Monday, April 23, 2007

Sometimes you may think you can't see (yes, you can!)

Μια σχισμένη χαρτοπετσέτα

Μισός ανεκπλήρωτος έρωτας

Ο δρόμος προς το σπίτι, υπερφωτισμένος

όπως συνήθως

περιμένει ένα συγκεκριμένο ρυθμό

αδέσποτων βημάτων.

συντονισμός

Οι αρχαίες επιγραφές του Debussy

σκορπίζουν ιδεογράμματα

αλόγιστα

προς κάθε κατεύθυνση

Κι όμως κάποιος θα τα μαζέψει

και θα τα αναμείξει με ληγμένο

φυστικοβούτυρο

όπως συνήθως

21 comments:

mario said...

Μερικές φορές... όπως το είπες
Όμορφο ποστ έφτιαξες

Nobody said...

Eγώ αυτές τις μέρες τα ΄χω δει όλα.

PiKei said...

Χμμ... αόρατος ποιήσις!!!
Όλο και καλύτερα, όλο και καλύτερα.

Sandiago Nasar said...

Mario, ευχαριστώ
μερικές φορές για να μπορέσεις να δεις είναι θέμα κατάλληλης επιλογής.

nobody, μια από τα ίδιο και εγώ! Εύχομαι να έρθουν περισσότερο διαυγείς ημέρες.

Παναγιώτη, ήμουν σίγουρος ότι θα παρέκαμπτες το λευκό παραπέτασμα.
Η ποίησις είναι απλά δύο αράδες σκέψεων μετά από ένα βραδινό concert για δύο πιάνο.
(Είχα καιρό να ακούσω Debussy, ο οποίος μου αρέσει πολύ)

Trilian said...

sometimes i wish i couldn't...
:(

jojo said...

nice!
μου θύμισε τα "μαγικά" που κάναμε μικροί όταν γράφαμε μυστικά γράμματα με χυμό λεμόνι και μετά τα εμφανίζαμε όταν το χαρτί πλησίαζε τη φλόγα ενός κεριού....

jojo said...
This comment has been removed by the author.
Sandiago Nasar said...

trilian, Μe too, but its good to see and then let it go away.

Jojo, μου άρεσε πολύ η ιδέα με το χυμό λεμονιού όταν ήμουν μικρός. Μου αρέσει επίσης η ιδέα του κειμένου που βρίσκεται εκεί, σιωπηρό και περιμένει να το ανακαλύψεις. Το κίνητρό για το παρόν post, δε διαφέρει καθόλου από το κίνητρο της παιδικής μας γραφής με το χυμό λεμονιού.

Tamara de Lempicka said...

Καλημερα Sandiago...

ομορφο ετσι απλα

(τελευταια δε μου βγαινει να λεω και πολλα,προτιμω ν'ακουω η να διαβαζω...)
:-)

candyblue said...

Τρομαχτικό είναι...δεν μοιάζει με λευκό δεν μοιάζει με ρούχο ,ούτε με φως.
Δεν θυμίζει μέρα η κόλλα κενή διαγωνίσματος
Τρομάζει
Τρομάζει αυτόν που έχει μάθει να βλέπει και όχι μόνο να κοιτά

Καλησπέρες από την ανοιξιάτικη Αθήνα

Sandiago Nasar said...

Γειά σου Tamara, Κι εμένα με πιάνει κάποιες φορές, και δεν θέλω να μιλάω πολύ για κάτι που είδα ή διάβασα! Χαίρομαι που σου άρεσε!

Candy, Ναι αλλά αν κοιτάξεις πίσω από το συγκεκριμένο λευκό, κάτι θα δεις. Δεν λειτουργεί ως απόλυτο, ψυχρό κενό, απλά χρησιμεύει για να καλύψει κάτι άλλο. Έτσι, μπορεί και να το συμπαθήσει κανείς. Βρίσκεται εκεί κατ' ανάγκην, όχι ως αυτοσκοπός.

Γεωργία said...

Δεν έχω φάει ποτέ μου φυστικοβούτυρο!

Από σήμερα πιστεύω ότι η γεύση του θα είναι ίδια με την γεύση που έχεις στο στόμα και τη μυρωδιά που γεμίζει το κεφάλι όταν έκπληκτος ανακαλύπτεις κάτι ακόμη, απλό και σημαντικό, όπως μια φωλιά περιστεριών στο δεντράκι που έχεις στο μπαλκόνι...

Την ανακάλυψα πριν λίγο, μαζί με τη γεύση του φυστικοβούτυρου...

Παιδίσκη ερωμένη said...

Υπέροχο πραγματικά...

Εγώ δεν πιστεύω οτι είναι τρομαχτικό.
Είναι σαν να ανακαλύπτεις έναν κρυμμένο θησαυρό σκέψεων.. :)

Sandiago Nasar said...

Γεωργία, Η φωλιά που λές μου θύμισε μία έκθεση φωτογραφίας που κάναμε πέρσι το καλοκαίρι σε ένα παλιό κτίριο. Στο ταβάνι βρισκόταν φωλιές χελιδονιών, τα οποία πετούσαν συνεχώς πάνω από τα κεφάλια μας. Ήταν εκπληκτικό.

Παιδίσκη, ευχαριστώ, είναι όντως ένα μικρό κομμάτι από τον κρυμμένο μου θησαυρό. Δεν τον θέλω για εμένα, η πρόσβαση είναι ελεύθερη!

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Έχω κάνει το ίδιο με μαύρο; Είναι το ίδιο; Πες είναι;

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Η πρώτη πρόταση δεν έπρεπε να έχει ερωτηματικό. Μα τι να κάνω που είχαν οι άλλες δό κι εκείνη χαμήλωσε το κεφάλι απο ζήλια;;;

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Η λέξη δο έπρεπε να είναι "δυο"....εεε βαρέθηκα με τα δαχτυλοσαρδάμ. Το βουλώνω τώρα

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Η λέξη δο έπρεπε να είναι "δυο"....εεε βαρέθηκα με τα δαχτυλοσαρδάμ. Το βουλώνω τώρα

Sandiago Nasar said...

Maria!... τώρα είδα το comment με καθυστέρηση!!!
Ναιιι! το έχεις κάνει αλλα απ' ότι θυμάμαι εσένα δεν κρύβει κείμενο στο background! ε; κρύβει;
Δεν το είδες;;;... δε με προσέχεις καθόοολου! σνιφ!

Υ.Γ. Έτσι κι αλλιώς δηλώνω φανατικός θαυμαστής του Ουλαλούμ και δε μπορώ να μην παραδεχτώ ότι πρωτοπορείς σε πολλά επίπεδα!

salvador said...

Εγω μια φορα πηγα με μια φιλη μου σε ενα μπαρ και ηπιαμε μια μπυρα

Sandiago Nasar said...

Salvador... και αυτό είναι μια απόλυτη αλήθεια που φυσικά, δε θα μπορούσα να αμφισβητήσω ποτέ... μακάρι να είχα και εγώ τώρα μία (μπύρα εννοώ, όχι φίλη). Ειλικρινά θα ήθελα.