουν πειρατικά CDs με προϊόντα «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από…». Γιατί να δώσεις 20ευρώ για να αγοράσεις κάτι που σε ένα μήνα θα το πετάξεις στα σκουπίδια;
Και ενώ το μπουζουκοpop πνέει τα λοίσθια, βγαίνουν και τα διάφορα εντεχνoids και σαββοπουλοids σε έντυπα και MME για να εκφράσουν τη βαρύνουσα άποψή τους λίγο προτού γράψουν τις καινούριες «έντεχνες» συνθέσεις τους για μουσική τίτλων γνωστών καθημερινών ή εβδομαδιαίων τηλεοπτικών σαπουν-οπερέτων. Το παίζουν λίγο θλιμμένοι, λίγο δικαιωμένοι και λίγο παντογνώστες θεοί υπερασπιστές του γνήσιου ελληνορθόδοξου αριστερού πολιτισμού και κάνουν τα PR τους ως γνήσιοι καιροσκόποι ειδήμονες.
Η ουσία βρίσκεται σε μία-δυο βασικές διαπιστώσεις. Η μουσική στην όμορφη χώρα μας ήταν πάντα σαν το ποδόσφαιρο, βασιζόταν στην παρόρμηση της εκάστοτε περιόδου, στις τάσεις της εποχής, ενώ - κατηγορηματικά - δε βασίστηκε ΠΟΤΕ στην ουσία και στην παιδεία. Από τα sixties και μετά ελάχιστα αυθεντικά πράγματα έχουν κυκλοφορήσει εκεί έξω. Η συντριπτική πλειονότητα πιπιλούσε χωρίς ενδοιασμό την καραμέλα της (εκάστοτε) εποχής. Τα επαναστατικά των 70s και το νέο κύμα ήταν η εκτόνωση της ανερχόμενης μεσαίας τάξης μετά από την καταπίεση της χούντας. Το «έντεχνο των 80s ήταν στην πλειονότητά του μια καλοστημένη φάρσα με στίχους του κιλού, ανάλογους με τους αντίστοιχους πολλών μεταγενέστερων «σκυλάδικων». Η rock επανάσταση των 90s δεν ήταν παρά ένα κατασκεύασμα των εταιριών που είδαν φράγκα στον ορίζοντα και αντιμετώπισαν πολλές μετριότατες μπάντες σαν λεμονόκουπες κατάλληλες για ξεζούμισμα. Θυμάμαι, γύρω στο 1998, ως (πιτσιρικάς) αρθρογράφος σε ένθετο μεγάλης εφημερίδας μίλησα με τέσσερα βασικά μέλη (τρεις τραγουδιστές και ένα μουσικό) ισάριθμων εγχώριων rock groups που μεσουρανούσαν εκείνη την περίοδο. Μου έκανε τρομερή εντύπωση τότε, που όλοι δήλωσαν απροκάλυπτα την πεποίθησή τους πως η μεγάλη φήμη που είχαν αποκτήσει ήταν φήμη με ημερομηνία λήξης που οφειλόταν στην πρόσκαιρη στρατηγική των δισκογραφικών εταιριών. Είχαν πλήρη συναίσθηση τι ακριβώς συνέβαινε και κανένας δε διατηρούσε αυταπάτες.
Όσο για τα 00s, το pop σκυλάδικο αποτέλεσε την απόλυτη χρηματομηχανή χωρίς κανένα ποιοτικό πρόσχημα πια.
Σε κάθε περίπτωση, οι μουσικοί που ήταν ανέκαθεν συνεπείς με τις πεποιθήσεις τους και καλλιεργούσαν μεθοδικά την μουσική τους υπόσταση και όχι τα PR τους, ποτέ δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα. Πάντα γέμιζαν τους χώρους που εμφανιζόταν και πάντα πουλούσαν σταθερά δίσκους, χωρίς υπερβολές προς τα πάνω ή βουτιές προς τα κάτω.
Όλοι οι υπόλοιποι, οι δήθεν εντεχνάκηδες, τα αναλώσιμα reality τυπάκια και οι μοδάτοι pop σκυλάδες θα υποστούν δικαίως τις συνέπειες. Το ίδιο και οι δισκογραφικές, που πάντα έχουν την αίσθηση ότι προωθούν τα συμφέροντα και την τσέπη τους, αλλά ουσιαστικά, πάντα σκέφτονται το βραχυπρόθεσμο και καθόλου το μακροπρόθεσμο κέρδος. Φυσικά το τελευταίο που έχουν στο μυαλό τους είναι η καλή μουσική. Απευθύνονται σε μια κυρίαρχη μάζα ακροατών-καταναλωτών που δεν έχουν παιδεία. Οι ίδιες οι δισκογραφικές δεν κάνουν τίποτα για να διαμορφώσουν μουσική παιδεία. Αν είχαν κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση τα πράγματα θα ήταν καλύτερα… και για τα οικονομικά τους και για τους ακροατές. Αν μπω όμως στη δικιά τους λογική, το καλύτερο που μπορώ να ευχηθώ είναι να ανακαλύψουν σύντομα την καινούρια pop καραμέλα με ημερομηνία λήξης μήπως φέρουν λίγο ρευστό στα πολύπαθα ταμεία τους. Στο μεταξύ, οι μισοί από τους ακροατές θα εκτοπίζουν σταδιακά τη μουσική από την καθημερινότητά τους και οι υπόλοιποι θα αναζητούν μουσικές οάσεις σε εκτός συνόρων παραγωγές ή σε δοκιμασμένες παλιές συνταγές.
Σκέφτηκα να δημοσιεύσω το καινούριο μου διήγημα στο blog μου. Επειδή όμως μισώ τα μεγάλα σε έκταση posts θα το γράψω περιληπτικά:
O φίλος μου ο Πολυχρόνης (που είναι και ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω τη bloggiκή μου υπόσταση), μου έκανε πάσα το επόμενο post. Είναι μάλλον το μεγαλύτερο σε έκταση post που έχω ανεβάσει ποτέ.
Είναι μια εξομολόγηση – πυραμίδα για να συσφιχθούν οι διαblogικές σχέσεις.
Πέντε κομματάκια από το παρελθόν μου… Δε φημίζομαι καθόλου για την καλή μου μνήμη.
I will do my best… λοιπόοον
* Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα…
Το πρώτο βινίλιο που έπεσε στα χέρια μου υποθέτω πως πρέπει να ήταν το “Toys in the Attic” των Aerosmith. Δε νομίζω να ήταν δικό μου, αλλά επειδή υπήρχε ένα αίσθημα κοινοκτημοσύνης στην παρέα μου, μάλλον το είχα πάρει από το φίλο μου το Μανόλη.
Πιο πριν είχα πάρει σε κασέτα το “Welcome to my Νightmare” του Alice Cooper και φυσικά την πρώτη δουλειά του Γιάννη Μηλιώκα με το συγκρότημα «Σούζες από τη Θεσσαλονίκη», χε χε, μάλλον ήμουν από τότε cult φυσιογνωμία!
Oι πρώτοι δίσκοι που μου άλλαξαν τον τρόπο που σκέφτομαι ήταν το TagoMago των Can και το Works for Prepared Piano του John Cage. Όταν τους άκουσα τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο!
Το τελευταίο cd που αγόρασα γνήσιο ήταν «Η βροχή από κάτω» του Θανάση Παπακωνσταντίνου πριν από τρείς περίπου εβδομάδες από το Metropolis του Ηρακλείου.
Τα πειρατικά δε μετράνε ως αγορές I guess!
* Η πρώτη συναυλία που πήγα.
Ήταν του Λουκιανού Κηλαϊδόνη. Απ΄ότι θυμάμαι πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου. Πήγα με τον παιδικό μου φίλο μου το Γιάννη. Στις πρώτες σειρές καθόταν η Άννα Βαγενά. Μία εβδομάδα μετά τη συναυλία έτυχε να μένουμε στο ίδιο ξενοδοχείο με την Άννα Βαγενά και το Λουκιανό στην Πάτρα. Ήταν μεσημεράκι. Την πλησίασα δειλά, και της είπα, «Ήρθα σε μια συναυλία σας, ήταν καταπληκτική». Με ευχαρίστησε! Ο Λουκιανός κοιμόταν στο ξενοδοχείο και δεν κατάφερα να τον δω...
Εκείνο που δεν άλλαξε ποτέ από τότε είναι η παράδοξη μυστηριακή αγωνία που πάντα νιώθω πριν παρακολουθήσω οποιαδήποτε συναυλία, είτε κλασσικής μουσικής είτε rock, και μια ανεπαίσθητη αίσθηση ζήλιας αφού νιώθω πως θα ήθελα να βρίσκομαι, όχι κάτω αλλά πάνω στη σκηνή.
*To πρώτο τσιγάρο που δοκίμασα.
Μάλλον ήταν μια τζούρα, στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, από το πούρο ενός φίλου. Απεχθανόμουν πάντα την οσμή του τσιγάροκαπνού, αλλά διαπίστωσα ότι το πούρο ήταν περισσότερο αρωματικό. Δεν κάπνισα ποτέ στη ζωή μου ολόκληρο κανονικό τσιγάρο. Αντίθετα, το πουράκι παρέμεινε μια σταθερή συνήθεια, ως διακριτική συνοδεία του μεσημεριανού καφέ ή του ποτού μου.
*Η πρώτη κάρτα αγίου Βαλεντίνου που έδωσα.
Πρέπει να πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου. Τα είχα με μια κοπέλα που αρχικά ήταν φίλη μου αλλά αποφασίσαμε να τα φτιάξουμε μάλλον από περιέργεια. Παρότι ήμασταν φίλοι και κάναμε πολύ παρέα, από τη στιγμή που τα φτιάξαμε άρχισα να τη ντρέπομαι υπερβολικά (άλλα ήθη, άλλες εποχές χε χε!). Της έστειλα μέσω μιας κοινής μας κολλητής μια αυτοσχέδια κάρτα, φτιαγμένη από το εξώφυλλο ενός σχολικού τετραδίου. Επειδή ντρεπόμουν να γράψω κάτι το άφησα εντελώς κενό. «Δε θα γράψεις κάτι μέσα;» ρώτησε η κοινή μας φίλη. «Όχι» απάντησα!
Ήταν η πιο μινιμαλιστική κάρτα στην ιστορία.
Η αμέσως επόμενη κάρτα Αγ. Βαλεντίνου δόθηκε μετά από 2 χρόνια σε μία ξανθιά και πολύ γλυκούλα κοπέλα και περιείχε μια φλογερή ερωτική εξομολόγηση. Μετά έμαθα ότι η κοπέλα, που η ίδια μου είχε ζητήσει να της γράψω την κάρτα, έκανε συλλογή καρτών Αγ. Βαλεντίνου. Την ίδια μέρα είχε μαζέψει κάμποσες.
Όσο για το πρώτο δώρο ή κάρτα που έλαβα… δε θυμάμαι καθόλου μα καθόλου.
*Η πιο μεγάλη απογοήτευση.
Όταν γνώρισα από κοντά κάποιους ανθρώπους που θεωρούσα σημαντικούς. Όταν θαυμάζεις κάποιον καλύτερα να μην τον συναντήσεις ποτέ!
Θέλω να κάνω πάσα σε πολλούς να πούνε πέντε best πράγματα από τη ζωή τους αλλά επειδή δε μπορώ να το πω σε πεντακόσιους (μόνο σε πέντε λέει ο κανόνας) μετά από κλήρωση επελέγησαν οι MavriDalia, Tamara, Crucilla, παιδίσκη και Muse. Ο κλήρος έπεσε και στην Candyblue αλλά δεν ξέρω αν ταιριάζει με το concept του blog της, το αφήνω στη διακριτική της ευχέρεια.
